11/09/2025
Rouw is een bijzonder iets. Het kent verschillende facetten, elk facet draagt bij aan een stukje verwerking, ook al voelt het soms als ongemak. Ik laat het maar over mij heen komen. Niet altijd gemakkelijk, maar wel noodzakelijk. Het is nu twee maanden geleden dat onze moeder overleed. Twee maanden waarin mijn emoties soms alle kanten op gingen. Op de raarste momenten.
Zo stond ik vier weken geleden in een winkel in Spanje met een fotolijstje in mijn hand.Daar zou haar foto prachtig in staan. Maar ik kon het niet kopen, want ineens schoot het door mij heen: Dan zit je definitief in een lijstje mam en nooit meer bij ons op de bank. Dat voelde zo onwerkelijk, dat ik het maar weer terug heb gezet.
Zat ik in de ontkenning? Nee, dat voelde niet zo. Het was meer een pijnlijk bewustzijn moment dat het echt onomkeerbaar is. Het lijstje was vooral een trigger voor mij. Liet mij even voelen; verdriet mag er zijn , loslaten gaat in jou eigen tempo, op jouw manier. Want de wereld draait in volle snelheid door, maar rouw trekt zich daar niks van aan. Dus laat ik het maar gebeuren en kijk wat het brengt.
Net als vorige week tijdens de voorbereiding voor een bijscholing en er ineens, een lieveheersbeestje over de laptop heen liep. Het diertje waar zij zo van hield.
We kregen ze op cadeaus, op kaarten en in haar huis stonden metalen exemplaren, die ik voor haar meenam uit Spanje. Ik werd er helemaal blij van.
Het voelde alsof zij wilde zeggen ‘Zie je wel ik ben er nog. Ver weg en toch dichtbij.'
En dat voelt dan weer zo fijn.
