16/03/2026
Laatst klopte een moeder aan in mijn praktijk, ze wilde graag eens praten over haar zoontje.
Op school had de juf tijdens een 10 minuten gesprek laten vallen dat ze vermoedde dat deze jongen adhd en/of een vorm van autisme had.
Ze benadrukte dat het slechts een vermoeden was, want als leerkracht kan en mag je helemaal geen labels plakken.
Maar toch, voor deze mama waren die labels flink blijven hangen. Ze gaf aan dat ze thuis een heel ander kind ziet, een kind dat zorgzaam is, veel speelt met vriendjes en helemaal niet hyperactief is.
Ik kon haar bevestigen dat ik dit helaas vaak hoor, er wordt te snel over labels gepraat. Naar mijn idee, omdat men een verklaring wil voor bepaald gedrag.
Maar als we die echt willen, moeten we juist achter dat gedrag gaan kijken. Wat zorgt ervoor dat een kind zo druk doet? Of heel erg in zichzelf is gekeerd?
Vaak is er dan te weinig veiligheid, denk aan teveel prikkels, een gevoel van onrechtvaardigheid, een volwassene die zelf weinig rust uitstraalt, etc., etc. Want die lijst met oorzaken kan heel lang zijn, tja en dat is soms langer zoeken in plaats van zo’n label noemen. (Let op, dit gevoel van te weinig veiligheid is meestal onbewust!)
Soms hoeft speuren naar al die oorzaken ook niet de eerste stap te zijn.
Daarom stelde ik deze mama voor om haar zoontje mijn stress- en emotieregulatie cursus te volgen, waarmee zij zelf ook veel informatie en tools krijgt.
Toen hij voelde dat hij echt werd gezien, oefeningen kreeg om rust in zijn lichaam te ervaren en ontdekte hoe hij zichzelf kon reguleren gaf de juf bij moeder aan dat hij een stuk rustiger overkwam in de klas.
Hmm, zouden die labels ineens zijn verdwenen? 🧐😏
Ps. Ik ben niet tegen labels, maar wel tegen het feit dat er te snel een label wordt geplakt (ook al is het niet officieel) en daarmee niet verder wordt gekeken naar het (eigen) gedrag.