03/01/2026
*❄️ Verwondering in het wit ❄️*
Vanmorgen deed ik de gordijnen open en zag het meteen: dát licht… dat witte, heldere, stille licht. Sneeuw! Alles voelde lichter, alsof de wereld even opnieuw begonnen was.
Ik had geen zin om te wandelen — maar ik deed het toch. Thermobroek aan, warme sokken, en gaan. En wat ben ik blij dat ik ging.
De knisperende sneeuw, de stilte… het raakte iets in mij.
Ik zag kindjes in pyjama’s en wantjes de sneeuw in getrokken worden…En ik dacht terug aan vroeger. Toen onze kinderen nog klein waren en we ze ’s avonds uit bed haalden om op de slee het dorp door te gaan als het zo gesneeuwd had.
Die verwondering. Dat enthousiaste….Die missen we soms als volwassenen.
Maar God fluistert ook vandaag nog in de sneeuw, in de stilte, in dat ene rondje om. Hij herinnert ons eraan dat het leven groter is dan ons eigen wereldje…
➡️ Kijk om je heen. Zwaai naar die buur. Zie dat vogeltje zoeken naar kruimels. Adem de kou in.
Er is zoveel moois te zien, ook midden in de winter.
En soms… begint dat gewoon met geen zin, maar tóch doen.
—