22/02/2026
Met regelmaat trek ik me een weekend terug. Even alleen. Een time out van alles en iedereen. Opladen, maar misschien nog wel meer ontladen.
En helemaal alleen ben ik niet. Mijn labradoodle Doodle gaat natuurlijk altijd mee. Maar verder geen mensen om me heen. Alleen natuur. Aarde onder mijn voeten. Wind op mijn gezicht. Ruimte. Stilte.
Het zijn weekenden waarin ik incheck bij mezelf. Waarin ik niet word afgeleid door gesprekken, verwachtingen of rollen. Waarin ik deal met alles wat er is. Het lichte en het donkere. Want juist door het er te laten zijn, krijgt het een plek.
Afgelopen weekend was het vooral donker. Stormachtig. Regenachtig. Buiten en vanbinnen. En toch, of misschien juist daarom, gaf het ruimte. Rust. Als je jezelf toestaat om echt alleen te zijn, zonder te vluchten, zonder te verdoven, dan ontstaat er iets bijzonders.
Dan ontdek je dat je eigen gezelschap eigenlijk heel prettig is. Dat er zachtheid zit in het aankijken. Dat er kracht zit in het voelen.
Alleen zijn is geen leegte.
Het is thuiskomen.