22/03/2026
Er zijn momenten dat je sensaties in je lichaam ervaart die naar voelen.
Een steek, hartkloppingen, benauwdheid, duizeligheid… en meteen gaan je gedachten over en weer.
“Er zal toch niet iets mis zijn?”
Voor je het weet schiet je in angst.
En meestal in de angst voor de angst.
Je gaat zoeken, nadenken, checken…
terwijl je lichaam eigenlijk iets anders vraagt.
Niet nog meer controle.
Maar er even bij blijven.
Alleen… dat is precies waar het spannend wordt.
Want als je echt onder dat gevoel zakt,
kom je vaak iets tegen wat je liever niet voelt.
Iets ouds. Iets kwetsbaars.
Dus houd je jezelf tegen.
Ga je verklaren, vermijden, uitstellen…
niet omdat je niet wilt,
maar omdat je jezelf probeert te beschermen.
Ik ken dat heel goed.
Ik heb zó vaak tegen mezelf gezegd:
“Waarom zou ik dit doen? Het heeft toch geen zin.”
Vooral omdat ik al zoveel geprobeerd had.
Therapieën, behandelingen…
en het leek alsof het me niet bracht waar ik wilde zijn.
Nu zie ik dat anders.
Alles heeft juist bijgedragen aan waar ik nu ben.
Zelfs de dingen waarvan ik dacht dat ze “niks deden”.
Herken je dat bij jezelf?
Dat je ergens wél voelt dat je vooruit wilt…
maar jezelf toch inhoudt?
Wat vertel jij jezelf op zo’n moment?
Voel je welkom om te delen…
💗 Sjouk