04/03/2026
Mijn agenda ziet eruit zoals die van veel jonge twintigers: etentjes, studeren, verjaardagen, een weekendje weg, werken, sporten en nog veel meer leuke dingen. Het zijn dingen waar ik blij van word, maar toch kijk ik er niet alleen met enthousiasme naar.
Als jongere met Crohn, gaat er heel veel door mijn hoofd bij het vullen van mijn agenda. Het gaat er niet alleen om of activiteiten in mijn planning pássen, het gaat er meer om of ik mijn eigen planning dan nog wel kan bíjhouden. Technisch gezien moet het lukken; overdag werken, ‘s avonds uiteten en daarna door naar een feestje. Het pást in de planning, maar past het ook bij mij?
De groepsapps stromen weer vol en ik doe met ze mee. Zo veel leuke plannen en ideeën, maar dus ook veel afwegingen en eigenlijk te weinig energie. Hoewel ik de ideeën heel leuk vind, is mijn eerste reactie bij de appjes: ‘Oei, gaat mij dat wel lukken?’ En dan komt daar de FOMO nog bovenop. Want ik wil niet achterblijven en saai zijn. Met vrienden die alles lijken te kunnen en maar blijven gaan, voelt het plannen van activiteiten soms als een tactische strategie voor mij. En dat haat ik! Het liefst zou ik niet zo moeilijk hoeven denken en er gewoon voor kunnen gaan. Dat de outfitstress van de avond, mijn grootste zorg kan zijn;)
En bij deze leeftijd hoort het erbij. Je grenzen leren kennen. Nieuwe dingen proberen. Soms een beetje over het randje gaan om te ontdekken wat bij je past. Dat wil ik ook. En ik doe echt mijn best. Maar soms zegt mijn lichaam sneller stop dan mijn hoofd. Ik wíl wel doorgaan, maar gaat dat wel? Wat doe je dan? Ga je door? Uit mijn comfortzone stappen, leren door te pakken om meer aan te kunnen? Of ga ik dan te ver?
⬇️⬇️ Lees verder hieronder ⬇️⬇️
