10/04/2026
Zie hier hoe treffend 1 beeld heel veel kan vertellen en tegelijk stilte kan oproepen. Maker van dit prachtige beeld is Sophie Roessingh van Soooph photography Zij is voor ons een vertrouwde kracht met wie we graag samenwerken als het gaat om uitvaartfotografie. Bijna onzichtbaar kan zij zich door een ruimte bewegen. Zij weet de meest dierbare momenten vast te leggen. Voor nu en voor later. Soms is het beeld dat door haar zo krachtig gevangen wordt op het eerste gezicht iets kleins. Een handaanraking, een laatste kus, een close-up van een bloemstuk. Deze beelden blijken later juist groots. En soms is het beeld direct al groter. Zoals deze. Toen ik de familie vroeg of ik deze foto met jullie mocht delen, omdat ik er elke keer weer door geraakt wordt en ik de kracht van uitvaartfotografie graag even uitlicht, kreeg ik direct een heel mooi antwoord: "Dat mag. Wat zou hij daar trots op geweest zijn en jullie mogen de link met 't Koetshuis toelichten". En dat doen we dan ook graag......Een beeld nog niet zo lang geleden gemaakt, maar het neemt ons mee terug in de tijd. Naar de tijd dat ons huidige rouwcentrum 't Koetshuis nog echt een koetshuis was. En een behulpzame jongeman, gek van paarden, in dit koetshuis komt helpen. Het koetshuis wordt uiteindelijk zijn thuis. Dit is maar een heel beknopt stukje van zijn levensverhaal. Een verhaal dat vertelt over groot verdriet dat zich afspeelde in het koetshuis, over hoe verdriet toch weer over mocht gaan in liefde en hoe liefde dan helaas opnieuw ingehaald werd door immens verdriet. Een verhaal dat vertelt hoe hij uiteindelijk vertrok uit het koetshuis, koetsen verdwenen immers uit het dagelijks leven. Trouw- en rouwritten bleef hij nog verzorgen met zijn paarden. Een verhaal bestaande uit vele hoofdstukken, waar uiteindelijk toch achter het laatste hoofdstuk die onvermijdelijke punt kwam te staan. En dus kon er geen andere plek zijn voor zijn afscheid dan 't Koetshuis. De plek waar hij zo gelukkig is geweest. Een rouwauto? Uiteraard niet. Een koets. Helaas niet meer degene die hij vroeger zelf had, waar hij in zijn laatste jaren zo vaak over sprak, maar wel een soortgelijke. En zo gingen we op weg voor zijn laatste reis. Voor de laatste keer vanaf 't Koetshuis naar de begraafplaats, weg van een grote liefde en terug naar een grote liefde. Tijdens het voorlopen heb ik Sophie niet gezien of gehoord. Wel hoorde ik de paardenvoeten achter mij de Rhenense huchten beklimmen, hoorde ik hun gebries. Ik kan me vergissen, maar ik geloof vast dat zij begrepen welke eer hen was toebedeeld. Met trots voltooiden zij deze laatste, zeer speciale reis.
