Revalidatie Nederland

06/02/2026

Rick Habets werd wakker na meer dan 50 dagen in coma te hebben gelegen. Lopen, praten, en zelfs simpele bewegingen voelden onmogelijk. Wat volgde was een pittig revalidatietraject bij Adelante Zorggroep — een weg vol uitdagingen maar ook kleine overwinningen en momenten van hoop die alles veranderden.

Lees zijn verhaal: 👇

Toen Rick Habets in december 2024 in het ziekenhuis werd opgenomen met een zware longontsteking, leek alles verloren. Meer dan 50 dagen lag hij in coma. Toen hij wakker werd, leek alles dat vanzelfsprekend was verdwenen: lopen, praten, zelfs simpele bewegingen voelden onmogelijk. Zijn wereld was ineens klein en fragiel. Wat volgde was een pittig revalidatietraject bij Adelante — een weg vol uitdagingen maar ook kleine overwinningen en momenten van hoop die alles veranderden.

Benieuwd naar zijn hele verhaal? 👇
https://revalidatie.adelantegroep.nl/nieuws/2026/01-2026/van-rolstoel-naar-happy-smoel

05/02/2026

Paul werd in 2018 ernstig ziek door een ontsteking in zijn ruggengraat. Hij raakte verlamd en moest lang revalideren. Al die tijd dacht Paul maar aan 1 ding: ik ga weer lopen. Dat lukte uiteindelijk in de beleeftuin van Vogellanden.

Lees zijn verhaal: 👇

Paul werd in 2018 ernstig ziek door een ontsteking in zijn ruggengraat. Hij raakte verlamd en moest lang revalideren. Al die tijd dacht Paul maar aan 1 ding: ik ga weer lopen. Dat lukte uiteindelijk in de beleeftuin van Vogellanden.

Benieuwd naar zijn verhaal? Je leest het op onze website: https://www.vogellanden.nl/actueel/paul-leerde-weer-lopen-na-een-dwarslaesie

03/02/2026

De huidige bekostiging van de Medisch Specialistische Revalidatie (MSR) sluit niet goed aan bij de dagelijkse praktijk. Hoe gaan revalidatie-instellingen om met schommelende instroom, strakke omzetplafonds en beperkte investeringsruimte? En wat is er nodig om de zorg ook in de toekomst toegankelijk te houden? Revalidatie Magazine ging erover in gesprek met Wideke Nijdam, voorzitter raad van bestuur bij Libra Revalidatie & Audiologie.

𝗪𝗮𝘁 𝗺𝗮𝗮𝗸𝘁 𝗿𝗲𝘃𝗮𝗹𝗶𝗱𝗮𝘁𝗶𝗲𝘇𝗼𝗿𝗴 𝗰𝗼𝗺𝗽𝗹𝗲𝘅𝗲𝗿 𝗼𝗺 𝘁𝗲 𝗯𝗲𝗸𝗼𝘀𝘁𝗶𝗴𝗲𝗻 𝗱𝗮𝗻 𝗯𝗶𝗷𝘃𝗼𝗼𝗿𝗯𝗲𝗲𝗹𝗱 𝘇𝗶𝗲𝗸𝗲𝗻𝗵𝘂𝗶𝘀𝘇𝗼𝗿𝗴?
‘Revalidatiezorg is per definitie multidisciplinair en draait vaak om langdurige relaties met de cliënt. Anders dan in ziekenhuizen, werken we in de revalidatie met trajecten waarin we samen met de cliënt kijken naar wat zíj willen bereiken. Cliënten met dezelfde aandoening kunnen heel andere doelen hebben, afhankelijk van zijn of haar leven. Dat vraagt om maatwerk.

Tegelijkertijd zijn we bij Libra ook bezig om een betere balans te vinden tussen maatwerk en de financiële opbrengsten of, breder geformuleerd: de bedrijfsvoering. Zo hebben we voor alle revalidatietrajecten zorgpaden ontwikkeld. Die helpen ons om behandeltrajecten efficiënter te plannen en beter af te stemmen op onze personele capaciteit. We kijken daarbij ook steeds naar wat een behandeling mag kosten in verhouding tot de vergoeding, wat een cliënt nodig heeft én wat haalbaar is voor de organisatie.’

𝗗𝗲 𝗶𝗻𝘀𝘁𝗿𝗼𝗼𝗺 𝗶𝗻 𝗱𝗲 𝗿𝗲𝘃𝗮𝗹𝗶𝗱𝗮𝘁𝗶𝗲𝘇𝗼𝗿𝗴 𝗶𝘀 𝗹𝗮𝘀𝘁𝗶𝗴 𝘁𝗲 𝘃𝗼𝗼𝗿𝘀𝗽𝗲𝗹𝗹𝗲𝗻. 𝗛𝗼𝗲 𝗸𝗼𝗺𝘁 𝗱𝗮𝘁 𝗲𝗻 𝘄𝗮𝘁 𝗯𝗲𝘁𝗲𝗸𝗲𝗻𝘁 𝗱𝗮𝘁 𝘃𝗼𝗼𝗿 𝗷𝘂𝗹𝗹𝗶𝗲?
‘We zijn grotendeels afhankelijk van verwijzingen van ziekenhuizen. Het lastige is: soms stokt het ineens zonder duidelijke reden. Een andere keer liggen we in de kliniek met de benen buiten. Die schommelingen zie je landelijk en het lukt niet om de vinger te leggen op de oorzaak. Omdat we een organisatie zijn met beperkte capaciteit, voelen we elke schommeling meteen. We moeten dus flexibel zijn. Wij kunnen gelukkig extra bedden inzetten als het nodig is en we proberen behandelaren breder in te zetten over indicaties heen. Daarnaast kijken we kritisch naar onze planning, productiviteit en capaciteitsbenutting. Dat is best wel een verschuiving in onze cultuur: van “alles voor de cliënt” naar óók bedrijfsmatig denken. Het vinden van een goede balans tussen die twee is de uitdaging waar we voor staan.

Een voorbeeld is de manier waarop we dokters en behandelaren plannen. Voorheen werd er vaak versnipperd ingepland, waarbij veel rekening werd gehouden met individuele voorkeuren van cliënten én zorgverleners. Dat is vriendelijk, maar ook inefficiënt. We zijn daarom begonnen met vaste blokken voor cliëntenzorg, waarin bijvoorbeeld artsen geen vergaderingen mogen plannen. Dat maakt het plannen van afspraken gemakkelijker en helpt ons de productiviteit beter te volgen en bespreekbaar te maken. Niet om te controleren, maar om samen te kijken: halen we eruit wat erin zit?

We zijn in de specialistische revalidatie van nature dienstverlenend en denken altijd in oplossingen voor de cliënt en voor collega’s. Maar soms moeten we ook zeggen: dit is wat er nu haalbaar is. Makkelijk is het niet altijd, maar mijn ervaring is: als je het uitlegt en mensen meeneemt in het grotere plaatje – waarom dit nodig is om goede zorg te kunnen blijven bieden – dan is er veel begrip.

𝗩𝗲𝗲𝗹 𝘃𝗲𝗿𝘇𝗲𝗸𝗲𝗿𝗮𝗮𝗿𝘀 𝘄𝗲𝗿𝗸𝗲𝗻 𝗺𝗲𝘁 𝗼𝗺𝘇𝗲𝘁𝗽𝗹𝗮𝗳𝗼𝗻𝗱𝘀. 𝗛𝗼𝗲 𝗽𝗮𝗸𝘁 𝗱𝗮𝘁 𝗶𝗻 𝗱𝗲 𝗽𝗿𝗮𝗸𝘁𝗶𝗷𝗸 𝘃𝗼𝗼𝗿 𝗷𝘂𝗹𝗹𝗶𝗲 𝘂𝗶𝘁?
‘Bij Libra hebben we het geluk dat we naast revalidatie ook audiologie bieden. Daarvoor maken we aparte afspraken en bij sommige verzekeraars mogen we schuiven tussen die twee (substitutie). Dat heeft als voordeel dat we meer als één groter geheel kunnen functioneren. Maar het blijft lastig. Het grootste knelpunt is dat je vooraf een vast budget afspreekt, terwijl de instroom van cliënten sterk kan schommelen. Neem je net te veel cliënten op, dan krijg je die extra zorg niet of niet volledig vergoed. Blijf je onder het plafond, dan mis je inkomsten terwijl onze kosten gewoon doorlopen. Zo’n 80 tot 85 procent van onze kosten zit in personeel; grotendeels vaste kosten. Daardoor hebben we weinig ruimte om klappen op te vangen. Dat maakt ons kwetsbaar en het remt innovatie en investeringen. We hebben weinig buffer en de onderhandelingsruimte over tarieven is zeer beperkt, zeker in vergelijking met andere zorginstellingen. Dat geeft nóg minder speelruimte.’

𝗪𝗲𝗹𝗸𝗲 𝗰𝗼𝗻𝘁𝗿𝗮𝗰𝘁𝘃𝗼𝗿𝗺𝗲𝗻 𝘇𝗼𝘂𝗱𝗲𝗻 𝘄𝗲𝗹 𝗿𝘂𝗶𝗺𝘁𝗲 𝗯𝗶𝗲𝗱𝗲𝗻 𝘃𝗼𝗼𝗿 𝗶𝗻𝘃𝗲𝘀𝘁𝗲𝗿𝗶𝗻𝗴𝗲𝗻 𝗲𝗻 𝘄𝗲𝗻𝗱𝗯𝗮𝗮𝗿𝗵𝗲𝗶𝗱 𝗶𝗻 𝗱𝗲 𝗿𝗲𝘃𝗮𝗹𝗶𝗱𝗮𝘁𝗶𝗲𝘇𝗼𝗿𝗴?
‘Langjarige contracten zoals in sommige ziekenhuizen zouden helpen. Dat biedt zekerheid en ruimte voor investeringen en het borgen van de toegankelijkheid. Ook denk ik aan een vorm van beschikbaarheidsbijdragen, zoals bij de spoedeisende hulp. Want ook als er tijdelijk minder cliënten zijn, moeten we in de revalidatie een volledig behandelteam kunnen inzetten zodra de instroom weer aantrekt.

Ook zouden we graag structurele financiering zien voor vormen van zorg die buiten traditionele behandeltrajecten vallen, maar wel waardevol zijn. Vanuit onze expertise kunnen wij heel goed ondersteuning aanbieden aan een huisarts of andere medisch specialist, bijvoorbeeld met advies, deeltaken of tijdelijke begeleiding. Zonder dat mensen hoeven worden opgenomen in een regulier revalidatietraject. Dat kan mensen helpen om langer zelfstandig te blijven en voorkomt onnodige opnames. Dit soort vernieuwingen vragen om tijd en scholing. Nu ontbreekt daar vaak een passende vergoeding voor. Terwijl dit juist de zorg toekomstbestendiger kan maken.’

En dan is er nog de maatschappelijke waarde van revalidatie. Als iemand dankzij een revalidatietraject weer (gedeeltelijk) kan werken of zelfstandig kan wonen, scheelt dat enorm in maatschappelijke kosten. Toch wordt er in de bekostiging nauwelijks gekeken naar de maatschappelijke opbrengsten van revalidatie. Met initiatieven binnen Revalidatie Nederland, zoals Revalidatie Impact en Revalidatieregister, maken we behandelresultaten als sector concreet en inzichtelijk. Dat is ontzettend waardevol en dat wordt ook zo gezien door onze partners. Maar de vertaling naar financiering is nog toekomstmuziek.’

𝗥𝗲𝘃𝗮𝗹𝗶𝗱𝗮𝘁𝗶𝗲𝘇𝗼𝗿𝗴 𝘃𝗿𝗮𝗮𝗴𝘁 𝗱𝘂𝘀 𝗼𝗺 𝗮𝗻𝗱𝗲𝗿𝗲 𝗮𝗳𝘀𝗽𝗿𝗮𝗸𝗲𝗻 é𝗻 𝗲𝗲𝗻 𝗮𝗻𝗱𝗲𝗿𝗲 𝗸𝗶𝗷𝗸 𝗼𝗽 𝘇𝗼𝗿𝗴. 𝗪𝗲𝗹𝗸𝗲 𝗽𝗹𝗲𝗸 𝘇𝗼𝘂 𝗿𝗲𝘃𝗮𝗹𝗶𝗱𝗮𝘁𝗶𝗲 𝘃𝗼𝗹𝗴𝗲𝗻𝘀 𝗷𝗼𝘂 𝗺𝗼𝗲𝘁𝗲𝗻 𝗶𝗻𝗻𝗲𝗺𝗲𝗻 𝗶𝗻 𝗵𝗲𝘁 𝘇𝗼𝗿𝗴𝗹𝗮𝗻𝗱𝘀𝗰𝗵𝗮𝗽?
‘We staan tussen cure en care in. Tussen ziekenhuis en VVT dan wel eerste lijn, maar ook tussen medische behandeling en het dagelijks leven van de cliënt. Revalidatie is eigenlijk het Integraal Zorgakkoord (IZA) ten voeten uit: wij helpen mensen zo zelfstandig mogelijk te functioneren, met zo min mogelijk ondersteuning en dat doen we multidisciplinair. Die meerwaarde mogen we sterker uitdragen, door meer te laten zien wat we doen, wat we bijdragen en waar we voor staan.

Zo hebben we bij Libra onlangs onze strategie voor de komende jaren vastgesteld. Die gebruiken we als inhoudelijke basis in gesprekken met onze partners. We gaan actief langs bij onze adherente ziekenhuizen en andere stakeholders in onze regio om de samenwerking te bespreken en op zoek te gaan naar wat we nog meer voor elkaar kunnen betekenen. Die gesprekken leveren mooie inzichten op en zorgen voor extra zichtbaarheid.’

𝗧𝗼𝘁 𝘀𝗹𝗼𝘁: 𝘄𝗲𝗹𝗸𝗲 𝗯𝗼𝗼𝗱𝘀𝗰𝗵𝗮𝗽 𝘄𝗶𝗹 𝗷𝗲 𝗺𝗲𝗲𝗴𝗲𝘃𝗲𝗻 𝗮𝗮𝗻 𝘇𝗼𝗿𝗴𝘃𝗲𝗿𝘇𝗲𝗸𝗲𝗿𝗮𝗮𝗿𝘀?
‘Revalidatiezorg heeft een kleine omvang maar een grote impact. Laat de bekostiging meebewegen met de werkelijkheid van de ontwikkelingen binnen de revalidatiezorg, zie de meerwaarde van revalidatie voor de beperking van (latere) maatschappelijke kosten, houd rekening met schommelingen in de instroom en geef ruimte voor innovatie. Alleen zo kunnen we deze waardevolle zorg ook in de toekomst bestendig en toegankelijk houden.’

02/02/2026

De collega's van Revant medisch specialistische revalidatie zijn terecht trots op het nieuwe innovatielab.

Kijk verder: 👇

27/01/2026

Je leest vaak indrukwekkende en inspirerende verhalen uit de revalidatie. Over mensen die hun tegenslagen met veel optimisme en doorzettingsvermogen weten te overwinnen. Zelden lees je over de ‘andere kant’ van dit proces, over het verdriet waar veel revalidanten mee te maken hebben; de rouw over dat wat niet meer kan zoals vroeger. Mijke Tan beschrijft dit in haar openhartige blog.
-------------------------------
Onzichtbaar letsel is een bekend begrip. Maar hoe zit dat met onzichtbare tranen?

Mensen die revalideren hebben moeten inleveren. In hun carrière, financieel, hun fysieke ambities, hobby’s of hun sociaal leven. Of, als je pech hebt, op al deze vlakken.

Kijk naar wat je nog wél kan: een opmerking die iedere revalidant vaak heeft gehoord. Probeer positief te blijven. Wees optimistisch. Kijk niet alleen naar wat er niet meer kan. Goedbedoeld advies natuurlijk, en wijs ook. Ga je enkel kijken naar wat er niet meer is, dan ligt een depressie op de loer. Dus kijken we naar wat we nog wel kunnen, en halen daar dankbaarheid en trots uit.

In welke mate dit lukt, is van vele factoren afhankelijk. Voor een groot deel wordt dit door je karakter bepaald. De één is nou eenmaal meer optimistisch ingesteld, terwijl de ander sneller door een zwarte bril kijkt.

Gelukkig ben ik op de wereld gezet met een redelijke portie optimisme. Dit is geen verdienste of een keuze. Dit is mijn karakter en ik kan me niet voorstellen dat ik anders met de situatie om zou gaan dan hoe ik het nu doe. Ik heb sinds mijn hersenoperatie behoorlijke dips gehad, maar het lukt me steeds weer om daaruit te krabbelen. Na regen komt zonneschijn, zullen we maar zeggen.

Ik heb veel baat gehad bij mijn positieve kijk, maar er is ook een keerzijde. Mijn omgeving ziet een fysiek gezonde vrouw. Dat mijn brein soms functioneert als een dooie kwal en mijn energie soms halverwege de middag al volledig op is, zien zij niet.

Mijn omgeving ziet een vrouw die “werkt”. Dat dit totaal ander werk is dan het vak waar ik ooit voor koos en voor opgeleid ben, zien ze niet. Mijn omgeving ziet een moeder van drie kinderen die alles doet wat andere moeders doen. Dat ik mijn eigen lat niet haal en dat ik moet inleveren op andere vlakken om de moeder te kunnen zijn die ik wil zijn, dat zien ze niet.

Mijn omgeving ziet een sociale vrouw, die uiteten gaat met een vriendin en een praatje maakt met de buurvrouw. Dat die etentjes nog maar een paar keer per jaar plaatsvinden en dat ik me op sommige dagen letterlijk achter de geraniums verstop voor de buren, dat zien ze niet. Mijn omgeving ziet een vrouw die tijdens de feestdagen gezellig met de familie zit te tafelen. Dat ik daarna vierentwintig uur alleen maar kan huilen en slapen, dat zien ze niet.

Wat ook vaak onzichtbaar blijft voor de omgeving is het bijbehorende verdriet om wat er niet meer is: die baan, die vriendschap, dat uitje met de kinderen. Niet iedereen zal dit rouwproces delen met de omgeving. Tranen komen nou eenmaal vaak in stilte. De volgende ochtend sta je op, en bekijk je de wereld weer een stuk zonniger. Als iemand je vraagt hoe het gaat, zul je weer glimlachend antwoorden ‘naar omstandigheden gaat het eigenlijk best goed’. ‘Mooi’, zal de ander denken, ‘dat mijn collega/ partner/ vriend(in)/buur, zo positief met zijn of haar letsel omgaat.’ Het verdriet blijft onzichtbaar.

Zo bestaat er dus niet alleen onzichtbaar letsel, maar ook onzichtbaar verdriet. Onzichtbaar lijden. Onzichtbare rouw. Onzichtbaar zelfmedelijden. Onzichtbare tranen.

Mensen die revalideren of hebben gerevalideerd moeten verder leven met een nieuw normaal, hebben allemaal iets in moeten leveren. Er is vaak een hoop veranderd in je lijf en in je hoofd, maar je karakter blijft (meestal) hetzelfde. Je wilt dezelfde dingen als vroeger. De verlangens, ambities en behoeften blijven bestaan, maar een deel daarvan kan niet meer nagestreefd worden. Daar zit de pijn. De pijn die vaak onzichtbaar blijft.

23/01/2026

Verschillende teams zijn al gestart met de eerste training voor de HandbikeBattle 2026, zo ook de HelioHeroes van Heliomare. Veel succes met alle voorbereidingen!

20/01/2026

Veel revalidatie-instellingen staan voor een lastige opgave. De gebouwen waarin zij werken sluiten niet meer aan op de veranderende zorgvraag. Tegelijkertijd is er nauwelijks financiële ruimte om te investeren in noodzakelijke vernieuwingen.

In een eerder artikel lichtte Joris Prevo (Revalidatie Nederland) al toe hoe structureel krap de financiële kaders zijn. In dit vervolg zoomen we in op een urgent thema: hoe realiseer je als revalidatiecentrum toekomstbestendige huisvesting? We spreken met twee financials die deze opgave van binnenuit kennen: Maarten Clemens (Reade Amsterdam) en Aad Boonstra (Rijndam Revalidatie).

Bij Reade is het vastgoed verouderd. ‘We lopen in de huidige gebouwen tegen beperkingen aan,’ vertelt Maarten Clemens, manager Finance & Control. ‘De gebouwen komen uit een tijd waarin revalidatietrajecten langer duurden. Ze zijn groot en verbruiken veel energie. We moeten toe naar een compacter en duurzaam gebouw dat beter aansluit bij de huidige en toekomstige zorgbehoeften.’

Al sinds 2010 zoekt Reade naar een nieuwe, centrale locatie. Toch zit het project nog in de beginfase. ‘We hebben veel locaties verkend, maar het is niet makkelijk om een geschikte plek te vinden én aan te kopen,’ zegt Clemens. Daarnaast was de financiële basis kwetsbaar. ‘Leningen zijn inmiddels grotendeels afgelost en panden afgeschreven. Maar de bouwkosten zijn de afgelopen jaren enorm gestegen, en de ruimte om te sparen blijft beperkt. Daardoor ontstaat een g*t tussen wat je als instelling kunt opbrengen en wat er nodig is voor nieuwbouw of innovatie.’

Om die basis te versterken, was een reorganisatie nodig en werd de formatie aangepast aan het aantal cliënten, met een passende omvang van ondersteunende functies. Die reorganisatie is inmiddels achter de rug en Reade is financieel stabiel. ‘De weg is weer vrij om vooruit te kijken.’ En dat doet Reade dan ook: op dit moment onderzoeken ze de mogelijkheden om samen met het OLVG nieuwbouw te realiseren.

Bij Rijndam lukte het recent om een grote stap te zetten. In mei 2025 opende de instelling samen met partners het nieuwe gebouw ROeR: Rotterdams Onderwijs en Revalidatiecentrum. Een locatie voor kinderrevalidatie en speciaal onderwijs (mytylschool en tyltylschool). Het gehele traject, van de eerste plannen tot de oplevering, nam meerdere jaren in beslag. ‘Een gebouw delen met andere partijen vraagt om zorgvuldige afstemming,’ vertelt Aad Boonstra, manager Finance & Control ‘Onderwijsinstellingen zijn bijvoorbeeld veertig weken per jaar open, wij leveren het hele jaar zorg. Dat vraagt om duidelijke afspraken rondom gebruik, inrichting en planning.’ De realisatie was bovendien alleen mogelijk dankzij stevige financiële voorbereidingen. ‘We hebben vastgoed verkocht, kosten verlaagd en onze tarieven verbeterd. Die combinatie gaf ons de financiële slagkracht om te kunnen investeren.’ Voor aanvullende financiering werd ook vroegtijdig contact gelegd met het Waarborgfonds voor de Zorgsector (WfZ), vervolgt Boonstra. ‘En voor het daadwerkelijk aantrekken van financiering van de bank maakten we gebruik van een extern financieel adviseur.’

Beide financials benadrukken dat een goed onderbouwde businesscase cruciaal is. Boonstra: ‘Gebruik benchmarkdata, betrek tijdig adviseurs – van bouwkundigen tot financiële experts – en zorg dat zorgverzekeraars vroeg aan tafel zitten. Je hebt hun langjarige commitment nodig om een investering rendabel te maken.’

Ook is een doordachte visie op zorg cruciaal, vult Clemens aan: ‘We weten vaak goed waar we nu staan, maar de vraag is: waar gaan we naartoe? Hoe ontwikkelt de behoefte aan revalidatiezorg zich? En welke rol kun je als instelling spelen in die toekomstige zorg? Die vragen zijn bepalend voor de keuzes die je maakt over huisvesting.’

Dat visie op zorg een essentieel onderdeel is van nieuwbouw, zie je duidelijk terug in het ROeR. Het gebouw biedt onder meer ruime klaslokalen, gespecialiseerde behandelkamers en moderne therapieruimtes. Boonstra: ‘We hebben bewust ingezet op meer digitale toepassingen voor hybride zorg en ruimtes die flexibel inzetbaar zijn. Zo sluit de huisvesting beter aan op de manier waarop we zorg willen bieden.’

De zorgvisie wordt ook leidend voor de volgende stap: een toekomstig gebouw naast het Franciscus Gasthuis. Waar Rijndam mogelijk ook intensief samen gaat werken met de geriatrische revalidatiezorg. ‘We kijken goed hoe het gebouw vernieuwende zorg kan ondersteunen. Denk aan een setting waarin revalidanten ook buiten therapietijden zelfstandig kunnen revalideren, bijvoorbeeld door in de avond oefeningen te doen met familie of vrienden. Zo ontstaat ruimte voor herstel in eigen tempo.’

Nieuwbouw in de revalidatiezorg vraagt om een investering in visie, samenwerking en financiële wendbaarheid. Wat helpt, is kennisdeling binnen de sector, benadrukt Clemens. ‘We zoeken elkaar als financials regelmatig op. Iedereen loopt tegen soortgelijke dilemma’s aan. Samen kun je meer leren, bereiken en mogelijk maken.’ Boonstra is het daarmee eens en vult aan: ‘Nieuwbouw is uitdagend, maar bovenal een kans die je moet grijpen. Het is niet alleen een antwoord op verouderde panden, maar ook een katalysator voor nieuwe ontwikkelingen en verbeteringen in de zorg.’

16/01/2026

n 2015 kreeg Peter de Boef uit Rotterdam de diagnose MS. Een moment dat zijn leven ingrijpend veranderde. "Toen ik die diagnose kreeg, stortte mijn wereld in." Zijn mobiliteit nam af, zijn huis moest worden aangepast en hij moest leren omgaan met een toekomst die er anders uitzag dan hij had verwacht. Dat vroeg om nieuwe keuzes, geduld en begeleiding. Bij Rijndam Revalidatiedam vond Peter die begeleiding.

Kijk verder: 👇

13/01/2026

Revalidatiearts Erwin Baars (Vogellanden) pleit in zijn eerste blog van het jaar voor meer schoen-steun en trapweerstand. Hij doet een oproep om samen met zijn collega’s het Skechers-tij te keren. Wat dit precies inhoudt? Lees snel verder.
----------
Meneer H. zit tegenover mij tijdens het prothese spreekuur. Hij is een man van gevorderde leeftijd met een onderbeenprothese rechts en klaagt over zwabberend lopen. ‘Dokter, de prothese is vast niet goed want ik loop als een dronkenman en neem maar 1 klein borreltje in het weekeinde, echt waar.’

Meneer is ook een paar keer bijna gevallen. ‘Het scheelde niets of ik lag languit op de stoep tussen de kauwgum en hondenpoep.’ De instrumentmaker kijkt mij vragend aan, want deze kritiek op de prothese kan hij niet plaatsen. Kokerpasvorm en prothese uitlijning zijn dik in orde. Maar inderdaad, zodra meneer H. in de benen is loopt hij als een kaptein op volle zee met een stevige storm aan stuurboord.

Nadat hij een retourtje op de loopplank heeft gemaakt gaat kaptein H. snel weer zitten. ‘Zie je wel dokter, het lijkt nergens op.’ Ik kijk naar beneden en bestudeerde de stappers die meneer aan heeft. ‘Mag ik uw schoenen eens bekijken,’ vraag ik vriendelijk.’ Patiënt H. schiet snel een slof uit en overhandigt die. ‘Deze Skechers zijn de beste schoenen die ik ooit heb gekocht. Ze kosten wat maar je voelt helemaal niet dat je ze aan hebt, heerlijk.’

Ik voel inderdaad nauwelijks dat ik de schoen beet heb, zo licht. De zool is met duim en wijsvinger moeiteloos dubbel te vouwen. Kortom: snot met veters. ‘Meneer H., u hebt wegwaai schoenen waardoor u met uw prothese op drilpuddingstaat. Deze schoenen geven geen enkele stevigheid. Een wolkenkrabber op drijfzand gaat ook omvallen. Hebt u misschien nog betere exemplaren,’ vroeg ik beleefd. ‘Nee, die heb ik allemaal weggedaan,’ antwoorde meneer H. resoluut.

De heer H. is in goed gezelschap want Skechers kende in 2021 voor Nederland een groeicijfer dat maar liefst 95% boven het marktgemiddelde uitkwam. Ook dochterlief is tot mijn ongenoegen overstag gegaan voor deze pudding-pantoffels.

Dit fenomeen heeft in mijn beleving opvallend veel overeenkomsten met de opkomst van de elektrische fiets.

Steevast vraag ik aan elke patiënt of die fietst, om zo beeld te krijgen van het inspannings- en activiteitenniveau. Als het antwoord hierop ‘ja’ is neem ik tegenwoordig geen genoegen meer met de verkregen informatie. Mijn standaard vervolgvraag is: ‘gebruikt u dan een reguliere of elektrisch aangedreven fiets.’ Waarop patiënten mij steevast aankijken alsof ze water zien branden. ‘Maar dokter, een e-bike natuurlijk. Anders kom ik zo bezweet thuis na de fietstochten’. ‘Ik voel nauwelijks dat ik fiets’. Naspeurend blijkt de elektrische fiets dan ook in korte tijd een marktaandeel van ruim 56% te hebben bereikt.

De jonge generatie denk net zo, want een vergelijkbaar gesprek had ik met mijn zoon een paar maanden daarvoor. ‘Pa, mijn fiets ik kapot,’ brulde hij vanuit de garage. ‘Hoe bedoel je,’ vroeg ik belangstellend. ‘Band lek, ketting geknakt, zadel zoek? Wat is er aan de hand.’ ‘Nee,’ zei hij, ‘de accu laadt niet meer op dus kan ik niet fietsen. Mag ik de auto lenen?’ Mijn uitleg dat de fiets ook werkt zonder stroom veroorzaakte bij hem een vergelijkbare blik van onbegrip.

Comfort en gemak dient de mens. Maar zonder schoen-steun geen stabiliteit en zonder trapweerstand geen lichaamsconditie. Terwijl dit juist belangrijke ingrediënten zijn voor een val-vrij en fit leven.

Collega’s, zullen we, ten behoeve van de fysieke-fitheid en balans-bestwil van onze patiënten, gezamenlijk proberen het Skechers-tij te keren?

12/01/2026

Het kan zijn dat je door ziekte, een ongeval of een aangeboren aandoening moet leven met een lichamelijke beperking. Je lichaam werkt niet meer mee zoals je wilt. Je wilt dan zo snel en zo goed mogelijk herstellen, of revalideren, zodat je weer op een zo zelfstandig mogelijke manier je dagelijkse leven op kunt pakken. Je kunt hiervoor een specialistische medische behandeling krijgen, die uniek is in de zorg. Het gaat dan om medisch specialistische revalidatie. Jaarlijks revalideren ruim 200.000 patiënten.

Maar als je voor het eerst te horen krijgt dat je moet ‘revalideren’, heb je ongetwijfeld veel vragen. Wat is die (interdisciplinaire) Medisch Specialistische Revalidatie? Wat is het verschil met de ‘normale’ behandeling in het ziekenhuis? Welke behandelaren kom je tegen, hoe wordt je behandeld en waar is het op gericht? Op al deze vragen en meer wordt in deze animatievideo een eerste algemeen antwoord gegeven.

Meer weten? Kijk dan op www.revalidatie.nl en neem contact op met je behandelend arts.

09/01/2026

Hoe doe je dagelijkse dingen als één hand niet goed werkt? Lars leert bij Klimmendaal hoe hij zelfstandig dingen kan doen met één arm. In deze video ritst Lars zijn jas dicht met één hand.

👇

08/01/2026

Het winterse weer van de afgelopen week heeft bij veel van onze leden geleid tot mooie winterplaatjes en aanpassingen in de behandelingen. Zo ook bij de collega's van Revant medisch specialistische revalidatie.

👇