13/04/2026
Veel leidinggevenden blijven maar nadenken over lastige gesprekken die ze met medewerkers moeten voeren. Terwijl ze het daarmee onnodig ingewikkeld maken.
Ik hoor het vaak in mijn coachpraktijk. Leidinggevenden die al dagen in hun hoofd bezig zijn met wat ze precies moeten zeggen. Ze wegen woorden af, bedenken scenarioโs en proberen het gesprek zo zorgvuldig mogelijk voor te bereiden.
En ondertussen wordt het gesprek steeds ingewikkelder.
Wat eigenlijk een vrij simpele boodschap is, dit gaat niet goed, ik verwacht iets anders van je, verandert in een omslachtig verhaal.
Niet omdat ze het niet kunnen. Maar omdat ze het te goed willen doen.
Alleen zit daar precies de valkuil. Hoe langer je nadenkt, hoe minder helder het vaak wordt. Terwijl medewerkers meestal vooral duidelijkheid willen. Waar sta ik en wat verwacht je van mij?
In de praktijk zie ik vaak dat gesprekken lichter worden zodra een leidinggevende stopt met alles van tevoren uitdenken. Niet omdat ze het gesprek minder serieus nemen. Maar omdat ze ๐๐๐ง๐ฐ๐๐ณ๐ข๐ ๐๐ฎ๐ซ๐ฏ๐๐ง ๐ณ๐ข๐ฃ๐ง in het gesprek zelf.
Luisteren.
Aansluiten.
En helder zeggen wat gezegd moet worden.
Dat vraagt iets anders dan een perfect script.
Het vraagt ๐ฆ๐จ๐๐.
Moed om niet alles dicht te timmeren.
Moed om het gesprek gewoon aan te gaan.
Moed om erop te vertrouwen dat je het in het moment wel redt.
En misschien is dat wel de echte vraag voor veel leiders:
Waar maak jij het in je hoofd ingewikkelder dan het eigenlijk is?