09/04/2026
Als je achtergebleven ouder weer iemand ontmoet..
Je wilt wel blij zijn voor je vader/moeder die al een tijd alleen is. Omdat je ziet dat je ouder weer lacht. Dat er weer iets van lichtheid is na een lange tijd van gemis en rouw.
Maar tegelijkertijd… kan het in jou ook iets heel anders losmaken. Verdriet. Boosheid. Verwarring. Verontwaardiging.
Hoe kan het dat er al iets nieuws ontstaat…terwijl het oude nog zo gemist wordt? Hoe geef je die nieuwe persoon een plek, zonder dat het voelt alsof je je overleden vader of moeder tekortdoet?
Voor veel kinderen (ook volwassen kinderen!) speelt loyaliteit voor de overleden ouder een grote rol. Acceptatie van een nieuwe partner kan daardoor voelen als verraad, alsof je de overleden ouder zo maar kan vergeten of, erger nog, vervangen. Alsof er voorbij gegaan wordt aan jouw verdriet en gemis. Hoe geef je deze nieuwe vriend(in) een plek, zonder dat het voelt of jij opnieuw iets verliest?
Wat helpt, is ruimte;
- Ruimte voor alle emoties; over vroeger, nu én de toekomst
- Ruimte voor het tempo; niets forceren maar tijd nemen en krijgen om te wennen
- Ruimte voor wat blijft. Want wat er was, verdwijnt niet! Verhalen, herinneringen, foto’s, rituelen zorgen dat de overleden ouder een plaats blijft innemen *.
• Herken je jezelf hierin?
• Heb jij iets soortgelijks meegemaakt?
• Hoe heb jij dit ervaren?
In mijn praktijk begeleid ik mensen die hun weg zoeken in rouw, verandering en nieuwe verbindingen.
Je bent welkom om contact op te nemen.
* Het kan voor gezinnen heel helpend zijn om hier samen bij stil te staan, bijvoorbeeld door met elkaar ‘Ons bestaan op een bordje’ te spelen in mijn praktijk. Informeer vrijblijvend naar de mogelijkheden.