02/02/2026
~ Ik verblijf ~ Vandaag het verhaal van Danne, kunstschilder, die nog zo graag een tijd had willen schilderen.
Bij het intake gesprek met Danne door de opname coördinator wordt al snel duidelijk dat deze kunstschilder zijn spullen wil meenemen naar het hospice. “Om nog zoveel en zo lang mogelijk te kunnen genieten van mijn hobby.“
“Uiteraard kan dat Danne, dat moedigen we zelfs aan bij de Bregthoeve, alles wat kan bijdragen aan je ‘thuisgevoel’ is welkom.”
De zaterdag erna wordt een schildersezel, een pot met kwasten, wat schilderskleding en een klein kastje met verfspullen binnen gebracht door de familie. Het geheel krijgt een plek in het appartement. Een tevreden blik van goedkeuring volgt door de verpleegkundige en de familie, als na een kwartier het appartement meer weg heeft van een schildersatelier dan van een ‘laatste verblijfplaats’.
De verpleegkundige wijst op het gekleurde schilderspalet. “Mooi dat jullie zijn kleurrijke verleden op deze wijze naar binnen brengen.”
Een familielid merkt op dat Danne opziet tegen maar ook uitziet naar zijn verblijf in de Bregthoeve. “Hij hoopt nog lang te kunnen schilderen. Het is zijn lust en zijn leven, zijn uitlaatklep.
Hij was erg blij toen hij hoorde dat hij in het appartement zijn eigen spullen mocht meenemen. Hij voelde zich vooraf al thuis.”
En dan slaat het noodlot alsnog toe op een onverwacht moment. De dag voor zijn definitieve opname in de Bregthoeve wordt Danne plots zo ziek, dat schilderen er niet meer in zit. Hij verbleef nog enkele dagen bij ons, maar wel in een voor hem vertrouwde kleurrijke omgeving.
Soms valt voorbereiding, gastvrijheid en verdriet samen.
