Psycholoog Esther, van der Zijpedreef 4, Rucphen (2026)

24/12/2025

Elk jaar in december deel ik een terugblik op hoe het in de prak8ijk ging.
Maar dit jaar… Dit jaar voelt anders. Geen mooi-doenerij. Alleen een eerlijk verhaal.

2025 was zakelijk gezien mijn beste jaar tot nu toe. De praktijk groeide, de agenda zat vol, kansen stroomden binnen. Maar privé en mentaal was dit jaar het zwaarst van allemaal.

Gelukkig voel ik, richting het einde van dit jaar, dat het beter gaat.

Ik kies voor mezelf. Ik volg mijn gevoel.
Want ja, er waren gelukkige ook prachtige hoogtepunten:

✨ Ik mocht ruim 350 mensen spreken en begeleiden.

✨ Op Instagram en TikTok zitten we bijna op 10.000 volgers!

✨ Ik verscheen in de media bij RTL Nieuws, Veronica en Nouveau.

✨ Vuur & Vrij, mijn eerste groepseditie, was meteen uitverkocht en een groot succes

✨ De komst van lieve hond Borrel, die niet alleen mij maar ook veel cliënten troost bracht.

✨ En… de stap naar een nieuwe praktijklocatie in Roosendaal begin 2026!

De boodschap van dit jaar?

Zet door, ook als je dal diep voelt.

Laat je door niemand wegjagen of van je koers afduwen.

Focus op jezelf en je eigen zelfzorg, niemand anders gaat dat voor je doen.

En vooral:

Praat. Maak dingen bespreekbaar. Het is makkelijk om het over anderen te hebben…

Maar durf jij het ook écht over jezelf te hebben?

Ik wens je een fijn oud en nieuw. Dat alle lastige dingen van het afgelopen jaar achter gelaten mogen worden en dat het nieuwe jaar kansen, mogelijkheden en positiviteit gaat brengen! ✨

18/12/2025

“Op het werk heb ik alles onder controle… nu thuis nog. Dat vind ik eigenlijk veel lastiger dan het bedrijf draaiende houden. Is dat gek?”

Hij is 54 wanneer hij mijn praktijk binnenstapt. Een rustige man met een heldere blik en een bedrijf dat op de achtergrond gestaag groeit. Professioneel staat hij stevig. Processen lopen, mensen vertrouwen op hem, resultaten volgen vanzelf.

Maar thuis… thuis voelt alles minder maakbaar.

“Waarom lukt het thuis niet volgens jou?” vraag ik hem.

Hij haalt diep adem.
“Ik heb het gevoel dat ik iedereen teleurstel. Ik ben veel weg. En als ik er wél ben, beland ik soms in discussies waarvan ik denk: ik doe dit allemaal voor jullie. Thuis is het allerbelangrijkste voor me. Hoe kan het dat dat niet overkomt?”

Het is een vraag die ik vaker hoor: mensen die op hun werk moeiteloos navigeren, maar thuis vastlopen in kwetsbaarheid, verwachtingen en emoties. Waar het kantoor duidelijke kaders kent, voelt het thuislandschap anders. En juist omdat het zó belangrijk is, voelt elke misser tien keer zwaarder.

In onze sessies staan we stil bij zijn waarden.
Welke waarden sturen hem op het werk?
Welke waarden zijn thuis belangrijk?
En misschien nog belangrijker: sluiten ze wel op elkaar aan?

Vaak blijkt daar al een groot deel van de spanning te liggen.

Hij krijgt een opdracht mee om het thuisfront bij dit gesprek te betrekken. Want zelden komt iemand echt alleen in therapie. Meestal spelen er patronen, verwachtingen en dynamieken in de omgeving die ervoor zorgen dat iemand vastloopt. Door samen te onderzoeken wat ieder nodig heeft zonder verwijt, zonder oordeel ontstaat er ruimte voor verandering.

Langzaam verschuift de vraag van “Hoe houd ik controle thuis?” naar “Hoe kunnen we elkaar beter begrijpen?”

16/12/2025

Je kunt jezelf soms helemaal gek maken door zo graag gelukkig te wíllen zijn. Alsof het een eindbestemming is waar je pas mag aankomen wanneer alles klopt.

In mijn werk ontmoet ik geregeld mensen die bijna bezwijken onder hun eigen verlangen naar perfectie. Die zichzelf onder druk zetten om altijd maar beter, sterker, succesvoller te zijn. En die zich vervolgens vullen met afleiding, drukte, werk, prikkels, om maar niet te hoeven voelen wat eronder ligt.

In de psychologie wordt het de “hedonic treadmill” genoemd: hoe harder je rent richting geluk, hoe sneller het van je wegglijdt. Pas wanneer je stopt met jagen, ontstaat er ruimte om te voelen. Dankbaarheid verandert je brein, aanvaarding verlaagt stress, en mildheid opent een deur waar discipline dat soms niet kan. En misschien is dát wel de grootste les van dit jaar: dat rust een keuze is, geen resultaat.

Het is oké om niet altijd te groeien. Het is oké als het soms even genoeg is. Jij bent genoeg.

11/12/2025

✨ Nieuwe plek, nieuw hoofdstuk! ✨

Per 1 januari 2026 verhuist de praktijk naar Roosendaal – Brugstraat 44 🏡
Een rustige, fijne plek met professionele behandelruimtes, een prettige wachtkamer én voldoende parkeergelegenheid. Zodat jij in alle rust kunt landen.

Vijf jaar geleden startte ik de praktijk in mijn ouderlijk huis. Dat maakte het mogelijk om de zorg voor mijn ouders te combineren met het opbouwen van de praktijk. 💛

In 2025 veranderde er veel toen mijn vader ernstig ziek werd. De balans tussen zorgen en werken werd steeds lastiger en er ontstond te weinig ruimte om echt af te schakelen tussen consulten.

Tegelijkertijd liep de bouw van de nieuwe praktijk in Chaam vertraging op en voelde ik:
👉 het is tijd voor een volgende stap
👉 ik wil graag actief blijven in de regio West-Brabant

Het was nog een hele zoektocht, maar het is gelukt!
En dus… een nieuw begin in Roosendaal! 🌿
Ik kijk er onwijs naar uit om je daar in alle rust te mogen ontvangen.

ℹ️ In de afspraakbevestiging en -herinnering in het nieuwe jaar vind je alle info over de nieuwe locatie, ingang en werkwijze. 💌

09/12/2025

De aftermovie van Vuur & Vrij 2025 staat online! 🔥
Wát een onwijs gave dag was dit ✨

Een groep mensen samenbrengen. Activiteiten doen om uit je hoofd te komen. Afwisselen tussen actief bezig zijn, creativiteit en diepe ontspanning. Gelijkgestemden ontmoeten en voelen dat je niet alleen bent. Dát was het doel… en wat is het magisch uitgepakt! 🙏

Op een prachtige locatie, met een groep super mooie mensen — dankbaar voor iedere lach, iedere traan en iedere verbinding. 🧡

🎥 Nieuwsgierig?
Bekijk de videoreportage hier 👉
https://youtube.com/shorts/cLqhJFtZgRE?feature=share

✨ Ook meedoen?
Check de info op;
https://praktijkdams.nl/vuur-vrij-2025/

02/12/2025

Sommige mensen geven energie… anderen zu**en ’m op.
Klinkt herkenbaar? Dan heb je misschien met één van deze energie-types te maken: ⚡️

🔹 1. De Klager

Altijd problemen, nooit oplossingen. Jij wordt hun emotionele stortbak.

🔹 2. De Dramateur

Maakt van elk detail een drama. Alles is “erg”, “vreselijk” of “onmogelijk”.

🔹 3. De Controleur

Wil bepalen hoe jij denkt, voelt en doet. Jouw grenzen? Die zien ze niet.

🔹 4. De Slachtofferdenker

Ziet zichzelf altijd als het slachtoffer. Jij wordt automatisch redder, luisteraar of oplosser.

🔹 5. De Aandachtslurper

Het gesprek draait altijd om hen. Jouw verhaal? Dat vergeten ze binnen 3 seconden.

🔹 6. De Negativist

Ziet overal problemen, nooit mogelijkheden. Jij loopt weg met een zwaar gevoel.

🔹 7. De Grensoverschrijder

Vraagt te veel, geeft te weinig. Jouw tijd, energie en ruimte zijn “vanzelfsprekend”.

28/11/2025

“Mijn gesprekken lopen niet… ze bloeden dood. Ik kan geen nieuwe contacten leggen en relaties komen niet van de grond.”

Eerlijk?
9 van de 10 keer snap ik precies waarom dit gebeurt zodra iemand bij mij in de behandelkamer verschijnt met deze hulpvraag.

Samen analyseren we hoe iemand overkomt in het echte leven, maar óók hoe iemand online overkomt. Want dat wordt vaak vergeten.

Wat valt dan op?

• Botte, korte antwoorden → je komt zakelijk of afstandelijk over
• Geen wedervragen stellen → het gesprek stopt direct
• Geen empathie tonen → “Wat vervelend!”, “Wat leuk!”, “Hoe was dat voor jou?” deze zinnen ontbreken compleet waardoor er geen contactgroei is
• Geen emotionele respons → mensen voelen zich niet gezien

Het resultaat?
Dode gesprekken.
Mensen interpreteren je als bot, arrogant of ongeïnteresseerd…
Terwijl het tegendeel vaak waar is.

En dan komt er nog iets bij:
Acties spreken harder dan woorden.

Je wilt meer vrienden? → Maar je gaat nooit naar sociale activiteiten.
Je wilt een relatie? → Maar je blijft alleen op Tinder en meldt je niet aan voor echte ontmoetingen.
Je wilt aan jezelf werken? → Maar je slaat elke mogelijkheid af die je zou kunnen helpen.

Onthoud: niet alleen je woorden, maar ook je gedrag en non-verbale signalen vormen jouw aanwezigheid offline én online.

Let dus goed op hoe je overkomt, zelfs via tekst.
Kleine aanpassingen kunnen een wereld van verschil maken. 💛

25/11/2025

Meeleven in plaats van meelijden

Soms lijkt het alsof je iemand alleen écht steunt als je zijn of haar pijn helemaal meebeleeft. Je voelt de emoties bijna fysiek, je gedachten draaien er de hele dag om, en voor je het weet draag je andermans storm alsof het de jouwe is.

Maar hier zit precies de valkuil: als je meegesleept wordt in iemands emoties, ben je niet meer beschikbaar als veilige haven. Je verliest je eigen grond, en daarmee ook het vermogen om helder te blijven. In de psychologie heet dit emotionele overidentificatie je gaat zó op in het verhaal van de ander dat je eigen grenzen vervagen. En hoewel het supermenselijk is, haalt het juist de kracht uit je steun. Want iemand helpen lukt alleen als jij nog kan blijven staan.

Ik zie dit vaak bij gevoelige mensen, zorgzame types, of simpelweg bij mensen die veel geven. Het begint met meeleven, maar glijdt bijna ongemerkt richting meelijden. En meelijden klinkt lief, maar het maakt jou klein en de ander afhankelijk. Je zinkt samen in een emotioneel moeras in plaats van dat je één van jullie op de kant blijft staan met een helpende hand.

De kunst en ja, dat is écht een kunst is om open te blijven zonder jezelf te verliezen. Je kan iemand zien, horen, steunen, zonder het hele gewicht binnen te laten. Juist door je eigen rust en ankerpunt te bewaren, wordt jouw aanwezigheid krachtig.

Wat kan helpen?

Ten eerste: check in bij jezelf. Wanneer je merkt dat je lijf gespannen is, je gedachten overnemen of je energie wegloopt, is dat meestal het signaal dat je te veel meedraagt. Letterlijk even uitzoomen geeft ruimte.

En ten tweede: stel onzichtbare grenzen. Je hoeft ze niet uit te spreken, maar wél te voelen. Jij mag aanwezig zijn zonder te absorberen. Dat is geen afstand… dat is volwassen betrokkenheid.

20/11/2025

“Ik ben verliefd geworden op iemand anders…”
Hij zegt het terwijl hij nog niet eens goed zit. Zijn stem breekt halverwege de zin, alsof het uitspreken van die woorden pas echt maakt wat hij probeert te begrijpen. 42 jaar, vijftien jaar getrouwd. “Mijn vrouw is een goed mens,” zegt hij, “maar ik voel niks meer. En bij haar, die ander… voel ik alles.”

De stilte die volgt is zwaar maar nodig. Verliefd worden op iemand anders is zelden zomaar een toeval. Vaak is het een signaal dat er iets in jezelf gehoord wil worden, iets dat al te lang onuitgesproken bleef. Hij kijkt naar de grond terwijl hij vertelt over de sleur, over hoe de gesprekken met zijn vrouw steeds oppervlakkiger werden. Over hoe ze vooral praatten over de kinderen, over werk, over praktische dingen, maar niet meer over hén. “Ik mis iets,” zegt hij zacht. “Misschien mis ik mezelf.”

Ik vraag hem wat deze verliefdheid hem eigenlijk wil vertellen. Wat raakt deze ander in hem aan? Wat verlangt hij dat er in zijn relatie verdwenen is? En wie was hij, voordat de stilte tussen hen begon te groeien? De vragen lijken in hem te landen, langzaam maar diep. Hij kijkt op en zegt: “Ze ziet me weer. Alsof ik er mag zijn.”

Langzaam ontstaat er duidelijkheid. Niet over wie hij moet kiezen, maar over wat hij nodig heeft. Hij ontdekt dat deze verliefdheid niet alleen over die ander gaat, maar over het gemis van levendigheid, van aandacht, van verbinding. Over de wens om zichzelf weer te voelen, niet alleen als partner of vader, maar als man, als mens.

We praten over eerlijkheid niet alleen tegenover zijn vrouw, maar ook tegenover zichzelf. Over wat het vraagt om stil te staan bij je gevoelens, ook als ze ongemakkelijk zijn. Over hoe moed niet altijd betekent dat je een grote stap zet, maar soms gewoon dat je durft te kijken naar wat er écht speelt.

Hij zucht, de spanning in zijn schouders zakt iets. “Ik weet wat me te doen staat,” zegt hij uiteindelijk. Hij kijkt me recht aan, zijn ogen rustiger dan toen hij binnenkwam.
“Ik ga met mijn vrouw praten…”

18/11/2025

“Als hij voor mijn auto loopt, dan rij ik door,” zegt ze zodra ze gaat zitten. Haar ogen zijn hard, de woede voelbaar in de kamer. Ze is 35 en vertelt dat boosheid haar al zeven jaar vergezelt. Ze heeft er bijna een soort pantser van gemaakt, zegt ze. Alles begon met haar schoonbroer, die geld stal uit hun zaak en daarna niet stopte met dreigen. Nachtelijke telefoontjes, bedreigingen bij het huis. “Ik voel me niet veilig,” zegt ze. “En het beïnvloedt alles zelfs mijn relatie.”

Terwijl ze praat, zie ik hoe diep dit zit. Familie en schoonfamilie, het is een thema dat vaker terugkomt in mijn praktijk. Mensen die je niet kiest, maar die wel diep kunnen doordringen in je leven. Soms zo giftig dat het voelt alsof je eigen grenzen langzaam oplossen. En toch loskomen lijkt onmogelijk, want familie is familie, toch?

Ik vraag haar wat die boosheid met haar doet. Even is ze stil. De tranen komen zonder waarschuwing. Onder die boosheid ligt iets zachts, iets kwetsbaars. Machteloosheid. Bezorgdheid. Verdriet. Alles wat ze al die jaren heeft weggedrukt.

We besluiten samen te gaan boksen. Niet om te vechten tegen iemand, maar om ruimte te maken voor alles wat vastzit. Haar vuisten raken de bokszak, haar adem versnelt, de spanning komt los. “Het voelt als een opluchting,” zegt ze zacht. “Ik wist niet dat boosheid ook gewoon een plek mocht hebben.”

13/11/2025

Afgelopen week kreeg ik deze vraag: “Wanneer leef jij helemaal jouw leven?”
Het leek een simpele vraag, maar hij bleef hangen.
Een leven zonder overtuigingen die je beperken bijvoorbeeld? of een leven zonder dat je je aan het vergelijken bent met anderen?
Hoe ziet deze vraag er voor jou uit?

11/11/2025

💬 “Is er iets, je doet anders?”
🧠 Soms zegt die vraag niet zozeer iets over de ander, maar over wat er in óns gebeurt.

Wanneer we ons onzeker voelen of bang zijn voor afstand, gaan we scannen naar kleine signalen, toonverschillen, emoji’s.
We vullen in dat er “iets mis” is.
Maar vaak is de ander gewoon… even de was aan het doen.

Dit noemen we in de psychologie bevestigingsbehoefte vanuit onzekerheid.
We zoeken onbewust geruststelling: “Zeg me dat alles nog goed is tussen ons.”
Dat is menselijk, maar ook vermoeiend voor onszelf én de ander.

De kunst zit in het leren verdragen van dat kleine beetje twijfel.
Niet meteen invullen, niet direct checken.
Even ademen, en jezelf geruststellen: “Ik voel onzekerheid maar dat betekent niet dat er iets mis is.”

Herken je dat? Dat moment waarop je eigenlijk even bevestiging wil? 💚

Psycholoog Esther

24/12/2025

18/12/2025

16/12/2025

11/12/2025

09/12/2025

02/12/2025

28/11/2025

25/11/2025

20/11/2025

18/11/2025

13/11/2025

11/11/2025

Adres

Telefoon

Website

Meldingen

Contact De Praktijk

Snelkoppelingen

Delen

Type