31/12/2025
𝐓𝐞𝐫𝐮𝐠𝐤𝐢𝐣𝐤𝐞𝐧 𝐞𝐧 𝐯𝐨𝐨𝐫𝐮𝐢𝐭𝐛𝐥𝐢𝐤𝐤𝐞𝐧
Nog een paar uurtjes; dan zeggen we 2025 vaarwel en gaan we weer een nieuw jaar tegemoet. Oud en Nieuw…een moment van terugkijken en vooruitblikken.
Vandaag reed ik langs de begraafplaats en wat zag ik een auto’s staan. Niet omdat er een uitvaart was, maar omdat veel mensen aan het eind van het jaar het graf van hun dierbare bezoeken. Dan gaan mijn gedachten naar alle mensen die afgelopen jaar afscheid moesten nemen van een geliefde. Je man of je vrouw, je eigen vader of moeder, misschien zelfs je zoon of dochter, of iemand anders die zoveel voor je betekende. Dan kunnen feestdagen ineens treurdagen voor je zijn. Voor deze mensen heel veel sterkte, en veel kracht en troost toegewenst.
Ik wil de mensen bedanken die afgelopen jaar mij het vertrouwen gaven hen te begeleiden in de week van afscheid nemen. Ik kijk terug op een bewogen jaar. Het was een jaar waarin veel is gebeurd…waar veel mensen op een (te) jonge leeftijd het leven los moesten laten. Jonge kinderen die onverwachts afscheid moesten nemen van hun vader of moeder, ouders die te horen kregen dat hun zoon was verongelukt, een jonge vrouw die de strijd tegen kanker heeft verloren. Dit zijn maar een paar voorbeelden van hele verdrietige gebeurtenissen die gezinnen zo hard raken. De impact op het dorp was hierin ook te merken. Wat mij hierin zo raakte, was de betrokkenheid van het dorp op deze nabestaanden. Wat een meeleven en opkomst tijdens de condoleances en tijdens de uitvaarten zelf. Heel bijzonder om dat te mogen zien en ervaren.
Hoe kunnen we deze mensen in 2026 troosten? We zijn vaak zo verlegen in wat we voor deze mensen kunnen doen of wat we moeten zeggen. Afgelopen jaar mochten we een prachtige avond organiseren waar dr. prof. Manu Keirse het woord nam over verlies en rouw. De opkomst was groot en de reacties waren mooi, soms ook heel kwetsbaar en persoonlijk. Ik citeer graag iets uit het boek van Manu Keirse ‘Helpen bij verlies en verdriet’:
‘𝐓𝐫𝐨𝐨𝐬𝐭𝐞𝐧 𝐢𝐬 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐡𝐞𝐭 𝐚𝐚𝐧𝐛𝐫𝐞𝐧𝐠𝐞𝐧 𝐯𝐚𝐧 𝐚𝐥𝐥𝐞𝐫𝐥𝐞𝐢 𝐠𝐨𝐞𝐝𝐛𝐞𝐝𝐨𝐞𝐥𝐝𝐞 𝐚𝐝𝐯𝐢𝐞𝐳𝐞𝐧. 𝐇𝐞𝐭 𝐢𝐬 𝐞𝐯𝐞𝐧𝐦𝐢𝐧 𝐡𝐞𝐭 𝐰𝐞𝐠𝐝𝐮𝐰𝐞𝐧 𝐯𝐚𝐧 𝐨𝐩𝐬𝐭𝐚𝐧𝐝𝐢𝐠𝐡𝐞𝐢𝐝 𝐨𝐟 𝐡𝐞𝐭 𝐯𝐨𝐨𝐫𝐬𝐜𝐡𝐫𝐢𝐣𝐯𝐞𝐧 𝐡𝐨𝐞 𝐣𝐞 𝐣𝐞 𝐦𝐨𝐞𝐭 𝐯𝐨𝐞𝐥𝐞𝐧. 𝐓𝐫𝐨𝐨𝐬𝐭𝐞𝐧 𝐢𝐬 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐭𝐞 𝐯𝐢𝐧𝐝𝐞𝐧 𝐢𝐧 𝐩𝐚𝐬𝐤𝐥𝐚𝐫𝐞 𝐚𝐧𝐭𝐰𝐨𝐨𝐫𝐝𝐞𝐧 𝐨𝐩 𝐯𝐞𝐥𝐞 𝐰𝐚𝐚𝐫𝐨𝐦𝐯𝐫𝐚𝐠𝐞𝐧. 𝐓𝐫𝐨𝐨𝐬𝐭𝐞𝐧 𝐢𝐬 𝐰é𝐥 𝐚𝐚𝐧𝐝𝐚𝐜𝐡𝐭𝐢𝐠 𝐥𝐮𝐢𝐬𝐭𝐞𝐫𝐞𝐧 𝐳𝐨𝐝𝐚𝐭 𝐯𝐞𝐫𝐝𝐫𝐢𝐞𝐭 𝐢𝐧 𝐰𝐨𝐨𝐫𝐝𝐞𝐧 𝐞𝐧 𝐢𝐧 𝐭𝐫𝐚𝐧𝐞𝐧 𝐧𝐚𝐚𝐫 𝐛𝐮𝐢𝐭𝐞𝐧 𝐤𝐚𝐧 𝐬𝐭𝐫𝐨𝐦𝐞𝐧. 𝐓𝐫𝐨𝐨𝐬𝐭𝐞𝐧 𝐢𝐬 𝐳𝐰𝐢𝐣𝐠𝐞𝐧 𝐞𝐧 𝐢𝐧 𝐞𝐞𝐧 𝐛𝐥𝐢𝐤, 𝐞𝐞𝐧 𝐚𝐚𝐧𝐫𝐚𝐤𝐢𝐧𝐠, 𝐬𝐢𝐠𝐧𝐚𝐥𝐞𝐧 𝐯𝐚𝐧 𝐡𝐨𝐨𝐩, 𝐯𝐞𝐢𝐥𝐢𝐠𝐡𝐞𝐢𝐝 𝐞𝐧 𝐯𝐞𝐫𝐭𝐫𝐨𝐮𝐰𝐞𝐧 𝐥𝐚𝐭𝐞𝐧 𝐯𝐨𝐞𝐥𝐞𝐧. 𝐇𝐞𝐭 𝐢𝐬 𝐬𝐚𝐦𝐞𝐧 𝐰𝐨𝐫𝐬𝐭𝐞𝐥𝐞𝐧, 𝐳𝐨𝐞𝐤𝐞𝐧 𝐞𝐧 𝐡𝐨𝐩𝐞𝐧. 𝐇𝐞𝐭 𝐢𝐬 𝐩𝐚𝐫𝐭𝐢𝐜𝐢𝐩𝐞𝐫𝐞𝐧 𝐢𝐧 𝐡𝐞𝐭 𝐯𝐞𝐫𝐝𝐫𝐢𝐞𝐭, 𝐞𝐞𝐫𝐝𝐞𝐫 𝐝𝐚𝐧 𝐝𝐚𝐭 𝐯𝐞𝐫𝐝𝐫𝐢𝐞𝐭 𝐰𝐞𝐠𝐧𝐞𝐦𝐞𝐧. 𝐇𝐞𝐭 𝐢𝐬 𝐯𝐞𝐫𝐝𝐫𝐢𝐞𝐭 𝐝𝐮𝐫𝐯𝐞𝐧 𝐛𝐞𝐧𝐨𝐞𝐦𝐞𝐧. 𝐓𝐫𝐨𝐨𝐬𝐭𝐞𝐧 𝐢𝐬 𝐭𝐫𝐨𝐮𝐰 𝐛𝐥𝐢𝐣𝐯𝐞𝐧, 𝐨𝐨𝐤 𝐚𝐥𝐬 𝐡𝐞𝐭 𝐦𝐨𝐞𝐢𝐥𝐢𝐣𝐤 𝐢𝐬.’