20/07/2025
'Elke dag een kans om haar opnieuw lief te hebben zoals ze nu is. Lief, kwetsbaar ... nog steeds mijn mama.'
“Reizen met jou is bijzonder omdat je mijn moeder bent, maar ook omdat je leeft met dementie. Iedere stap vraagt geduld, liefde en vindingrijkheid.” 💛
Beáta: “Het was zo’n dag die voelde als een hele week in één. Vroeg opgestaan, koffers klaar, papieren bij de hand. Het was tijd voor onze reis naar Hongarije. Iedere dag hebben we opnieuw uitgelegd dat we vandaag zouden gaan. Steeds zei je dan verbaasd: ‘Dat heb je me nooit verteld!’ Maar vandaag, mijn lieve mama, is de dag dat je eindelijk naar je zoon mag, jouw andere kind.
En ik? Ik mocht je begeleiden. Wat een eer, wat een verantwoordelijkheid, wat een rollercoaster van emoties. En jij? Jij was dapper vandaag. Nieuwsgierig zelfs. Soms een beetje vrolijk verbaasd over alles wat er gebeurde om je heen. En soms werd het je allemaal te veel. De spanning, de drukte, het lopen, de mensen. Alsof de wereld je af en toe ontglipte, maar je je er toch aan vastklampte met een glimlach.
Vroeger vond je vliegen geweldig. Je keek altijd graag uit het raam. Deze keer kneep je angstig in mijn hand, durfde je niet naar buiten te kijken, terwijl ik speciaal een stoel bij het raam had gereserveerd voor jou.
Na de landing in Boedapest stond mijn broer al op ons te wachten. Zijn warme glimlach, de omhelzing… het voelde als een overdracht van zorg. Met een paar zachte woorden nam hij het van me over. Jij was thuis, daar bij hem. En ik… ik ging weer terug.
Dementie is verlies in stapjes. Elke dag een stukje minder van wie ze ooit was. Maar ook elke dag een nieuwe kans om haar opnieuw lief te hebben, zoals ze nu is. Lief, kwetsbaar, en nog steeds… mijn mama.”
