02/03/2026
"Herstel gaat niet altijd over terugkeren naar wie je was. Soms gaat het over ontdekken wie je nu bent en wat daarbij past.”
Na mijn herseninfarct merkte ik dat mijn leven niet stilviel, maar wel een andere richting opging. Dingen die vroeger vanzelf gingen, vroegen ineens moeite, en wat eerst makkelijk was, werd soms juist lastig. Niet alles raakte ik kwijt, maar veel veranderde van vorm.
Waar ik vroeger makkelijker praatte dan schreef, is dat nu precies andersom. Schrijven is voor mij een manier geworden om orde te scheppen in mijn hoofd en woorden te geven aan wat er van binnen gebeurt. Praten kost me vaak meer energie en vraagt meer schakelen. Dat contrast had ik vooraf nooit kunnen bedenken.
De onzichtbare verschuiving
Leven met niet aangeboren hersenletsel betekent voor mij vooral leven met ingrijpende veranderingen. Mentale vermoeidheid die niet altijd verklaarbaar is. Prikkels die zich opstapelen. Het continu afwegen van wat kan en wat beter even niet.
Van buiten is dat nauwelijks te zien, en juist dat maakt het soms ingewikkeld. Je voelt veel en denkt veel, maar het kost tijd om dat te vertalen naar woorden die anderen begrijpen.
Schrijven als houvast
Schrijven werd na mijn herseninfarct iets wat ik niet bewust had gepland, maar wat vanzelf ontstond. Het helpt me om mijn gedachten te ordenen en om ervaringen te verwerken. Via woorden kan ik rust creëren, waar mijn hoofd dat niet altijd vanzelf doet.
Inmiddels schrijf ik blogs op mijn website https://bit.ly/401g7lt en werk ik in webcare en redactie. Dat zijn dingen die voor mijn herseninfarct totaal niet op mijn pad lagen, en toch passen ze nu precies bij wie ik ben en hoe mijn brein werkt.
Tekenen als tegenwicht
Sinds december ben ik daarnaast dagelijks digitaal gaan tekenen op mijn iPad. Daarvoor tekende ik af en toe op papier, maar dit voelt anders. Vrijer en directer. Het is iets wat ik elke dag doe, zonder vast plan, maar met aandacht.
Tekenen is voor mij zowel een hobby als een manier om spanning kwijt te raken. Het brengt me tot rust en soms verlies ik volledig de tijd uit het oog. Waar schrijven helpt om te structureren, helpt tekenen om los te laten.
Gaandeweg ben ik het ook serieuzer gaan nemen. Ik probeer niet alleen ‘iets’ te maken, maar ook echt iets moois. Niet vanuit perfectie, maar omdat het proces en het resultaat voor mij bij elkaar horen.
Creativiteit in een andere vorm
Wat ik bijzonder vind, is dat ik voor mijn herseninfarct nauwelijks schreef en nooit tekende. Nu zijn juist dat de vormen waarin ik mezelf uitdruk. Het laat voor mij zien dat NAH niet alleen iets wegneemt, maar je soms ook langs nieuwe paden leidt.
Herstel gaat niet altijd over terugkeren naar wie je was. Soms gaat het over ontdekken wie je nu bent en wat daarbij past. Die vorm kan anders zijn dan je verwacht, maar is niet minder waardevol.
Het leven gaat door, anders dan gedacht
Mijn leven na NAH ziet er anders uit dan ervoor. Ik werk anders, ik communiceer anders en ik creëer anders. Maar ik leef wel. Met nieuwe manieren die beter aansluiten bij hoe mijn brein nu functioneert.
Het leven stopt niet na NAH. Het verandert van vorm, en soms ontdek je onderweg dat juist die nieuwe vorm ruimte geeft aan dingen die je nooit voor mogelijk had gehouden.
