17/12/2025
Daar stond hij ineens voor mijn neus. Mét zijn fiets. J. van 5 jaar oud. Hij stapte de logopedieruimte binnen. Ik kende hem niet, maar hij kende de ruimte duidelijk wel. Hij was helemaal op zijn gemak en wilde het liefst gaan spelen 😉.
Op de vraag "hoe heet je?" gaf hij antwoord. Maar de vraag "waar is je mama of papa" werd niet beantwoord. Ik maakte snel een foto van hem en zette deze in onze praktijkgroepsapp. Ook mijn clientenlijst werd nagegaan... geselecteerd op plaatsnaam en leeftijd. Hij wist dat hij 5 jaar was. Verder had hij een heel verhaal, onverstaanbaar en onbegrijpelijk voor mij. Nog werk aan de winkel dus 😉.
Gelukkig werd het snel duidelijk wie hij was en belde ik moeder op (die aan het werk was). Zij belde vader die al een uur aan het zoeken was. Natuurlijk afgesproken dat ik hem bij mij zou houden totdat papa kwam.
Daar kwam papa: bezweet, emotioneel en opgelucht. En verbaasd 😳... hoe dan??? Zeker 6 straten van ons vandaan, mét fiets en zelf dus met de lift naar de eerste verdieping gekomen en zich van geen kwaad bewust...
En ik.... in al die jaren praktijk... nog nooit meegemaakt.... Ik zie het als een compliment.
Kijk.... zo graag komen ze dus naar logopedie!!! 😄😅
