02/01/2026
Voor 2026 wens ik je “zijn”
De afgelopen weken was ik even offline met Laif Lief. En in die rust viel mij iets op…
Ik zag veel mooie terugblikken en vision boards langskomen. Grootse doelen, dankbaarheidslijstjes, plannen vol energie.
Voor velen is dat inspirerend, richtinggevend, motiverend zelfs. Alsof het bijna hoort om dit te doen…
En ik merkte dat ik daar dit wat minder bij voelde. Ik had behoefte aan stilte. Aan klein. aan gewoon zijn.
Niet omdat ik iets “tegen” doelen heb,
maar omdat ik voelde dat het voor mij anders mocht. Dat het niet altijd hoeft te gaan over meer of anders, maar soms juist over voelen wat er al is. Want wat heb je aan intenties en doelen als je nog niet echt kan “zijn” met wat eronder ligt…
Zeker als je lijf gespannen of zelfs pijnlijk voelt of je vooral probeert overeind te blijven, kan dat kleine stapje van aanwezig zijn meer beweging brengen dan een plan of doel vanuit je hoofd ooit zou doen.
Geen plaatjes voor de buitenwereld, geen doelen vanuit wilskracht, maar een beweging van binnenuit. Naar wie je echt bent…
Voor 2026 wens ik je zijn.
Zijn met wie je écht bent.
Zijn met wat je voelt.
Zijn met wat op je pad komt.
Gewoon zijn.