ZonneZieltjes Coaching Ontspanning & Rouwbegeleiding

29/12/2025

Levend verlies door een chronische ziekte.
Ook vandaag op dag 2, weer een tekst over rouw.
Als je te maken krijgt met een chronische ziekte, dan ga je door een rouwproces. Je rouwt om het verlies van gezondheid, maar ook om het verlies van bepaalde verwachtingen voor de toekomst.
Dit kan zijn je financiële zekerheid, je levensdoelen, je relatie, kinderwens.

Als je inzicht krijgt in dit rouwproces en je gevoelens en emoties durft te gaan toelaten, dan kun je uiteindelijk het vertrouwen terugvinden in jezelf, in je lichaam en in de toekomst. Dat heeft tijd nodig, veel tijd. En zachtheid, erkenning. Ik spreek uit ervaring.
Ik leef nu al meer dan twintig jaar met de chronische ziekte endometriose. Ook ik ben door een rouwproces heengegaan en daar zit ik eigenlijk nog steeds in.

Ik mocht leren dat ik veel meer ben dan mijn fysieke lichaam alleen. Ik ben meer dan mijn donkere gedachten en angsten. Meer dan mijn emoties.
Het ontdekken van mijn ware zelf geeft mij zingeving.
De endometriose heeft mij 'gedwongen' deze ontdekkingstocht aan te gaan.

In mijn praktijk begeleid ik ook vrouwen met endometriose of een andere aandoening die ervoor heeft gezorgd dat zij bepaalde verwachtingen moesten loslaten. Deze begeleiding kan op verschillende manieren gegeven worden en een stukje ontspanning hoort daar ook bij. De ziekte, medicatie, behandelingen in het ziekenhuis of operaties hebben er vaak voor gezorgd dat het lichaam zeer gespannen is en heftig kan reageren op aanraking of pijnprikkels.
Daarom is massage vaak ook een onderdeel in een traject. In het nieuwe jaar ga ik dit verder uitwerken, om vrouwen die levend verlies meemaken, nog beter te kunnen helpen.

-When unpleasant things happen in our lives
We can become a horrible mess or a better person
We can become either wounded or wise
That is our choice- Sadhguru

Tot morgen.

28/12/2025

Een week lang zal ik elke dag iets delen over rouw.

Dag 1: Rouw kent geen tijd.

Ik heb de afgelopen maand een beslissing genomen voor mijn praktijk ZonneZieltjes. Ik zal mij verder gaan richten op de rouwbegeleiding voor kinderen en volwassenen.
Als ik denk aan de cliënten die de afgelopen jaren hun verhalen aan mij hebben toevertrouwd, krijg ik een warm gevoel. Ik mocht naar ze luisteren, gewoon luisteren, er zijn. Soms werd een verhaal meerdere malen verteld en ik bleef luisteren. Waar mensen in hun omgeving misschien zeiden: ‘Dat is al zo lang geleden’ of ‘Het is nu wel tijd om door te gaan’. Of kinderen die hun verdriet en angsten aan mij durfden te vertellen. Kinderen die op school niet anders willen zijn dan de rest, maar diep van binnen bang zijn dat hun zieke ouder dood zal gaan. Kinderen die rouw met zich meedragen en zich alleen voelen, omdat ze ’sterk’ willen blijven voor hun overgebleven ouder…

Ik mocht mensen aanraken als ze daar klaar voor waren omdat de rouw vast zat in hun lijf. Ik mocht met zachte, warme liefdevolle aanraking het verdriet los masseren. De pijn naar de oppervlakte brengen. Dit alles maakt dat ik dit wil blijven doen en een aantal andere diensten zal gaan loslaten. Deze week deel ik over rouw aan de hand van verhalen van cliënten en eigen ervaringen en zal ik meer vertellen over de rouwbegeleiding en mijn werkwijze.

Ik denk aan een cliënt die mij toevertrouwde dat hij twintig jaar na het overlijden van zijn moeder, nog steeds haar geurtjes bewaarde. Flesjes parfum en bodylotion brachten hem terug naar de geur van zijn ouderlijk huis. De geur die hij opsnoof als zijn moeder hem knuffelde. De knuffels die hij nog steeds zo mistte. Ergens vond hij het raar van zichzelf dat hij de flesjes nog steeds niet kon weggooien, maar rouw kent geen tijd. Als je er niet aan toe bent om spullen weg te doen van je overleden dierbare, doe het dan niet. Je rouwt op je eigen tijd, je mag jezelf die tijd ook gunnen. Het verhaal ontroerde me en ik dacht aan het kamertje van mijn schoonmoeder, haar hobbykamertje is jaren na haar overlijden onveranderd gebleven tot het moment dat mijn schoonvader ging verhuizen.

Voor die tijd kwam ik regelmatig in haar kamertje. Ik zat op haar stoel en keek rond. Het was alsof ik haar steeds iets beter leerde kennen door haar boeken, haar verzamelingen, de gedichtjes en teksten die ze schreef en de vele knipsels die ze had bewaard en zorgvuldig had ingeplakt. De foto’s die op haar kamertje hingen vertelden hun eigen verhaal. Die van haar ouders uit Indonesië intrigeerde mij altijd, het wakkerde mijn interesse in haar verleden aan. Helaas kon ik het haar zelf niet meer vragen en toen mijn zoon, haar kleinkind, werd geboren kon ik haar niet vragen hoe dat vroeger ging. Hoe mijn man als baby was, hoe zij het moederschap ervaarde.

Rouw kent verschillende fases en in bepaalde fases zoals de geboorte van een kind, kan rouw weer naar boven komen. De rouw wil gezien en gevoeld worden. Rouw hoort bij het leven en op welke manier je ook rouwt, het is allemaal goed. Het is jouw manier. Bewaar de geurtjes van je moeder zo lang jij wilt, bewaar de verzameling van je man zo lang jij wilt, bewaar de babykleertjes van je kind zo lang jij wilt.

Ik ben benieuwd, is er iets wat jij bewaart van je overleden opa of oma, een ouder of van je kind? Of is er een bepaalde geur die herinneringen oproept?

26/12/2025

Waar vind ik God?
Tweede Kerstdag 2025.
Gisteren zou ik naar de kerk gaan, maar ik was zo snotterig en grieperig dat ik besloot niet te gaan.
Ik ging terug mijn bed in en baalde een beetje dat ik niet kon, maar mijn lichaam gaf duidelijk aan dat ik moest rusten. Ik vroeg me af wat ik zou missen deze kerstochtend nu ik niet naar de dienst kon.
Misschien het saamhorigheidsgevoel tijdens het zingen van Ere zij God? Of het stilstaan bij het wonder van de geboorte? Miste ik nu de verbinding met God?
Maar waar vind ik God dan? In de kerk?

Tijdens een prachtige ochtendwandeling vanmorgen wist ik: God is hier. Ik zie God in de natuur om mij heen, de zon, de wind, het water, de dieren.
God zit in de levenslessen die op mijn pad komen, in de verbinding met anderen, in de liefde voor mijn kind.
God is overal, daarvoor hoef ik niet p***e naar de kerk.
Jarenlang was ik zoekende, ik zocht in boeken, Engelenkaarten, mediums, Reiki, yoga. Ik leerde veel over mijzelf, maar ik bleef zoeken.

En nu ik mijzelf steeds beter leer kennen en begrijpen, vind ik ook God in alles wat ik doe. In het benutten van mijn talenten die God ieder mens heeft gegeven.
In dienstbaarheid, in liefde, in vertrouwen.
En de grootste uitdaging voor mij, Hij zit in de kracht van vergeving. De laatste jaren word ik uitgedaagd op dit gebied; Vergeef ons onze schulden, gelijk ook wij vergeven onze schuldenaren. Mezelf vergeven, dat vind ik de moeilijkste van allemaal...

Maar ik leer, elke dag weer. En ik vraag Hem om hulp.
Ik probeer mijn talenten te benutten, te schrijven, mensen met elkaar te verbinden, te leven volgens mijn bestemming. Het pad te volgen dat voor mij bedoeld is. Ik vind het soms ook behoorlijk ingewikkeld, conflicten met anderen, mijn extreme gevoeligheid die mij soms uitput. De endometriose in mijn lichaam die veel pijn brengt, mij beperkt in mijn bewegen.
En toch weet ik ook dat het goed is, dit ben ik, het hoort bij mij.

Tweede Kerstdag 2025, ik kijk naar mijn kind.
Ik kijk naar de bomen. Ik hoor de vogels.
Ik sluit mijn ogen en voel de kou op mijn huid èn ik voel de zon. God is overal.

❄️Wat overdenkingen van mij. De komende week ga ik schrijven over rouw. Voor nu een hele fijne Tweede Kerstdag. 🌞

⭐Waar vind jij God?

19/12/2025

WINACTIE
We gaan het gewoon nog een keer doen dit jaar!
Waarom wil jij graag mijn boek 'Mam, mijn hoofd zit zo vol' winnen? Of gun je het iemand anders?

Dit boek gaat over het moederschap van een hoogbegaafd kind. Ik heb mijn persoonlijke reis daarin beschreven met alle worstelingen, emoties èn mooie inzichten en levenslessen die ik mocht doorvoelen. Ook andere moeders hebben hun verhaal gedeeld en er staat een mooie waardevolle bijdrage in van een professional.

Verder krijg je in mijn boek ook nog eens heel veel praktische tips en handvatten om jouw (vermoedelijk) hoogbegaafd of hooggevoelig kind te begeleiden naar ontspanning. Met onderwerpen als kindermassage, mindfulness, emoties herkennen en reguleren, aromatherapie en veel meer. Kortom; het is een compleet boek geworden en ik ben zo trots!

Ik heb al veel mooie reacties gekregen het afgelopen halfjaar van lezers! Wat leest het lekker weg, ik heb tranen van herkenning, wat schrijf je liefdevol. 💚

Hoe maak je kans op mijn boek? Door dit bericht te liken op Facebook of Instagram, door een reactie te plaatsen waarom jij mijn boek graag wilt lezen en door dit bericht te delen op je profiel of in je stories. Vergeet niet mijn pagina te volgen 😉 Als je iemand tagt maak je extra kans om te winnen...

Op 1 januari 2026 maak ik de winnaar bekend. 🙏🏻

*Kun je nu niet wachten tot 1 januari?
Dan kun je mijn boek nu bestellen en tot 11 januari betaal ik de verzendkosten voor jou!

30/11/2025

Mezelf uitspreken... ik heb het nooit geleerd.
Ik pastte mij aan, slikte mijn woorden in.
Liet anderen over mij heen lopen, durfde mijn grenzen niet aan te geven. Misschien voelde ik mijn grenzen ook wel niet in die tijd, gezien ik zo in mijn hoofd zat.

Dat veranderde een paar jaar geleden. Ik begon meer mijn eigen ruimte in te nemen. Ik durfde mijzelf meer te uiten.
Dat had wel gevolgen, want ja, als je eerst de ander alle ruimte geeft en ineens je eigen ruimte gaat innemen.
Of als je conflictvermijdend bent en alles maar goed vind, totdat je er klaar mee bent, kan die ander gaan steigeren.

Ik kwam in situaties terecht waarin ik verkeerd begrepen werd. Met name dominante personen die profijt hadden van mijn ja en amen, gingen er tegenin.
Ik mocht leren bij mezelf te blijven. Bij mijn standpunt, mijn gevoel.

Dat vind ik soms nog steeds lastig. Zeker als het iemand dichtbij betreft waarmee ik een conflict krijg, omdat ik mijn ruimte inneem. Dan denk ik aan dat meisje dat vaak deed wat de ander wou en dan weet ik: het is goed zo.
Blijf in jezelf geloven. Blijf ook reflecteren, durf in de spiegel te kijken. Maar als ik echt weet dat mijn intentie zuiver was, hoef ik mezelf niet te verdedigen.

Ik leer nog elke dag, soms struikel ik. Soms durf ik ineens niet meer. En dat mag. Ik ben ver gekomen, ik wil mijn eigen leven leiden. Ik bepaal wat ik schrijf, hoe ik mijn kind opvoed, wat ik draag en wie ik wil zijn. Ik ben de beste versie van mijzelf.

🙏🏻

30/11/2025

Het verschil tussen hoogsensitiviteit en autisme wordt in dit artikel uitgelegd.

Hoogsensitiviteit en autisme worden vaak met elkaar verward. Dat is een probleem, zegt deze expert: ‘Het vraagt om een andere aanpak.'

24/11/2025

Verhuisd voor passend onderwijs.

De afgelopen periode was intens, stressvol. Een verhuizing staat in de top 5 van meest stressvolle gebeurtenissen en dat snap ik wel;) Maar het is de juiste beslissing geweest, voor mij en zeker voor mijn zoon.
Het begon een aantal jaar geleden met de wens om weg te gaan uit Papendrecht, ik voelde me er niet meer thuis. Dat was een gevoel, ik kan er niet echt woorden aan geven. Het verlangen werd steeds groter en toen gebeurde er een aantal dingen waardoor alles in een versnelling kwam.

Ik kreeg een baan in de regio Altena waar ik oorspronkelijk vandaan kom. Ik reed door de polder en mijn verlangen werd met de dag groter. Ondertussen gebeurde er met mijn zoontje ook heel veel, hij liep vast op school. Het was elke ochtend een strijd om hem naar school te krijgen, hij was verdrietig, boos, eenzaam. Als ik hem naar school had gebracht, reed ik met tranen naar mijn werk. Er moest iets veranderen...

Voor mijn werk als coördinator van De LimonadeBrigade Altena kwam ik in contact met een school in Almkerk waar ze een aparte unit hebben voor hoogbegaafde kinderen. Ik zat daar in gesprek met de directrice en ik voelde intuïtief: dit is het. Dit is de verandering die we nodig hebben. Het balletje ging rollen, mijn zoon mocht een paar dagen meelopen en we zagen een ander kind. Na veel gesprekken met school, de hb-specialist en met mijn man, hakten we de knoop door. We schreven hem in op deze school.

We zouden op zoek gaan naar een huis in de buurt van de school, maar ja, dat kon wel maanden gaan duren. Dat gebeurde niet, na een aantal bezichtigingen kwam het juiste huis op ons pad en kwamen er ook (toeval bestaat niet) kopers voor óns huis op ons pad. We gingen echt verhuizen! In de zomervakantie stopte ik met mijn praktijk aan huis en begon met inpakken. De praktijkruimte werd de opslagruimte voor alle dozen.

Na de zomer startte mijn zoon al op de nieuwe school en dat betekende dat ik twee maanden lang zou gaan rijden van Papendrecht naar Almkerk. Intens, dat is echt het enige woord voor deze periode. Eerder opstaan, filerijden en dan van school door naar mijn werk of naar mijn ouders in Werkendam. Ook voor mijn zoontje was het heel heftig, het heen en weer rijden gaf hem veel stress. Daarnaast alles rondom de nieuwe school en de verhuizing, maakte dat hij heel gespannen was. Tot het weekend van de verhuizing.

Op 1-11 verhuisden we officieel naar Sleeuwijk en de maandag erna ging hij zonder problemen naar school. Geen traan meer gelaten, geen buikpijn meer. Hij heeft aansluiting gevonden, hij wordt gezien, hij wordt begrepen. Wat ben ik dankbaar dat we deze keuze durfde te maken. Deze levens-veranderende keuze die begon met een gevoel, een verlangen dat groeide. Hoe alles samen is gekomen de afgelopen periode, verwondert mij soms nog steeds.

De praktijk zal een andere vorm gaan krijgen, hoe of wat, dat weet ik nog niet. Het zal zich gaan ontvouwen in het nieuwe jaar. Ik heb er zin in!

26/10/2025

Als we verhuisd zijn, dan...
Ik wil het liefst meteen weer aan de slag, masseren, schrijven, delen, inspireren.
Diep van binnen weet ik dat dit niet de bedoeling is.
Ik mag eerst landen, tijd nemen, mezelf tijd gunnen, voor mezelf zorgen. Naar binnen keren, mijn Licht naar mezelf schijnen. Voelen, niet meteen in de actie. Zijn.

De afgelopen periode, misschien wel jaren, sluimerde er iets in mij. Ik voelde mij niet meer thuis, niet in ons huis, de woonplaats, misschien wel niet in mijzelf.
Er moesten dingen veranderen, dat voelde ik heel sterk.
En vanaf mijn 44e veranderde er heel, het begon met een nieuwe baan waardoor ik weer een stukje eigenwaarde terugvond. Daarna bracht ik mijn boek uit, vonden we een nieuwe school voor River, kwam er een huis op ons pad en werd ons huis verkocht. Hallo, levensveranderende omstandigheden.

Vanaf de zomer zit ik in de 'automatische pilootstand'.
Doen wat moet gebeuren, heel veel regelen voor de verhuizing, dingen afsluiten, met mijn hoofd al daar, maar mijn lijf nog hier. Mijn lichaam heeft me soms stilgezet, gevraagd om te rusten, te vertrouwen op het zelfgenezend vermogen. Niet meer mee te gaan in de medische molen van hormonen die worden voorgeschreven bij endometriose. Nee, het mag weer op mijn manier. En daar hoort deze verhuizing ook bij.

Ik voel me daar beter, minder zwaar, open, meer mezelf...
Wat een andere omgeving met je kan doen. Al het oude mag ik gaan afsluiten, al het nieuwe verwelkomen.
En ik mag de tijd nemen om daar mijn plek te vinden, mijn gezin de tijd geven. Op het juiste moment zal het juiste naar mij toekomen, die volgende stap. Daar vertrouw ik op. Ik zal moeten wennen aan het niet van alles tegelijk willen doen. De winter, de natuur zal het mij laten zien.
'Laat je bladeren maar vallen, wees stil, er komt ruimte.
Herinner je je eigen kracht, wees je eigen Licht.'

Liesbeth 🤎

01/10/2025

Wat is dit een prachtig gesprek over de dood.
Het is zo ontzettend belangrijk om hierover te praten met kinderen, hun vragen eerlijk en open te beantwoorden en hun nieuwsgierigheid niet te onderdrukken. Stimuleer juist dit soort vragen over doodgaan, over begraven of cremeren, maar ook over gemis en leven na de dood...
Praat, luister vooral, filosofeer en wees niet bang voor vragen over de dood.

25/09/2025

Van discman tot LimonadeBrigade Liesbeth is terug in Altena LimonadeBrigade Altena

Interessant voor ouders

23/09/2025

Wauw, wat een mooie review 💚

21/09/2025

Mijn mannetje is weer terug. Nee, hij is niet weg geweest. Hij was lange tijd niet zichzelf meer...
Het begon al voor de zomervakantie. Nadat hij mocht wennen op de nieuwe school was hij enthousiast.
En toen moest hij de laatste zes weken nog volmaken op zijn oude school. Ik heb onderschat wat die periode heeft gedaan met hem naast de spanningen rondom het bezichtigen van nieuwe huizen. Hij werd niet meer uitgedaagd op school, het was de tijd 'uitzitten'.
Andere kinderen waren niet altijd zo aardig voor hem en hij raakte steeds vermoeider. Althans, dat dacht ik.
Achteraf denk ik dat hij onderprikkeld was, verveeld.
De vakantie startte en hij zat als een dood vogeltje op de bank, wilde alleen nog maar gamen. Niets kon hem meer motiveren, hij wilde de deur niet uit, hij was somber. Ik dacht dat dat na twee weken rust wel beter zou gaan, maar dat gebeurde niet. Hij had ook veel buikpijn, wilde niet eten. Ik begon me zorgen te maken en probeerde van alles. Ik zag de oorzaak nog niet, nu zie ik het helderder. Na de vakantie reden we vol goede moed naar de nieuwe school, maar de overgang naar een nieuwe school, nieuwe omgeving, een andere manier van lesgeven, voelde voor hem onveilig. Het gevolg was dat hij na dag twee al niet meer wilde en intens verdrietig was met als piek een paniekaanval in de avond. Toen wist ik, we moeten in gesprek met school. Zij hebben het enorm goed opgepakt en doen er alles aan om voor hem een veilige plek te creëren. En dat lukt, met een hoop geduld. Het waren zware weken, maar afgelopen week zag ik ineens mijn mannetje weer. Hij wordt weer uitgedaagd, hij wordt gezien, hij heeft kinderen in de klas die hem begrijpen. Hij heeft weer zin om buiten te spelen, de stoep voor ons huis wordt weer vol gekrijt,
hij speelt weer met zijn auto's. Hij heeft weer kleur in zijn gezicht, hij eet beter en maakt weer grapjes.
Kortom, hij is er weer. Heb ik getwijfeld aan onze beslissing om van school te wisselen? Nee, want ik zie dat hij daar zijn plekje gaat vinden. En mijn intuïtie weet: het komt goed.