11/12/2025
Gisteren had ik een gesprek met een mama dat me raakte…
Haar dochtertje, een gevoelig meisje in groep 3, slaapt al weken slecht.
Woede-uitbarstingen voor het slapen gaan, veel tranen en een hoofdje dat overloopt.
En dat was niet altijd zo, maar sinds dit schooljaar heeft ze meer tijd nodig om te ontprikkelen.
Meer tijd om te landen na zo’n volle dag.
En dat is logisch: groep 3 is intens.
Leren, letters, werkjes… Het is ineens veel.
Mama vertelde dat haar dochtertje prima mee kan, maar niet altijd de snelste is.
En toen zei haar dochtertje thuis:
“De juf zegt best vaak: Kom op meid, zet die turbo eens aan.”
Goed bedoeld, waarschijnlijk lief bedoeld en misschien zelfs als grapje…
Maar voor een gevoelig meisje voelt dit niet als een grapje.
Voor haar voelt dit als:
“Ik doe het niet goed.”
“Ik moet sneller zijn.”
“Ik ben te langzaam.”
En dát geeft stress.
Een knoop in haar buikje.
Een duwtje richting overprikkeling.
Een deuk in haar zelfvertrouwen.
Ik verplaats me altijd in het kind en vertaal het naar ons als volwassenen.
Hoe zou het zijn als onze baas dit elke dag tegen ons zou zeggen?
“Zet die turbo even aan!”
“Kom op, sneller!”
Wij als volwassenen kunnen nog zeggen:
Ho. Dit voelt niet oké, dit laat ik niet toe.
Maar een meisje van 6… die slikt het in.
Doet nog harder haar best.
Verliest zichzelf een beetje.
Het raakt me telkens weer
hoe een klein, goedbedoeld zinnetje
zo groot kan voelen in het zenuwstelsel van een gevoelig kind.
Niet omdat de juf het fout doet.
Maar omdat gevoelige kinderen woorden dieper ervaren.
Ze willen het goed doen.
Ze willen gezien worden.
Ze willen niet teleurstellen.
En dít is precies waarom het zo belangrijk is
dat we als volwassenen beseffen hoeveel impact onze woorden hebben.
Dat druk zetten niet altijd motiveert.
En dat veiligheid altijd vóór snelheid komt.
Herken je dit bij jouw kind en worstel je ook hiermee? Weet dat je niet alleen bent en dat je me altijd een dm mag sturen 💖
