13/12/2025
Ik word soms βzweverigβ genoemd.
En eerlijk, dat zegt vooral iets over hoe ver we verwijderd zijn geraakt van ons lichaam.
Want dit is wat ik pas echt zweverig vind:
een leven leiden vanuit je hoofd, terwijl je lichaam al jaren in overleving staat.
Blijven analyseren.
Blijven verklaren.
Blijven doorgaan.
Terwijl je adem hoog blijft, je buik strak staat van spanning en aanraking voelt als te veel.
Dat is geen gegrond leven.
Dat is functioneren met een mooie buitenkant.
Je weet allang dat je lichaam signalen geeft.
ππΌJe voelt je grens pas wanneer je er al overheen bent.
ππΌJe ontspant pas wanneer je instort.
ππΌJe zegt ja terwijl je lijf allang nee zegt.
Niet omdat je faalt.
Maar omdat je zenuwstelsel je jarenlang heeft gedragen.
Omdat beschermen ooit nodig was.
Maar hier komt de waarheid die je niet meer kunt wegredeneren:
begrijpen is niet genoeg.
Inzicht is niet genoeg.
Zelfs bewustzijn is niet genoeg.
Je lichaam wil niet nΓ³g een analyse.
Het wil aanwezigheid.
Veiligheid.
Bedding.
Want dit is wat er gebeurt wanneer je weer in je lichaam leeft in plaats van erover praat:
πJe voelt je grens vΓ³Γ³rdat je eroverheen gaat.
πJe zegt nee zonder uitleg of schuld.
πJe blijft aanwezig in aanraking.
πJe ontspant niet in je hoofd, maar tot in je buik.
Dat is geen zweverigheid.
Dat is belichaamde realiteit.
Dat is geaarde kracht.
Dat is leven.
En als dit iets in jou raakt, dan is dat geen toeval.
Dat is je lichaam dat zich herinnert wat het al wist.
Dit werk is niet voor vrouwen die willen blijven begrijpen.
Het is voor vrouwen die bereid zijn te landen.
πAls je voelt dat je daar bent, mag je me een bericht sturen.
Dan voelen we samen of jouw lichaam klaar is voor deze bedding.
