22/12/2025
De asiels zitten vol en een pup is binnen no-time groot, dus waarom een pup? Als je echt een hond wil ‘redden’ ga je naar de asiels die vol zitten met ondoordachte keuzes
Toffee 💫
De realiteit van de commerciële fokindustrie…
We zijn woedend.
We zijn kapot.
En we zijn zo ongelooflijk verdrietig dat we nauwelijks woorden hebben.
Dit is onze grootste nachtmerrie.
Dat een hondje eindelijk vrijkomt uit de commerciële fokindustrie… en dat het te laat is.
Zaterdag kwamen drie poedelmama’s vrij. Seniordametjes.
Jarenlang gebruikt. Uitgebuit. Afgedankt.
Bange ogen. Angst die in hun lijf zit gebrand. Uitgemergelde lichaampjes.
Dit is wat mensen fok noemen.
Ze waren eindelijk vrij.
Na jaren opgesloten te zijn in een hel die voor hen “normaal” werd, omdat ze niets anders kenden.
Zoals altijd zijn ze eerst door de dierenarts gezien. Geen uitgebreide check, daar zijn ze veel te gespannen voor. Hun lijf staat nog vol adrenaline. Overleven. Dat is alles wat ze kennen.
Maar diezelfde avond zagen we het al.
Toffee had ondraaglijke pijn. Ze kon nauwelijks staan.
Er zijn röntgenfoto’s gemaakt.
Wat daarop te zien was, was misselijkmakend.
Oud trauma. Zwaar geweld.
Heupen verwoest. Knieën kapot. Kruisbanden door.
Dit is geen “slijtage”. Dit is mishandeling.
Dit trauma heeft er vermoedelijk al langer gezeten.
En toch moest ze puppy’s blijven krijgen en verzorgen.
Met een lichaam dat al niet meer functioneerde.
Totdat haar pups verkocht werden aan mensen die deze gruwel in stand houden.
We hebben alles overwogen.
Amputatie. Operaties. Wonderen.
Maar de waarheid was keihard:
beide achterpoten waren volledig verwoest.
Haar leven bestond uit pijn. Alleen maar pijn.
Dus moesten wij het besluit nemen dat niemand ooit wil nemen.
We hebben Toffee niet meer wakker laten worden uit de narcose. Ze is in alle rust en met liefde vertrokken.
Vrij van pijn. Vrij van alles wat haar is aangedaan.
Na acht jaar misbruik.
Na acht jaar lijden.
Ze heeft drie dagen vrijheid gehad.
Drie dagen.
En zelfs die waren gevuld met ondraaglijke pijn.
En tóch…
Ze was zo ontzettend lief en vol vertrouwen en hoop.
Dat is misschien wel het meest afschuwelijke van alles: dat ze nog zo lief was.
Dit is wat commerciële fok doet.
Dit is de prijs die honden betalen.
We zijn woedend.
Op de vermeerderaars die zichzelf fokkers noemen.
Op de mensen die dit blijven kopen.
Op een systeem dat dit mogelijk maakt.
Op het feit dat dit mag. Dat dit gebeurt. Elke dag opnieuw.
Dit is waarom wij schreeuwen.
Dit is waarom we niet meer “lief” willen uitleggen wat er mis is.
Zolang mensen puppy’s blijven kopen,
zolang vermeerderaars ermee wegkomen,
zolang deze industrie mag bestaan,
zullen honden zoals Toffee blijven sterven.
Dit is geen “zielig verhaal”.
Dit is het directe gevolg van keuzes die mensen maken. En durf dan nog eens te zeggen dat het vast zo erg niet is…
Iedereen die een puppy koopt via een handelaar die zichzelf fokker durft te noemen of een zogenaamd “net adres”,
draagt bij aan dit lijden.
Iedereen die zegt:
“Maar ik heb het hondje gered door het te kopen”,
liegt tegen zichzelf.
Je redt geen hond door geld te geven aan de industrie die haar moeder kapotmaakt.
Toffee is niet gestorven aan pech.
Niet aan ouderdom.
Niet aan een ongeluk.
Toffee is gestorven aan vraag.
Aan geld.
Aan wegkijken.
Zolang mensen blijven kopen,
blijven moeders als Toffee lijden, baren en sterven,
onzichtbaar, naamloos, gebroken.
Dit is geen mening.
Dit is de realiteit.
Stop met kopen.
Stop met goedpraten.
Stop met wegkijken.
Voor Toffee kwam hulp te laat.
