Bron44.nl

05/04/2026

Gisterenavond gaf ik het bijna op!

Want het resultaat was niet naar mijn zin. Dan maar geen leem muur.

Na een tussenjaar van niet lemen besloot ik weer verder te gaan want na 4 jaar zijn we er wel aan toe om ons huis af te maken en leemstucen was mijn taak.

Vanmorgen met enige weerstand in mijn schoenen stond ik opnieuw voor mijn leem emmer.

Mijn gereedschap lag helemaal schoon en klaar voor de volgende ronde.
Mijn lichaam was op en mijn hoofd stelde zich voor hoe ik dan maar iemand zou inhuren om dit voor ons te doen.

Toen ik mezelf afvroeg hoe ik het resultaat zelf kon verfijnen, dacht ik aan eenvoud; hoe deden mensen dit vroeger?

Ik was in staat alles eraf te krabben, zonder een idee te hebben hoe.
ChatGPT heeft in deze gevallen ook geen best advies want die stelde voor dat ik alles opnieuw zou doen.

Dus ik pakte een spons en een emmer water en voilà ! Na een flinke poetsronde zag ik eindelijk het resultaat naar voren komen die ik wilde.

"ik doe het lekker zelf" gaf mijn een succes ervaring en dit gaf de burger moed.

Deze kernovertuiging is dan misschien niet in alle gevallen helpend maar het heeft me zo ver gebracht.

Mijn grootste anker tijdens dat alles?
Yoga!

Niet alleen op de mat maar dus ook dit weekend met de leem.

Terug naar de eenvoud en vooral niet opgeven soms is het alleen maar een spons en een emmer water.

En laten we eerlijk zijn: leem is ook maar gewoon zand en klei.

Wil jij ook terug naar de eenvoud en ontdekken welke kracht er in jou zit?

Maandag 13 april geef ik een gratis proefles trauma sensitieve yoga in Oosterhout. De plekken zijn beperkt dus meld je aan via dm

Fijne Pasen!

03/04/2026

𝗜𝗸 𝘃𝗶𝗻𝗱 𝟭 𝗮𝗽𝗿𝗶𝗹 𝗺𝗮𝗮𝗿 𝗶𝗿𝗿𝗶𝘁𝗮𝗻𝘁.

Niet omdat ik geen humor heb.
Maar omdat het vaak ten koste gaat van iets wat voor mij essentieel is: vertrouwen.

Een grap die iemand laat schrikken.
Die iemand even “dom” laat voelen.
Of die speelt met wat waar is en wat niet…

Mijn systeem haakt daar niet op aan.
Mijn systeem zegt: dit klopt niet.

En misschien herken je dat wel.

Dat je niet zo goed gaat op dit soort momenten.
Dat je voelt dat je dicht gaat.
Of dat je maar een beetje meelacht, terwijl je eigenlijk denkt: waarom doen we dit?

Wat ik interessant vind…
is dat 1 april waarschijnlijk is ontstaan toen de kalender werd veranderd
en mensen die nog rond deze tijd het nieuwe jaar vierden, werden uitgelachen.

Eigenlijk begon het dus al met: iemand voor gek zetten.

Voor mij gaat dit niet over humor.
Het gaat over veiligheid.

Over kunnen ontspannen in contact.
Over weten: wat jij zegt, klopt.

En juist als dat vroeger niet vanzelfsprekend was,
wordt je systeem daar gevoeliger voor.

Dan voel je haarfijn waar iets schuurt.

Niet omdat je “te serieus” bent.
Maar omdat je systeem wijs is.

Omdat het geleerd heeft om alert te zijn.

En misschien is dit precies waar jouw werk begint.
Niet door jezelf aan te passen…
maar door te gaan luisteren naar wat je al voelt.

In mijn werk begeleid ik vrouwen en mannen die merken dat hun systeem nog steeds reageert op oude dynamieken.

Die verlangen naar rust in hun systeem.
Helderheid in hun relaties.
En stevigheid in hun keuzes.

Niet door erover te praten alleen,
maar door het ook echt te ervaren in je lichaam.

Voel je dat dit iets in jou raakt?
Op mijn website lees je meer over mijn aanbod.

02/04/2026

𝗜𝗸 𝗯𝗲𝗻 𝗴𝗲𝘁𝗿𝗼𝘂𝘄𝗱 𝗺𝗲𝘁 𝗲𝗲𝗻 𝘀𝗽𝗶𝗲𝗴𝗲𝗹 𝘃𝗮𝗻 𝗺𝗶𝗷𝗻 𝘃𝗮𝗱𝗲𝗿

In de podcast "Een opstelling wijzer" hoorde ik gisteren dat wij trouwen met één van onze ouders.
Wat ik zie tijdens opstellingen, is dat wij eindeloos patronen blijven herhalen van onze voorouders. Dus ik vind deze bewering eigenlijk niet zo gek.

Onze moeder is ons eerste voorbeeld van het leven en van verbinding en bepaalt hoe wij later met een partner verbinden.
Onze vader is een voorbeeld van hoe wij gaan staan en richting houden.

Het aantrekken van een partner heeft zelden iets met kiezen te maken.
Het systeem heeft maar één doel: de balans herstellen.
Dus trekken wij vaak een partner aan die lijkt op de ouder van de andere sekse — met als doel oude patronen te herstellen.
Patronen die niet van ons zijn, maar van onze voorouders.

Een opstelling over de vrouwenlijn liet mij zien hoe de vrouwen in mijn lijn een loyale, trouwe en zachte partner naast zich hadden staan.
Opvallend was dat zij moeite hadden met echt verbinden met hun partner.
Ik had zelfs onderliggend een diepe verlatingsangst. Alsof ik wachtte op iets wat nooit gebeurd was.

Deze verlatingsangst had niets te maken met mijn partner.
Nergens had ik een voorbeeld waarin een man zijn vrouw verlaat.
Zowel mijn opa’s als mijn vader zijn trouw, loyaal, zacht en aanwezig.

Terwijl ik een man heb die lijkt op mijn vader, heb ik geleerd dat de kunst van verbinden voortkomt uit de vrouwenlijn.
De moeders waren niet in staat om vanuit liefdevolle verbinding de band met hun kind aan te gaan.
Niet omdat ze het niet wilden, maar omdat een patroon zich bleef herhalen.

Tot nu.

Mijn man mag dan wel op mijn vader lijken en ik op zijn moeder (en die van mij), maar met de steun van de vrouwen in mijn lijn kies ik nu voor echte verbinding.

Donderdagavond 9 april geef ik een opstellingenavond tussen 19.00 en 21.00, gericht op de vrouwenlijn. Er is nog ruimte voor één inbrenger en representanten.

𝐕𝐨𝐞𝐥 𝐣𝐞 𝐝𝐚𝐭 𝐝𝐢𝐭 𝐨𝐯𝐞𝐫 𝐣𝐨𝐮 𝐠𝐚𝐚𝐭? 𝐖𝐚𝐜𝐡𝐭 𝐝𝐚𝐧 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐭𝐞 𝐥𝐚𝐧𝐠 — 𝐝𝐞 𝐩𝐥𝐞𝐤𝐤𝐞𝐧 𝐳𝐢𝐣𝐧 𝐛𝐞𝐩𝐞𝐫𝐤𝐭. 𝐒𝐭𝐮𝐮𝐫 𝐦𝐞 𝐯𝐚𝐧𝐝𝐚𝐚𝐠 𝐧𝐨𝐠 𝐞𝐞𝐧 𝐛𝐞𝐫𝐢𝐜𝐡𝐭 𝐨𝐦 𝐣𝐞 𝐩𝐥𝐞𝐤 𝐭𝐞 𝐫𝐞𝐬𝐞𝐫𝐯𝐞𝐫𝐞𝐧.

31/03/2026

𝗵𝗲𝗲𝗳𝘁 𝗴𝗲𝗹𝗲𝗲𝗿𝗱 𝗱𝗮𝘁 𝘇𝗲 𝗲𝗿 𝗮𝗹𝘁𝗶𝗷𝗱 𝗮𝗹 𝗯𝗶𝗷 𝗵𝗼𝗼𝗿𝗱𝗲.

Het begon in groep 3 en duurde tot zeker de tweede klas op de MAVO.
Dag in dag uit werd ik gepest.

"Brilsmurf" — want ik droeg een bril in rood, geel en blauw.
"Stinkkamp" — want mijn (ongetrouwde) achternaam is Steenkamp.
En de laatste was misschien wel de leukste:
"Juffrouw Diktit" — want ik was een van de eersten in de klas die vrouwelijke vormen kreeg.

Ondanks dat had ik wel hier en daar vriendschappen, maar ik durf rustig toe te geven dat dit mijn beeld over vriendschap de afgelopen 30 jaar flink heeft beïnvloed.

Tot enkele jaren geleden was mijn kring zeer beperkt.
Ik hield de meeste mensen op afstand, want dit was veel veiliger.
Sommigen kwamen dichterbij en vertrokken vaak ook weer.

Want ja… als vriendschap verdiend moet worden, haken sommigen al snel af.
Logisch ook.

Afgelopen zondag hadden we het huis vol en zag ik toe hoe mijn keuken een plek werd van verbinding en organische beweging.
En er was een moment waarop ik besefte waar ik nu stond:

Ik ben omringd met vrienden.
Meer dan ik ooit voor mogelijk hield.
En bij al deze mensen voel ik me veilig.
En dat raakte me.

Natuurlijk hebben zij hier een groot aandeel in.
Maar inmiddels heb ik geleerd dat pestgedrag nooit over mij is gegaan.
Ook niet om de vraag of ik er wel of niet bij hoor.

Het ging voor mij over de verbinding met mezelf.
Mezelf goed genoeg vinden zoals ik ben.
Nu met nog meer vrouwelijke rondingen
Nog een leukere achternaam (en ja; dit was een bewuste keuze en dit heeft me al heel wat lachbuien opgeleverd)
Diep van binnen ben ik nog steeds dat meisje maar de volwassen versie van mij - die draagt zichzelf. De juiste mensen komen dan vanzelf.

Sla deze op voor de momenten dat je het even vergeet 🤍

29/03/2026

𝗔𝗮𝗻𝘁𝗿𝗲𝗸𝗸𝗲𝗻 𝗲𝗻 𝗮𝗳𝘀𝘁𝗼𝘁𝗲𝗻 𝗶𝗻 𝗷𝗲 𝗿𝗲𝗹𝗮𝘁𝗶𝗲?

Grote kans dat het niet alleen over jullie gaat.
Trauma binding ontstaat vaak vanuit oude patronen
die je lichaam allang kent.

Dat maakt loslaten zo ingewikkeld.

Ik schreef er een persoonlijk blog over —
over liefde, pijn en het doorbreken van wat al generaties meegaat.

26/03/2026

𝗜𝗸 𝗴𝗶𝗻𝗴 𝗻𝗮𝗮𝗿 𝗲𝗲𝗻 𝗳𝗮𝗺𝗶𝗹𝗶𝗲𝗼𝗽𝘀𝘁𝗲𝗹𝗹𝗶𝗻𝗴 𝗼𝗺 𝗺𝗶𝗷𝗻 𝗿𝗲𝗹𝗮𝘁𝗶𝗲 𝘁𝗲 𝗿𝗲𝗱𝗱𝗲𝗻.

Niet omdat er geen liefde was.
Maar omdat we elkaar steeds weer kwijt raakten in hetzelfde patroon.

Aantrekken.
Afstoten.
Opnieuw proberen.

Er is een naam voor deze vorm van verbinding: trauma binding.
Een patroon waarin je je diep verbonden voelt met iemand
die je tegelijkertijd raakt op je meest kwetsbare plekken.

Voor mijn systeem voelde het vertrouwd.
Ik herkende het uit de relatie met mijn moeder.

En precies daardoor bleef ik.

Niet omdat het klopte.
Maar omdat het bekend was.

In mijn nieuwe blog deel ik hoe dit patroon zich bij mij liet zien —
en wat er veranderde toen ik stopte met kijken naar “ons”
en begon met kijken naar mezelf.

Je vindt hem via de link in mijn bio

25/03/2026

𝗝𝗲 𝗸𝘂𝗻𝘁 𝗵𝗲𝘁 𝗮𝗹𝗹𝗲𝗺𝗮𝗮𝗹 𝗮𝗹𝗹𝗲𝗲𝗻 𝗯𝗹𝗶𝗷𝘃𝗲𝗻 𝗱𝗼𝗲𝗻… 𝗺𝗮𝗮𝗿 𝗷𝗲 𝗵𝗼𝗲𝗳𝘁 𝗵𝗲𝘁 𝗻𝗶𝗲𝘁 — 𝗱𝗶𝘁 𝘇𝗶𝗷𝗻 𝗱𝗲 𝗺𝗼𝗺𝗲𝗻𝘁𝗲𝗻 𝘄𝗮𝗮𝗿𝗼𝗽 𝗷𝗲 𝗸𝘂𝗻𝘁 𝗶𝗻𝘀𝘁𝗮𝗽𝗽𝗲𝗻.

In maart en april kun je laagdrempelig kennismaken met mijn aanbod en zelfs gratis komen ervaren.

𝗧𝗶𝗷𝗱𝗲𝗻𝘀 𝗲𝗲𝗻 𝗯𝗿𝗼𝗻𝗱𝗮𝗴 𝗱𝘂𝗶𝗸𝗲𝗻 𝘄𝗲 𝗺𝗲𝘁 𝗲𝗲𝗻 𝗸𝗹𝗲𝗶𝗻𝗲 𝗴𝗿𝗼𝗲𝗽 𝗶𝗻 𝗱𝗲 𝗟𝗜𝗣 𝗼𝗽𝘀𝘁𝗲𝗹𝗹𝗶𝗻𝗴𝗲𝗻.
Iedere deelnemer doet haar eigen opstelling en neemt deel als representant.
Ik begeleid je in je proces, met een ayurvedische lunch en een afsluitende yogales om te reguleren.

Nazorg nodig? Dan plannen we een belmoment.

𝗧𝗶𝗷𝗱𝗲𝗻𝘀 𝗱𝗲 𝗼𝗽𝘀𝘁𝗲𝗹𝗹𝗶𝗻𝗴𝗲𝗻𝗮𝘃𝗼𝗻𝗱 𝘀𝘁𝗲𝗹𝗹𝗲𝗻 𝘄𝗲 𝗱𝗲 𝗺𝗼𝗲𝗱𝗲𝗿𝗹𝗶𝗷𝗻 𝗼𝗽.
Je krijgt inzicht in wat je draagt vanuit de vrouwenlijn, zodat er beweging en ontspanning kan ontstaan.

Max. 2 vraagstellers en 8 representanten.
Vaderlijnopstelling volgt in mei.

𝗧𝗶𝗷𝗱𝗲𝗻𝘀 𝗱𝗲 𝗽𝗿𝗼𝗲𝗳𝗹𝗲𝘀 𝘁𝗿𝗮𝘂𝗺𝗮 𝘀𝗲𝗻𝘀𝗶𝘁𝗶𝗲𝘃𝗲 𝘆𝗼𝗴𝗮 𝗻𝗼𝗱𝗶𝗴 𝗶𝗸 𝗷𝗲 𝘂𝗶𝘁 𝗼𝗺 𝗶𝗻 𝘃𝗲𝗿𝗯𝗶𝗻𝗱𝗶𝗻𝗴 𝗺𝗲𝘁 𝗷𝗲 𝗹𝗶𝗰𝗵𝗮𝗮𝗺 𝘁𝗲 𝗸𝗼𝗺𝗲𝗻.
We leven veel in ons hoofd, terwijl ons lichaam continu met ons communiceert.
Yoga bij Bron44 gaat niet over ingewikkelde houdingen, maar over adem, basis en ontspannen met wat zich aandient

Bij voldoende aanmeldingen start in mei een tweede groep op maandagochtend (9.30–11.00)
In de eerste groep op woensdag tussen 17.00 en 18.30 zijn nog enkele plekken beschikbaar.

𝗡𝗶𝗲𝘂𝘄: 𝗪𝗠𝗢 𝗯𝗲𝗴𝗲𝗹𝗲𝗶𝗱𝗶𝗻𝗴
Vanaf 1 april werk ik samen met Innerfocus.
Begeleiding vanuit de WMO is mogelijk in:
Oosterhout, Geertruidenberg, Drimmelen en Altena.

Wil je weten wat dit voor jou betekent? Kom naar het vragenuurtje.

Je hoeft het niet alleen te blijven dragen.
Je mag ook een eerste stap zetten.

𝑾𝒂𝒂𝒓 𝒗𝒐𝒆𝒍 𝒋𝒊𝒋 𝒉𝒆𝒕 𝒎𝒆𝒆𝒔𝒕 𝒏𝒊𝒆𝒖𝒘𝒔𝒈𝒊𝒆𝒓𝒊𝒈𝒉𝒆𝒊𝒅 𝒏𝒂𝒂𝒓?
Brondag • Opstellingen • Yoga • of WMO begeleiding?
Meld je dan aan via een PM of per mail; info@bron44.nl

22/03/2026

“Je gaat het pas zien als je het doorhebt” ~ Johan Cruijff

Ik ben geen voetbalfan, maar sommige uitspraken vind ik echt goud.

En deze kwam vorige week voorbij in mijn favoriete tv-programma aller tijden: Wie is de Mol?

In Wie is de Mol? speur ik jaar in jaar uit, wekenlang naar degene die de boel saboteert. Nog niet eerder had ik het zo snel door als in het vorige seizoen. Toen had ik vanaf aflevering 2 of 3 al in de gaten wie het was.

Ik kijk al vanaf dag 1, dus dit voelde als een behoorlijke overwinning.

Wie is de Mol? komt voor mij aardig overeen met persoonlijke ontwikkeling. Net zo lang speuren totdat ik mijn interne saboteurs te pakken heb — en de overwinning vieren als ik er weer één heb gezien.

Soms na jaren van struggelen, tegen mezelf liegen en mezelf voorhouden dat ik mijn intuïtie volg…

Tot het moment dat ik tot het inzicht kom dat het al die tijd onder mijn neus gebeurde.

Misschien is dat precies waar jij nu staat. Dat er iets zichtbaar wil worden — maar je er nog nét niet bij kunt.

Op maandag 30 maart organiseer ik een Brondag waarin we samen vertragen, voelen en zichtbaar maken wat eerder verborgen bleef.

Een dag met systemisch werk via lip opstellingen en lichaamsbewustzijn, in een veilige bedding.

✨ No mud, no lotus.

Voel je welkom om aan te sluiten als dit resoneert.

12/03/2026

“𝐆𝐢𝐬𝐭𝐞𝐫𝐞𝐧 𝐠𝐢𝐧𝐠 𝐦𝐢𝐣𝐧 𝐡𝐞𝐥𝐞 𝐲𝐨𝐠𝐚𝐥𝐞𝐬-𝐩𝐥𝐚𝐧 𝐝𝐞 𝐩𝐫𝐮𝐥𝐥𝐞𝐧𝐛𝐚𝐤 𝐢𝐧.”

Gisteren kreeg ik een prachtig compliment van een klant.
Ze komt regelmatig binnen met een trui waarop staat:
“Jij bent genoeg.”

Ik ken de trui inmiddels, maar nog altijd voelt het alsof
het een terugkerende boodschap is.

Vorige week gaf ik voor het eerst een les die ik niet had voorbereid.
En zij zei gisteren;
“Ik vond het een fijne les vorige week"
"Je stemt zo goed af op wat de groep nodig heeft.”

Dat raakte me.

Niet omdat voorbereiding niet belangrijk is.
Maar omdat het precies laat zien waar mijn manier van lesgeven over gaat.

Afstemmen.

Gisteren had ik mijn les wél voorbereid.
Een activerende les want; lente is coming!
Alleen….. de groep kwam moe binnen.
Dus het plan ging weer aan de kant.

En mijn klanten ervaren dit dus als de fijnste lessen.
Omdat ze ontstaan in het moment.

| In trauma sensitieve yoga draait het niet om het perfecte programma.
| Het draait om voelen wat er nodig is.

En voor mij betekent dit dat ik mijn voorbereiding vaker ga loslaten,
Want een goede les volgt niet het plan, maar de mensen in de ruimte.

Op maandag 13 april kun je bij mij een gratis proefles volgen tussen 9.00-10.30
Er zijn maar 5 plekken dus mocht je willen aansluiten? Laat het weten via dm.

11/03/2026

"𝘈𝘭𝘴 𝘺𝘰𝘨𝘢 𝘦𝘦𝘯 𝘱𝘳𝘦𝘴𝘵𝘢𝘵𝘪𝘦 𝘪𝘴…
𝘥𝘢𝘯 𝘨𝘢 𝘫𝘦 𝘵𝘳𝘢𝘶𝘮𝘢-𝘴𝘦𝘯𝘴𝘪𝘵𝘪𝘦𝘷𝘦 𝘺𝘰𝘨𝘢 𝘸𝘢𝘢𝘳𝘴𝘤𝘩𝘪𝘫𝘯𝘭𝘪𝘫𝘬 𝘪𝘳𝘳𝘪𝘵𝘢𝘯𝘵 𝘷𝘪𝘯𝘥𝘦𝘯.”

Jarenlang was yoga voor mij precies dat: een prestatie.
De moeilijkste houdingen proberen.
Nog dieper. Nog verder.

Want mijn lichaam moest dat ook kunnen.
En yoga zou mij wel leniger maken. Die hoor ik het vaakste terug in mijn groepen.

En eerlijk?
Ik vond ook dat ik elke dag op de mat moest.
Want anders bewoog ik te weinig.

Tot mijn lichaam stop zei.

Na jaren intensief sporten was ik uitgeput.
Ik vocht om slank te blijven, terwijl ik ondertussen kampte met een eetstoornis en vel over been was.

Yoga had mij eerder geholpen.
Dus dacht ik: dan moet yoga mij nu ook redden.

Pas tijdens mijn opleiding tot yogadocent begon ik iets anders te begrijpen.

Yoga gaat niet over prestatie.

Yoga gaat over verbinden.

Niet met een perfecte houding.
Niet met een ideaal beeld.

Maar met jezelf.

Met voelen wat er in je lichaam gebeurt.
Met reguleren.
Met verzachten.

Voor mij is dát trauma-sensitieve yoga.

Niet beter worden.
Niet verder gaan.

Maar weer aanwezig zijn in je eigen lichaam.

🤍

Soms begint heling niet met harder werken, maar met zachter worden.
Je lichaam hoeft niets te bewijzen om waardevol te zijn.
Misschien is vertragen precies wat je zenuwstelsel nodig heeft.

🤍

𝙷𝚎𝚛𝚔𝚎𝚗 𝚓𝚎 𝚍𝚒𝚝?
𝙻𝚊𝚊𝚝 𝚎𝚎𝚗𝚜 𝚎𝚎𝚗 🤍 𝚊𝚌𝚑𝚝𝚎𝚛 𝚊𝚕𝚜 𝚢𝚘𝚐𝚊 𝚟𝚘𝚘𝚛 𝚓𝚘𝚞 𝚜𝚘𝚖𝚜 𝚘𝚘𝚔 𝚎𝚎𝚗 𝚙𝚛𝚎𝚜𝚝𝚊𝚝𝚒𝚎 𝚠𝚘𝚛𝚍𝚝.

| Trauma sensitieve yoga helpt je zenuwstelsel reguleren en weer contact maken met je lichaam.

07/03/2026

05/03/2026

"Zelf doen"

Iedere ouder met een puber in huis herkent dit vast en zeker;
Van een gevulde koelkast naar een lege koelkast in amper twee dagen tijd.

Altijd honger hebben en alleen maar willen snoepen,
Het liefst hele pakken/blikken met frisdrank want: hij heeft dorst.

Afgelopen week kwam hier het verzoek voor een speciale puistjes crème bij want meneer heeft een rode vlek wat mogelijk een puist in wording is.

En dat laat ik het gevalletje pot Nutella op de stenen vloer maar even halverwege want dit was het moment dat ik terug dacht aan die volle koelkast met eten en drinken.

Ik heb in dit geval twee opties:
1. Ik help met opruimen
2. Ik leg hem uit hoe hij het kan opruimen

Toen hij klein was deden we ongelukjes samen opruimen, nu is hij oud genoeg om het zelf te doen dus ik deed het tweede.

En dat is exact hoe ik als therapeut te werk ga. Iedereen die bij mij komt is oud en wijs genoeg om dingen zelf te doen. Ik ben er om je aan te reiken welke opties je hebt om uit te kiezen.

En voor wat betreft het voedsel voor mijn puber? Ik zet het klaar met een gebruiksaanwijzing. Hij hoeft het alleen nog maar zelf af te maken.