Psycholoog Esther, van der Zijpedreef 4, Rucphen (2026)

17/04/2026

Soms rond je dertigste lijkt het alsof iedereen om je heen al alles heeft bereikt: een stabiele baan, een huis, een relatie, misschien kinderen....

Het kan voelen alsof jij achterloopt of te langzaam gaat, maar onthoud: levenslopen zijn niet lineair. Iedereen volgt zijn eigen tempo, en wat je nu ervaart, is geen maat voor succes of geluk.

Vergelijkingen maken het alleen zwaarder en vaak zien we niet wat er achter de schermen bij anderen speelt.

Focus op jouw stappen, jouw groei, en wat voor jou echt belangrijk is. 🙏

15/04/2026

“Ik lees wekelijks in haar dagboek en dat weet ze niet…”

Soms hoor je één zin en voel je meteen hoe diep iemand vastzit in zijn eigen hoofd.

Een man van 27 kwam voor het eerst in de praktijk. Aan de telefoon had hij al gezegd: “Mijn hoofd stroomt over.” En dat deed het ook. In de sessie volgde het ene na het andere gevoel elkaar in hoog tempo op. Jaloezie, angst, controle… en vooral een enorme onzekerheid.

“Ik ben zo jaloers… zo bang dat ze bij mij weggaat,” vertelde hij. “Ik probeer overal grip op te krijgen. Ik wil alles weten… alles controleren.”
Even bleef het stil.
“En… ik ben zes maanden geleden begonnen met het stiekem lezen van haar dagboek. Niemand weet dit. Ik schaam me zo. Soms denk ik echt dat ik doordraai.”

We gingen samen aan de slag. Met zijn controledrang, maar vooral met de jaloezie die daaronder lag. Want jaloezie kan alles overnemen. Niet alleen de relatie, maar ook hoe je je elke dag voelt.

Na een aantal sessies vroeg ik hem voorzichtig of hij zijn vriendin een keer mee wilde nemen. Hij twijfelde, maar stond ervoor open. De spannendste vraag kwam daarna: of hij eerlijk durfde te vertellen over het dagboek. Hij slikte. “Dat vind ik echt heel moeilijk… wat als ze boos wordt?”

Een week later zaten ze samen tegenover me. Hij had een brief geschreven, omdat de woorden anders misschien niet zouden komen. Met trillende stem las hij voor dat hij bang was haar kwijt te raken, dat hij hard aan zichzelf werkte… maar dat er iets was wat hij moest opbiechten. Dat hij haar dagboek had gelezen. Vaak. Stiekem.

Ik keek naar zijn vriendin.

Haar blik verzachtte vrijwel meteen.
“Lieverd,” zei ze rustig, “dat wist ik al.”

Even viel alles stil.
Verbaasde blikken.

“Ik wist dat je het deed,” ging ze verder. “En als het jou helpt om je iets zekerder te voelen… dan ben ik daar oké mee.”

Soms lopen dingen totaal anders dan je verwacht.

Na de sessie maakten we samen een nieuwe afspraak, maar dit keer niet voor in de praktijk. Vanaf dat moment schrijven ze elke dag een stukje naar elkaar. Hun eigen gedachten, gevoelens, twijfels… maar dan gedeeld.

Geen geheimen meer.

14/04/2026

Praten met je kinderen over emoties is zo belangrijk. 💛

Als kinderen niet leren dat het oké is om te voelen en te delen, missen ze vaak de emotionele veiligheid die ze nodig hebben. Later kan dit het moeilijk maken om emoties te benoemen, te uiten of het gevoel te hebben dat iemand echt luistert.

Het gevolg? Ze leren dingen opkroppen en dragen vaak veel van hun gevoelens alleen. Door er nu aandacht aan te besteden, geef je ze een fundament van vertrouwen en zelfinzicht dat hun hele leven helpt.

13/04/2026

“We zagen elkaar dagelijks met het uitlaten van de hond en beide dachten we dat we veel te hoog gegrepen waren voor elkaar, hoe bizar is dat!”

Soms zijn het de mooiste verhalen die je totaal niet ziet aankomen… 💫

Twee jaar geleden kwam deze cliënt (35) voor het eerst in mijn praktijk. We gingen aan de slag met haar zelfbeeld en het verwerken van eerdere partnerrelaties. Tijdens één van de sessies stelde ik haar de vraag: “Wie zou jouw droomman zijn?”

Ze vertelde me toen over een man die ze elke dag tegenkwam tijdens het wandelen.
“Hij is zó knap… maar hij ziet mij vast niet staan. Zo iemand is waarschijnlijk al getrouwd, met een gelukkig gezin.”

Niets bleek minder waar…

Twee jaar later zat ze weer tegenover me. Dit keer met een grote glimlach.

“Het gaat echt super goed, maar ik móest dit met je delen! Na de therapie voelde ik eindelijk de moed om meer van mezelf te laten zien. Ik ging meer gesprekken aan… ook met hem. Inmiddels zijn we al op vijf dates geweest en het is écht super leuk!”

En dit is precies waarom ik mijn werk zo ontzettend gaaf kan vinden!
Omdat groei die je doormaakt in therapie opeens nieuwe deuren voor je kan openen.

Misschien is die ene persoon die jij “te hoog gegrepen” vindt… wel precies degene die hetzelfde over jou denkt.

10/04/2026

Als je sociale angst hebt of jezelf vaak vergelijkt met anderen, herken je dit misschien: je loopt een ruimte binnen en je voelt alle ogen op je gericht. 😅

Het lijkt alsof iedereen naar je kijkt of over je oordeelt, maar in werkelijkheid is iedereen vooral met zichzelf bezig.

Of je bent bang wat anderen van je vinden, terwijl je merkt dat je zelf vaak kritisch bent op anderen. In mijn praktijk zie ik dit vaak: hoe strenger iemand oordeelt over anderen, hoe groter de angst dat dit oordeel ook op henzelf valt.

Het kan verwarrend en vermoeiend zijn, maar bewustwording van deze patronen is de eerste stap naar meer rust en zelfvertrouwen. Herken jij dit bij jezelf? 🙏

07/04/2026

Grenzen stellen is een manier om jezelf te beschermen. 💛

Soms zien ouders dit als afwijzing of kritiek, en dat kan verwarrend voelen. Het gaat er niet om dat je hen niet liefhebt. Je kiest er simpelweg voor om voor jezelf te zorgen.

Heb jij dit wel eens meegemaakt? 👇

06/04/2026

"Hoe kan ik nu ooit accepteren dat ik nooit meer met hem kan praten?"
Een man van begin 50 verschijnt in de behandelkamer. Hij ziet er moe uit.
Hij kijkt me aan terwijl hij het zegt. Alsof het antwoord ergens in de kamer moet liggen. Alsof het nog niet helemaal echt is.

Ik laat de vraag even rusten.
"Vertel eens over hem," zeg ik zacht.

"Het was mijn vader," zegt hij. "Maar ook… mijn klankbord. Ik belde hem met alles. Werk, de kinderen, twijfels… gewoon alles. En nu dan?"

Zijn stem hapert. In dat ene zinnetje zit precies waar het pijn doet: niet alleen het verlies van een persoon, maar van een plek. Iemand bij wie je altijd terecht kon.

In de gesprekken bewegen we langzaam door wat vaak de rouwcurve van Kübler-Ross wordt genoemd, maar niet als een rechte lijn of stappenplan. Het ene moment merkt hij dat hij automatisch zijn telefoon wil pakken, alsof zijn vader er nog is een vorm van ontkenning die zo menselijk is. Op andere momenten komt er boosheid, of dat schrijnende gevoel van onrecht. Soms probeert hij het verlies als het ware te “begrijpen” of te verzachten, om vervolgens weer terug te vallen in intens verdriet. En af en toe is daar een heel voorzichtige vorm van aanvaarding, die net zo snel weer kan verdwijnen.

We staan stil bij die bewegingen, zonder ze te willen versnellen.

"Maar accepteren voelt alsof ik hem moet loslaten," zegt hij. "Alsof ik hem dan echt kwijt ben."

Ik schud mijn hoofd een beetje.
"Misschien gaat het niet over loslaten," zeg ik. "Maar over dat hij een andere rol mag vervullen. Een rol in je hoofd."

We onderzoeken samen wat zijn vader voor hem betekende. Hoe die rol als klankbord nog steeds in hem doorleeft. In de keuzes die hij maakt. In de vragen die hij zichzelf stelt. In de antwoorden die ergens al gevormd zijn door jaren van gesprekken.

Hij kijkt voor zich uit.
"Ik weet niet of ik dat kan," zegt hij zacht.

"Dat hoeft ook nog niet," antwoord ik. "Rouw heeft geen haast."

03/04/2026

Wist je dat trauma ons geheugen kan beïnvloeden? 💭

Soms verdwijnen hele gebeurtenissen uit ons hoofd of herinneren we dingen niet helemaal zoals ze gebeurden. Dit kan ervoor zorgen dat we op bepaalde momenten reageren op manieren die we zelf niet begrijpen of niet in de hand hebben.

Therapie kan helpen om deze stukken van jezelf voorzichtig terug te ontdekken en beter te begrijpen, zodat je weer meer grip krijgt op je eigen reacties. 🙏

01/04/2026

"Als hij niet zoveel geld zou hebben, was ik al lang weg geweest"…
Een statige dame verschijnt in de behandelkamer. Op en top verzorgd, mooie kleding en uiterst correct. Ze zegt het bijna achteloos, maar haar ogen verraden iets anders. Vermoeidheid. Misschien ook verdriet.

Ik laat even een stilte vallen.
"Vertel eens…"

"Ik weet dat het ondankbaar klinkt," zegt ze. "Hij werkt hard. Hij heeft alles opgebouwd… voor ons. Maar ik voel me… leeg. Alsof ik ergens onderweg mezelf kwijt ben geraakt."

Het is een verhaal dat ik vaker hoor in de behandelkamer. De man die bouwt, groeit, doorgaat. Voor hem is dat liefde: hard werken, comfort creëren voor het gezin. En naast hem de vrouw die alles eromheen draaiende houdt. De kinderen, het huis, de rust. Jarenlang.
Hij met de beste bedoelingen en zij ook met de beste bedoelingen.

Maar waar hij zich verbindt door te doen, raakt zij zichzelf juist kwijt in datzelfde proces. Beide gewend aan de levensstijl die ze hebben opgebouwd. Zij als de dood om dit los te laten.

"Het is alsof mijn leven in dienst is gaan staan van het zijne," zegt ze zacht. "En ik ben gewoon… meegegaan."

"Wat waren je eigen dromen?" vraag ik.

Ze kijkt me aan, en het blijft stil. Alsof die vraag ergens ver weg ligt, onder lagen van aanpassen, doorgaan en zorgen.

Langzaam onderzoeken we samen waar ze zichzelf is gaan verliezen. In schematherapie kijken we naar de patronen die haar ooit hebben geholpen om zich aan te passen, maar haar nu laten verdwijnen. In emotionally focused therapy (EFT) brengen we onder woorden wat er onder haar afstand en frustratie zit: het verlangen om gezien en gevoeld te worden in de relatie. En met ACT (Acceptance and Commitment Therapy) richten we ons voorzichtig weer op de vraag: wat doet er voor jou écht toe, los van alles wat je bent gaan dragen?

"Ik wilde vroeger iets met kunst," zegt ze uiteindelijk. "Iets maken… iets van mezelf."

Voor het eerst verschijnt er iets zachts in haar gezicht.

31/03/2026

Reacties van ouders op therapie kunnen heel verschillend zijn:

1️⃣ Afwijzend of gaslighting – ‘Het is toch niet zo erg?’
2️⃣ Zelfgericht – ouders die zich schuldig voelen en denken dat zij iets verkeerd hebben gedaan
3️⃣ Ondersteunend – luisteren, valideren en meevoelen

Welke reactie herken jij? 👇

30/03/2026

Waarom gaat het in de praktijk zó vaak over grenzen? Bijna elk uur, in kleine en grote momenten, worden ze aangeraakt, getest of zelfs overschreden. Waarom moeten we daar eigenlijk zo bewust mee bezig zijn? En waarom lijkt het soms alsof anderen er zo makkelijk overheen stappen?

Grenzen fascineren me. Want ergens zou je denken: als we allemaal “normale” normen en waarden hebben, waarom is het dan nog nodig om onze grenzen zo expliciet te voelen, te benoemen en te bewaken?

De psychologie laat zien dat grenzen niet alleen gaan over wat wél of niet kan, maar over iets veel diepers: zelfbescherming en identiteit. Onze hersenen zijn namelijk continu bezig met afstemmen: hoe ver kan ik gaan, waar pas ik me aan, waar hoor ik bij? Volgens de sociale psychologie zijn we van nature geneigd om ons aan te passen aan anderen (denk aan sociale druk en conformiteit). Dat betekent dat we vaak pas voelen waar onze grens ligt… op het moment dat we er al overheen zijn gegaan.

Daarnaast spelen conditionering en opvoeding een grote rol. Als je hebt geleerd om vooral rekening te houden met anderen, om lief gevonden te worden of conflicten te vermijden, dan wordt “nee zeggen” ineens geen simpele keuze meer, maar een innerlijk spanningsveld. Je zenuwstelsel kiest dan vaak voor veiligheid (verbinding houden) boven authenticiteit (je grens aangeven).

En dan is er nog iets interessants: mensen testen grenzen niet altijd bewust. In interacties zoeken we vaak onbewust naar ruimte, invloed en bevestiging. Waar stopt de ander? Wat mag ik nemen? Dat is geen excuus, maar wel een verklaring waarom grenzen zo’n terugkerend thema zijn in relaties, werk en dagelijks leven.

Misschien gaat het dus niet om het feit dat mensen geen normen en waarden hebben. Misschien gaat het erom dat grenzen persoonlijk zijn, veranderlijk en niet zichtbaar totdat jij ze aangeeft.

Grenzen gaan niet alleen over “tot hier en niet verder”. Ze gaan over jezelf serieus nemen. Over voelen waar jij eindigt en de ander begint. En misschien nog wel het belangrijkste: ze worden pas echt wanneer jij ze durft uit te spreken.

27/03/2026

Wat is voor jou vreemdgaan? 🤔

Gaat het alleen om fysiek contact? Of begint het misschien al eerder. Bijvoorbeeld wanneer je partner langdurig met iemand anders appt, terwijl jij naast hen op de bank zit?

De grens van vreemdgaan is voor iedereen anders. Voor de één is het onschuldig contact, voor de ander voelt het als emotionele afstand of verraad.

Juist daarom is het zo belangrijk om binnen een relatie te praten over verwachtingen, grenzen en wat voor jullie allebei veilig voelt.

Wanneer wordt contact met iemand anders voor jou emotioneel vreemdgaan?
Laat het weten in de reacties, ik ben benieuwd hoe jullie dit zien. 💭

Psycholoog Esther

17/04/2026

15/04/2026

14/04/2026

13/04/2026

10/04/2026

07/04/2026

06/04/2026

03/04/2026

01/04/2026

31/03/2026

30/03/2026

27/03/2026

Adres

Telefoon

Website

Meldingen

Contact De Praktijk

Snelkoppelingen

Delen

Type