06/03/2026
Pleasen en je onzichtbaar maken én explosief en emotioneel gedrag.
“Je hebt er geen kind aan. Daar kan ik er wel 20 van in m'n groep hebben”. Een uitspraak die menigeen vast bekend voorkomt en ik vandaag tijdens een gesprek met een moeder van een meisje uit groep 3, ook weer voorbij hoorde komen.
Heerlijk natuurlijk als dit over jouw kind gezegd wordt, maar daarentegen heel moeilijk als blijkt dat het thuis een heel ander verhaal is.
Ik hoor het regelmatig, ouders die met de handen in hun haren zitten, omdat hun kind eenmaal thuis zich enorm ontlaadt. Heel boos, verdrietig, druk, pesterig, “pieperig” of heel brutaal…..
En wat dan helaas nog wel eens gebeurd, is dat school het als een opvoedprobleem gaat zien. Super pijnlijk.
Vaak slaat de twijfel toe over eigen ouderschap of ontstaat er frustratie richting het kind. Heel begrijpelijk, want “waarom kan het nóóit een keer normaal gaan”. En als je geen idee hebt waar deze uitspattingen keer op keer vandaan komen, raak je logischerwijs vanuit onmacht gefrustreerd.
In dergelijke gevallen zou er bij zowel ouders als leerkracht een lampje moeten gaan branden. De combinatie van heel rustig, bijna onzichtbaar op school, én extreem boos en “onhandelbaar” thuis, heeft namelijk in de meeste gevallen te maken met problemen in de prikkelverwerking.
Een schoolse setting kan voor kinderen enorm overweldigend zijn. Sociale contacten, sociale verwachtingen, cognitieve verwachtingen, aanwezigheid van andere kinderen, TL-licht, geuren, vol lokaal met tafels, tekeningen aan de muur, kasten vol met boeken, geluiden, aanrakingen, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Overal prikkels…..
Misschien klinkt het gek, maar in principe kan overprikkeling heel onveilig voelen. Zintuigen staan voortdurend op scherp. En wanneer je je onveilig voelt, ontstaat er stress die ervoor kan zorgen dat je óf vecht, vlucht óf bevriest. En een kind dat zich onzichtbaar lijkt te maken, sluit zich het liefst af om juist om te kunnen gaan met al die prikkels om zich heen. Het is een vorm van “overleven en zelfbescherming”.
Er schuilt echter gevaar in dit ogenschijnlijke makkelijke en misschien zelfs “pleasende” gedrag. Laat een kind met bijv. ADHD (kenmerken) door z’n aanwezige gedrag juist duidelijk zien dat het een bepaalde behoefte heeft, wordt de behoefte van het rustige kind makkelijk over het hoofd gezien.
Sterker nog, het kind dreigt in de meeste gevallen overschaduwd te worden door het kind dat verbaal en fysiek aandacht opeist van de juf of meester.
En dat snap ik best. Dat wat we zien of horen krijgt altijd voorrang, zo werkt het nou eenmaal in ons brein. Beiden hebben echter evenveel aandacht nodig en beiden op een eigen manier (maar dat geldt natuurlijk voor elk kind 😊 )
Een kind wat dus al die prikkels opslurpt, of heel hard z’n best doet om ze te blokkeren, en er op school niet op een constructieve manier mee om kan gaan, of hier niet in gezien wordt, neemt deze ophoping van prikkels mee naar huis.
Thuis is een veilige basis om je dan volkomen te laten gaan. Heel vervelend misschien om dit als ouders elke dag te moeten ervaren, maar heel fijn dat het zich zo veilig voelt om zich alsnog te uiten. Het moet er uit. Uiten is goed. De kunst is alleen om ook dit onzichtbare kind op school in de picture te krijgen en te kijken wat het nodig heeft om, net als de “ADHD-er”, prikkels op een goede manier af en toe te kunnen kanaliseren voordat het naar huis gaat.
Misschien helpt het om een plekje in de klas te zoeken waar het minder last heeft van prikkels, of om het kind elke dag (een) rustmoment(en) in te laten lassen in een leeshoek, of het even een opdracht buiten de klas te geven o.i.d.., maar laat zien dat je ze ziet. Net als dat kinderen met bewegingsonrust zo af en toe even lekker over het plein moeten kunnen rennen 😊 Vraag wat het kind nodig heeft. Zoek samen naar de mogelijkheden.
En thuis, geef het de ruimte om zich te uiten. Natuurlijk op een manier waarbij het anderen niet pijn doet of kwetst, maar bespreek met je kind wat voor hem of haar een fijne manier is.
Mocht een probleem in de prikkelverwerking blijvend problemen geven, dan is het aan te raden om met MNRI® reflexintegratie de prikkelverwerking weer te optimaliseren. Overprikkeling is vaak een teken van een onrijp brein. Zenuwverbindingen die (nog) niet optimaal aangelegd zijn en daardoor onjuiste signalen doorgeven. Het brein weet (nog) niet goed te filteren wat belangrijke en minder belangrijke informatie is en laat alle prikkels daarom maar binnen.
Super vermoeiend kan je je vast voorstellen......
Pas dus op met je mening of tips over opvoeden. Pas op met bagatelliseren of straffen.
Gedrag is altijd een symptoom!
Kijk als ouders en school samen naar je/het kind, om te ontdekken waar, wat en hoe het makkelijker kan.
🍀
Margreet Leeflang-Wobbes
Kien&Kundig
