06/01/2026
Ik moet zeggen, dat ik er echt even doorheen zit. De afgelopen jaren zoveel gedaan. Opgetreden, groepen mensen, veel groepen begeleid. En als ik de foto’s zo terugkijk denk ik f*ck, wat mooi. Dat dit allemaal kan.
Maar wat het lastigst is, is het organiseren. Het gaande houden. Dingen neerzetten, en dat er dan inderdaad mensen komen. Dat gaat goed, meestal, maar is soms ook echt een hele klus. Posts schrijven, mails maken… Terwijl, ik wil gewoon zitten en zingen. Doen wat er opkomt vanuit Spirit…
De song die je hoort als je het geluid aan hebt staan zingt over de Sacred Father. En ook; waar ben je. Ik voel dat soms. In m’n werk gaat het allemaal om het her-verbinden. Met die Sacred spirit. Net zo goed moeder als vader overigens. Maar in het organiseren mis ik dat wel eens, die connectie. Kan heel alleen en onthand voelen.
Aan de ene kant zie ik zalen vol met mensen voor me, en dat we de wereld heel zingen. En aan de andere kant denk ik, moet dat nou allemaal. En moet ik dat dat allemaal gaan/blijven organiseren. En dan kan het net zo goed helemaal stil zijn in me. En dat is dan ook oké. En dan voel ik; wat wil mijn hart? En die wil alleen maar in eenheid met God zijn. (Die grote Vader / Moeder. De Sacred Spirit.) En de rest is mooi meegenomen.
En zo, al schrijvende komt voor mij ook gelijk het antwoord. Wat wil ik nou eigenlijk?
Nou, dat dus. In eenheid met God creëeren. En met elkaar die Sacred Spirit wakker maken. In alles en iedereen.
Ik ga het alleen niet organiseren. Want daar word ik te moe van. 😘
Dus… Ik leg het echt even neer. Weet echt even niet waar het heen wil. Misschien was dit het, voor een tijdje. Of misschien komt er nog meer. Ik leg het neer, in de handen van die grote meneer. ♥️