24/02/2026
AYANA - Een meisje van 6 jaar heeft thuis bijna dagelijks flinke woede-uitbarstingen. Ouders hebben van alles geprobeerd; van vasthouden en knuffelen tot grenzen stellen en time-out om af te koelen. Op school zien de leerkrachten een rustig, afwachtend en flexibel meisje.
Ook in de spelkamer stelt Ayana zich afwachtend op. Ze gaat voorzichtig met het speelgoed om en geniet zichtbaar van het contact met de therapeut. In het spel tijdens de observatieperiode laat Ayana zien dat ze zich onzeker voelt. Ze kiest voor spellen en materialen wat ze kent en waarvan ze weet dat ze het beheerst. Voor de tekenopdracht gebruikt ze potloden en ook vanuit de symboliek van de tekening wordt de onzekerheid geuit (handen achter de rug, wiebelige lijnen en in tegenstelling tot het huis en de boom, is het mensfiguur niet verder ingekleurd). In spelbeeld met dieren zet ze zichzelf neer als konijn, met om zich heen grotere en sterkere dieren.
In gesprek met ouders aan het eind van de observatieperiode komen we tot het inzicht dat Ayana haar boosheid uit laagjes bestaat die zich gedurende de dag opbouwt. Zonder het te beseffen gaan leeftijdsgenootjes over Ayana's grenzen, wat haar kwetst of frustreert. Ook het gevoel van onmacht, niet opgewassen zijn tegenover de ander, voedt de boosheid. Daarnaast is Ayana van jongs af aan gevoelig voor geluiden. Ook in de spelkamer was merkbaar dat ze schrikt van plotselinge geluiden.
De doelen voor Ayana zijn gericht op het versterken van haar gevoel van zelfvertrouwen, waardoor het gevoel van machteloosheid en hulpeloosheid verminderd. Ook is er contact met school geweest om manieren te vinden waarin Ayana ondersteund wordt in het leren grenzen aangeven, en om prikkels (m.n. geluiden) te kunnen verminderen/ doseren.
*Ayana is een fictief persoon, maar geeft wel een realistisch beeld van de problematiek, het spel en onderliggende thema's.
