22/11/2025
Terwijl de dagen korten en de lucht haar scherpte terugkrijgt, nodigt de herfst je uit om te vertragen.
Het is een seizoen van adembenemende schoonheid, maar ook van onmiskenbaar loslaten. En juist in dat natuurlijke ritme vind je verrassend genoeg, een spiegel voor een van de meest universele menselijke ervaringen: rouw.
Rouw, net als de herfst, is een oefening in anders leren vasthouden. Kijk naar de bomen; ze laten de vorm en functie van het blad in de herfst los, maar de boom zelf blijft staan.
Ze klampen zich niet vast aan hun bladeren, ze laten ze één voor één gaan, soms zachtjes dwarrelend in de windstilte, dan weer in wilde vlagen weggeblazen door een plotselinge storm.
Die onvoorspelbaarheid raakt de kern van het rouwproces. Het ene moment ervaar je een zekere rust, het andere moment overspoelt een golf van verdriet je zonder waarschuwing.
Er is geen vast tempo, geen strakke lijn. Alleen het moment. Maar de herfst leert ons ook dat loslaten geen einde is, maar een overgang. De bladeren die nu de aarde bedekken, lijken misschien verloren, maar ze voeden de grond. Ze creëren vruchtbare aarde voor wat komen gaat.
En zo is het ook met je verdriet. De leegte die ontstaat door het gemis van je dierbare, maakt, hoe pijnlijk ook, uiteindelijk ruimte.
Ruimte voor herinneringen die verzachten, voor dankbaarheid, en voor een nieuwe, andere manier van verbinding maken met degene die je mist. Een innerlijke verbinding die niemand je ooit kan afnemen.
Voordat de winter aanbreekt en de natuur volledig in rust valt, is dit een moment om stil te staan bij dat cyclische proces, en je af te vragen: "Welke stap zet ik om een nieuwe verbinding te creëren?"
Heb je vragen, loop je vast in je rouwproces, zoek je een luisterend oor of concrete handvatten? Neem gerust contact met me op voor een vrijblijvende kennismaking.
