14/04/2026
Drie vrouwen. Minder hoofdpijn. Meer thuiskomen in zichzelf.
“Vanuit mijn hoofd kijken is geen voelen. Pas in mijn hart voel ik écht.”
“Mijn hoofd is stil nu ik in mijn be**en aanwezig ben. Hier mag iets ontstaan.”
“Waar ik net nog bleef denken, is nu rust. Ik voel mijn lichaam weer.”
Drie uitspraken van vandaag.
Drie vrouwen (dertiger, vijftiger, twintiger) die lange tijd leefden met hoofdpijn — en vandaag opnieuw mochten samenvallen met zichzelf, ín hun lichaam. Met minder tot weinig, tot zelfs geen hoofdpijn als gevolg.
Ze kwamen uit nieuwsgierigheid.
Met de vraag of het lichaam misschien iets weet wat eerdere trajecten — fysio, therapie, medicatie — niet konden aanraken.
Vrouwen die veel in hun hoofd leven. Sensitief, intelligent, gewend om te zorgen, analyseren of piekeren.
Hun hoofd werd ooit een veilige plek, toen voelen te overweldigend was.
Ze waren vergeten hoe het is om veilig af te dalen in hun lichaam.
Maar het lichaam herinnert.
In afgestemde aanraking ontstaat ruimte.
Het zenuwstelsel verzacht, de nek kan buigen voor wat is of was en ontspant, en de stroming vanuit het be**en herinnert aan kracht en autonomie. De kleine (suboccipitale)nekspieren verbonden met het hersenvlies (dura mater) laten oude onveiligheid los.
En dan ontstaat er ruimte.
Om te ademen. Om te vertrouwen. Om te openen voor steun.
Wat zich laat zien: rust, stilte, aanwezigheid — en zachtheid naar zichzelf.
Ik blijf dankbaar dat ik hier getuige van mag zijn.
✨ Het lichaam weet.
Fotocredits: AI . mijn eerste experiment;)
