16/03/2026
Haar moeder deed graag de dingen samen. Moeder en dochter woonden een stukje van elkaar en hadden allebei hun eigen huishouden, maar deden bijvoorbeeld meerdere keren per week samen boodschappen en dronken vaak koffie. Met anderen wandelde moeder graag door het ZuiderPark of maakte lange wandelingen door de natuur. Door de dementie veranderde de relatie, want samen op pad gaan was er niet meer bij. Maar dochter bleef elke dag bij haar moeder langsgaan om bij haar te zijn.
Het lied van Willeke Alberti ‘Samen zijn’ mocht daarom niet ontbreken op de uitvaart. Het was een soort van lijflied voor moeder en stond geschreven op een briefje met aandachtspunten voor haar uitvaart.
Bij een van de gesprekken met de dochter vertelde ze mij ontroert dat die ochtend een groene parkiet 🦜 op het randje van haar balkon zat. Het voelde voor haar als een groet van haar moeder, want moeder was dol op groene parkieten. “En normaal vliegen hier nooit groene parkieten”, zei ze mij.
Thuis zocht ik op wat de symboliek is van de groene parkiet. ‘De groene parkiet (halsbandparkiet) staat voor saamhorigheid, vreugde en speelsheid en communicatie’, lees ik, ‘en ze hebben onderling een sterk gevoel van verbinding’. Hoe bestaat het. Zo grappig als dingen zo mooi bij elkaar komen. Ik maakte er dankbaar gebruik van in mijn verhaal op het afscheid.
Gisteren liep ik door het park en zag ik een groep parkieten (en hoorde ze ook 😉 ). Ik moest gelijk aan deze moeder en dochter denken en werd weer herinnert aan het belang van de dingen samendoen. 🦜💚 🦜