24/10/2025
🌈 Triny’s Lichtreis
Het was rond tien uur in de ochtend.
Triny lag nog op het nieuwe, kleurrijke ronde tapijt,
in rust, in haar eigen stilte.
Omringd door alle tinten van het leven dat ze met mij had gedeeld.
Ze at en dronk niet meer,
ze was al half onderweg naar het licht.
De zon viel zacht over haar heen,
en in dat moment kreeg ik een visioen
niet met mijn ogen, maar met mijn hart.
Ik zag een regenboog en een lichtkat,
die eerst zat, net als Triny daar op het tapijt,
die daarna rustig over de regenboog liep.
🌈dezelfde kleuren die haar leven hier zo mooi maakten. Een leven vol warmte, zachtheid en kleur,
vol liefde, tuinzon en avonturen.
Toen wist ik: haar ziel was zich al aan het losmaken.
Ze was al een stukje onderweg,
nog hier, maar ook al daar
tussen aarde en licht.
Triny was tien, nog net geen elf.
Maar eigenlijk was ze altijd al een elfje:
licht, wijs, zacht en ongrijpbaar mooi.
Ze was mijn steun en mijn anker,
mijn stille bron in tijden dat alles stormde.
Ze tikte me in de ochtend wakker met haar pootje,
lag op mijn toetsenbord als ik te lang werkte,
en bracht me weer naar buiten,
naar de stilte van Qigong.
Haar aanwezigheid was altijd subtiel 💗
een zachte trilling van rust,
een onzichtbare kracht die zei: “het komt goed.”
Mijn twee jongens zijn met haar opgegroeid;
ze kennen een leven zonder Triny niet.
Ze was erbij in al die kleine momenten
het lachen, het opgroeien, de struggels
Een deel van hun jeugd draagt haar pootafdrukken.
Nu rust ze niet meer op het tapijt,
maar haar energie is er nog steeds.
Daar brandt nu een kaarsje,
Het flakkert zoals haar adem ooit ging ✨️ stil en warm.
En in dat licht voel ik haar nog steeds.
Soms als een zachte beweging door de kamer,
soms als een kalm weten in mijn hart.
Ze leeft voort in
de rust van Qigong
de herinneringen van mijn jongens,
en in de kleuren van haar regenboog. 🌈
Ze is vrij,
maar nooit ver weg.
Want liefde, echte liefde,
kent geen afscheid. 💫💞
