10/04/2026
Het leed dat trauma heet.
De afgelopen 2 weken gingen best aardig.
Ik voelde me wat energieker, heb wat sociale activiteiten kunnen ondernemen en die gingen me goed af.
Ik heb een zware EMDR sessie ondergaan waar ik ook vrij vlot van herstelde mede doordat ik steeds meer durf te kiezen voor goede zelfzorg.
Maar ook vond er een opeenstapeling van triggers plaats.
Kleine en wat grotere en op verschillende gebieden en gebeurtenissen.
Ik stapte op de gevoelsmatige trein, ben er even afgestapt, maar rende onbewust toch nog naast de trein mee.
Ik sprong er bij de volgende trigger weer op om vervolgens vol gas mee te gaan.
Het resultaat is dat de traumagedachten het roer overnemen.
Denken, leven en handelen vanuit het perspectief van het trauma alsof het zich allemaal weer herhaalt en ik moet vechten, grommen, rennen om de vijand op afstand te houden.
Alles op alles om te voorkomen dat mij en mijn gezin weer iets overkomt wat een van ons nog meer beschadigd.
Doorrennen om te overleven, over alle grenzen die mijn lijf aangeeft heen denderen want stoppen betekend eindigen als voer voor de leeuwen.
En het pijnlijke is, ik zie het gebeuren.
Ik zie het mezelf doen.
Er is een gezond deel in mij wat mijn getraumatisseerde deel aanschouwt dat vanuit blinde paniek en noodweer zichzelf compleet de vernieling in stort.
Dat gezonde deel ziet en voelt het gebeuren maar het staat machteloos.
De trauma’s zijn op dat moment sterker.
Tot ik gisteren op een afspraak verscheen bij mijn reïntegratiecoach waar mijn trein tegen de rotswand aanreed.
Herbelevingen, paniekaanvallen, hyperventileren.
Er werd een arts bij gehaald maar ik wilde maar door gaan en door gaan want wat zou er over me heen komen als ik zou stoppen.
Ik kan er niks meer bij hebben, stoppen betekend mijn einde.
Ik voelde het opbouwen, al een paar dagen.
Ik wist wat me te wachten stond en dat ik er weer een keer doorheen moest, door de pijn en het verdriet van het helen van een paar enorme wonden.
Alsof het weeën zijn.
Je voelt ze komen, je wilt het niet want je kent de pijn, maar je weet ook dat je er het beste doorheen komt vanuit overgave en ontspanning.
Dat ga ik nu dus maar doen 🪷