09/03/2026
Heb jij de kracht ...voel jij je veilig om je te uit te spreken?
Soms raak je niet uitgeput van wat je doet.
Maar van wat je inslikt.
Van de keren dat je voelde: dit klopt niet
maar toch glimlachte.
Van de momenten dat je “het is oké” zei,
terwijl je lichaam iets anders fluisterde.
Van het hoofd buigen om de liefde niet te verliezen.
Van jezelf kleiner maken om geen ruimte in te nemen.
En ergens onderweg
is er iets stil geworden vanbinnen.
Niet omdat het verdwenen is.
Maar omdat het geen plek kreeg.
Woede is geen defect.
Woede is een teken.
Er zijn mensen die ontploffen en daarna leeg zijn.
En er zijn mensen die lachen…
terwijl ze zichzelf vanbinnen langzaam vergiftigen.
Want onuitgesproken woede gaat niet weg.
Ze beweegt in het lichaam.
Het zenuwstelsel blijft in alert modus.
Adrenaline en noradrenaline blijven stromen.
Het lichaam blijft voorbereid op vechten of vluchten.
De ademhaling verandert.
Het middenrif verstijft.
En onder dat middenrif leeft een orgaan dat alles opvangt:
de lever.
De lever is een enorm vasculair orgaan,
verbonden met het middenrif, de maag, de darmen, de rechter nier en de borstkas.
Wanneer gevoelens geen ruimte krijgen, kan het lichaam beginnen spreken.
Spanning in de rechterschouder.
Spanning langs de ruggengraat.
Bitterheid.
Langzame vertering.
Misselijkheid.
Het lichaam neemt alles op.
Onze darmen, onze guts, zijn echte alchemisten.
Ze proberen te verteren wat wij niet uitspreken.
Ze werken hard om emotionele gifstoffen om te zetten.
Totdat er een moment komt dat het systeem moe wordt.
En je voelt:
ik wil niet langer alleen overleven.
ik wil leven.
Misschien begint heling niet met harder worden.
Maar met luisteren.
Naar wat het lichaam al zo lang probeert te zeggen.
En naar dat eerlijke, zuivere deel in ons
dat precies voelt wanneer iets niet klopt.
Het kind in ons dat fluistert:
wil je mij eindelijk horen?