18/03/2026
MEEBEWEGEN - soms vraagt een groep iets totaal anders dan je had voorbereid.
Zo gaf ik deze week samen met een collega een groepssessie.
We gebruikten het nummer Tegen de klippen op van MEAU als ingang voor gesprek. Het thema zou in eerste instantie gaan over ‘herstellen doe je zelf’ en je eigen weg daarin. Alleen… de groepsdynamiek was anders dan verwacht. Oeps, alleen maar nieuwe mensen, net overgeplaatst vanaf de crisisafdeling. En al snel voelden we: dit is niet het moment om diep te gaan graven.
Dus we schakelden. De opdracht werd kleiner. “Pak één zin uit het lied die je aanspreekt en verbeeld deze op jouw manier.” Blijf het altijd prachtig vinden hoe verschillend iedereen te werk gaat, van collages tot gedichten en alles er tussen in, en dat dat maakt dat elk werk echt uniek is!
Ik doe zelf altijd mee. Omdat ik geloof dat het helpt als ik niet alleen naast iemand sta, maar ook laat zien dat ik ook gewoon een mens ben — soms zoekend, twijfelend en stoeiend met mijn eigen opdrachten 😉 Als therapeut geef je soms zelf het voorbeeld in kwetsbaar durven zijn.
Zo koos ik de zin: je bent verder dan ooit.
Die bleef hangen. Zo passend. Misschien wel moedgevend — en ik wenste iedereen aan tafel toe om dit echt te kunnen voelen als iets hoopvols.
Maar dan.. Hoe beeld je dit dan uit? Na wat gedachtenkronkels kwam ik bij de natuur als inspiratiebron. De metamorfose van een bol tot bloem. Iets wat eerst gewoon… ligt. In de grond. Donker. Stil. En toch vol levenskracht, sudderend in het onbewuste.
Eigenlijk is dat helemaal niet stil. Want vanbinnen gebeurt er van alles.
Er is iets nodig om te durven groeien. Om te bewegen zonder te weten waar je precies uitkomt. Om erop te vertrouwen dat er iets in jou is dat richting het licht wil.
En misschien is dat ook wat ik maandag zo voelde bij de groep. Dat ze daar zaten — en dat dát al echt dapper is.
Soms lijkt het alsof je vastzit. Maar ondertussen wordt er gevoeld, beleefd, opgebouwd.
Je staat niet stil.
Je bent verder dan ooit. Ook als het nog niet zo voelt. 🌱