02/01/2026
De Natuur Vertelt Ons Dat Het Nog Geen Tijd Is
Wie echt wil begrijpen waar we ons nu bevinden, hoeft niet naar een kalender te kijken. Het volstaat om naar buiten te gaan.
In deze tijd van het jaar rust de dierenwereld. Veel dieren bewegen weinig of zijn in winterslaap. Bomen staan stil, zonder bladeren, hun levensstroom diep teruggetrokken in stam en wortel.
De grond is koud, soms bevroren, hard en gesloten. Iedereen die ooit met zijn handen in de aarde heeft gewerkt, weet wat dat betekent: dit is geen moment om te planten. Zaad dat je nu in de grond zou leggen, kan niet ontkiemen.
De natuur weet wat ze doet, ze volgt haar eigen intelligentie.
Dat geldt ook voor ons.
Mensen zijn onderdeel van hetzelfde ecosysteem. Ons lichaam is geen machine, maar een levend systeem dat reageert op licht, temperatuur en ritme.
Wanneer het buiten stil is, keert ook onze energie naar binnen. Dat is geen spiritueel idee, dat is waarneembare realiteit. Wie goed luistert, voelt het.
Toch verwachten we van onszelf dat januari een startmaand is. Dat we vooruitgaan, besluiten nemen, vaart maken.
Die verwachting komt niet uit de natuur voort, maar uit een menselijk systeem van tijdsindeling dat relatief jong is: de Gregoriaanse kalender.
Deze kalender werd ontworpen om orde, planning en controle mogelijk te maken. Hij diende kerken, staten en economieën.
Wat hij niet diende, was het lichaam. En al helemaal niet het cyclische bewustzijn waarmee mensen duizenden jaren leefden.
In oudere, shamanistische en aardse culturen begon een nieuw jaar niet in het midden van de winter. Het begon wanneer het licht werkelijk terugkeerde.
Wanneer de zon opnieuw kracht kreeg. Dat moment vieren we bij de lente-equinox, rond 20 of 21 maart. Dan zijn dag en nacht in balans. Vanaf dat punt wint het licht. De zon keert terug.
Niet als een religieus symbool, maar als een fysieke werkelijkheid.
Dit is de terugkeer van de zon als levensbron.
Niet de zo(o)n van God, maar de zon zelf. Dat onderscheid is belangrijk, omdat het hier niet gaat over geloof, maar over waarneming. Je voelt het in je lichaam wanneer dit moment nadert.
Energie begint te bewegen. Motivatie keert vanzelf terug. Het systeem wil weer naar buiten.
Dat is het echte beginpunt.
Wie zich nu, in januari of februari, stil voelt, emotioneel zwaarder, minder geneigd om te handelen, is niet uit balans.
Integendeel. Juist mensen die sensitief zijn, die afgestemd leven, die hun lichaam serieus nemen, voelen deze fase vaak sterker. Hoe meer iemand zich heeft afgestompt van natuurlijke ritmes, hoe makkelijker diegene kan blijven doordenderen.
Maar wie werkelijk luistert, vertraagt.
Dat is niet een zwakte van jou sister. Dat is ware intelligentie.
De natuur is hierin onze leermeester. Ze vraagt nu om rust, om herstel, om naar binnen keren. Net zoals een boom nu geen bladeren draagt, maar haar leven bewaart voor later. Niemand kijkt naar een kale boom en denkt dat hij faalt. We begrijpen instinctief dat dit tijdelijk is.
Met mensen zijn we dat vergeten.
Wanneer we onszelf toestaan om deze fase te respecteren, hoeft energie niet afgedwongen te worden.
Ze keert terug op het juiste moment. Precies zoals de zon terugkeert. Precies zoals de lente volgt op de winter, zonder dat iemand haar hoeft te forceren.
Dit is niet het moment om vol gas te gaan.
Dit is het moment om te luisteren, te rusten en het lichaam te geven wat het vraagt.
Het nieuwe begint vanzelf, wanneer de tijd rijp is.
Bron: Nadieh Cuijten
