Good Bye Uitvaartverzorging

25/10/2022

Voor wie het betreft:

Verzekeringsmaatschappijen vragen ineens UBO-verklaringen van zzp’ers, anders keren zij geen uitvaartpolissrn meer uit. Volgens de website van de KvK is dat voor eenmanszaken helemaal niet nodig.

02/07/2020

Het is toch iets officieels...

23/04/2020

De erehaag van Hogewey

Eén van de vele mooie, ontroerende en bijzondere momenten bij een uitvaart is voor mij wanneer een overledene samen met de familie het woon/zorgcentrum verlaat. Bijna altijd vormen de medewerkers, vrijwilligers en bewoners een erehaag bij de hoofduitgang. Moest je vroeger nog wel eens onzichtbaar via de achteruitgang verdwijnen, nu mag er met eerbied en respect afscheid worden genomen van een bewoner die soms wat korter, maar meestal langere tijd daar woonde.

Zo’n moment maakt altijd veel emoties los bij zowel de nabestaanden als bij de verzorgenden. En over deze zorgtoppers wil ik het even met u hebben: Zij hebben immers niet alleen hun cliënt verzorgd, maar ook families ontzorgd, een thuis geboden, naar verhalen geluisterd, foto’s van (klein)kinderen bewonderd. En juist voor hen is zo’n laatste eerbetoon niet alleen een uiting van betrokkenheid en respect, het is hun afscheid van iemand met wie zij, ieder op hun eigen unieke wijze, een band hebben opgebouwd.

En ook nu, in deze idiote, ingewikkelde tijd, waarin alles anders is, gaat en moet, staan zij elke dag klaar voor een ander. Ook als er in de zorgcentra waar zij werken Corona heerst. Wanneer wij ieder contact met een grote boog uit de weg gaan, de straat zoveel mogelijk mijden, werken deze mensen keihard en met gevaar voor hun eigen gezondheid aan het bed van hun bewoners, mensen die zij kennen. En mensen die sterven. Van de week was ik in zo’n zorgcentrum in Weesp, Hogewey, waar vanwege het virus een overleden bewoner zo snel mogelijk weggehaald moest worden.

Met mondkapjes op, handschoenen en beschermende pakken aan probeerden mijn collega’s op een respectvolle en waardige manier de laatste zorg te bieden. En het was overduidelijk dat in de smalle gang van de woongroep dit keer geen erehaag gevormd kon worden. Maar toen we met de kist door de gang liepen, hielden we toch even stil bij de voordeur en daar, verderop, aan het einde van de gang, stonden, in plastic gehuld en met mondkapjes op en natte ogen, twee lieve dames van Hogewey. Hun laatste eerbetoon te houden, stil en verdrietig, maar met zoveel liefde en respect. In hun plastic pakken met hun blauwe, in latex verpakte hand op hun hart. Stil dit keer, en ik ook: geen woorden van dank, respect en troost, maar een gebaar met mijn eigen in blauw latex gehulde handen een hartje maken richting deze toppers. Het was de kleinste en stilste erehaag die ik ooit gezien heb, maar zo ontzettend hartverwarmend en lief. Super indrukwekkend.

17/04/2020

Niet klagen maar dragen

Het zijn bizarre tijden en abnormaal is het nieuwe normaal geworden. Mooie initiatieven ontstaan, we zijn verdraagzamer, bewuster en wensen een ander “blijf gezond” en “pas goed op jezelf”. Er zijn geen files, minder criminaliteit en het milieu vaart er wel bij. De hele samenleving ziet er anders uit en “Coronaslachtoffer” of niet; een afscheid ook.

Met maximaal 30 mensen in een vaak enorme aula, een beeldregistratie of livestream wordt gemaakt, mensen leven van een afstand mee. Een uitvaartbespreking gaat nu vaak via skype, facetime of zoom; eerst wat onwennig, maar de weerbaarheid van vooral onze senioren vind ik bewonderingswaardig. Diep respect voor deze groep mensen.

Je partner verliezen is vreselijk: decennia lang heb je samen lief en leed gedeeld, verliefd, verloofd, getrouwd, kinderen opgevoed, kleinkinderen verwend, feesten gevierd, dieptepunten overleefd, reizen en vast ook ruzies gemaakt. Onvoorstelbaar droevig als je niet bij je partner kan zijn wanneer deze overlijdt. En dan heb je troost en steun nodig. Het lijkt zo onbeduidend: een hand, aai, omhelzing of er gewoon “zijn”, en juist omdat dit nu niet kan, mag of verstandig is, voel je hoe ontzettend belangrijk het is om er voor elkaar te zijn en die knuffel te geven en te ontvangen.

Ik denk altijd in mogelijkheden, “kan-niet-bestaat-niet”, maar praat de afgelopen weken vooral met families over de onmogelijkheden van een afscheid. En het is opvallend hoe moedig, dapper en sterk onze oudste generatie is. Ze begrijpen prima wat er aan de hand is, waarom deze maatregelen er zijn en alle consequenties die eraan vastzitten. En ondanks het verdriet, de teleurstelling en de onmacht, zetten ze gewoon hun schouders eronder. “Het moet maar, want het is niet anders” hoor ik ze vaak zeggen en vind dat zo ontzettend knap.

Het is gewoon stoer hoe ze met deze crisis omgaan: op pad gaan is er niet meer bij, de (klein)kinderen mogen niet komen, andere visite al helemaal niet en ze zitten maar op hun kamertje, in de aanleunwoning of appartementje de tijd uit te zitten. En als je dan door het raam staat te zwaaien of ze hangen over hun balkonnetje kushandjes te geven, zie je die glimlach of die duim gaat omhoog om je te groeten, dan smelt mijn hart. Wat een ouwe taaie kanjers! Als dit allemaal voorbij is, hoop ik dat we ze nog heel vaak en lang dikke vette knuffels kunnen geven.

Blijf gezond en pas goed op jezelf 💕🙏🏼🌸😘

27/03/2020

Overlijden en laatste verzorging in een hospice

Wanneer iemand ongeneeslijk ziek is en terecht komt in een hospice, is dat meestal, ondanks de moeilijke en verdrietige laatste levensfase, een warm bad. Altijd hoor ik van nabestaanden dat hun dierbare, maar ook zij zelf met zorg en liefde omringd werden door de medewerkers en vrijwilligers van dit soort huizen. In meestal een korte tijd ontstaat er een sterke band van liefde, zorg en vertrouwen. Ook wordt er over de naderende dood, het afscheid, de uitvaart en de laatste zorg gesproken. En juist over die laatste zorg wil ik het even hebben.

Wat ik aan de orde wil stellen is voor zowel nabestaanden, maar ook voor leidinggevenden van hospices van belang.

Er wordt families vaak aangeboden dat een medewerker van het hospice na het overlijden van een cliënt de zogenaamde "laatste zorg" biedt; het wassen een aankleden van een overledene. Wat er nooit bij wordt gezegd, is dat hier kosten aan verbonden zijn. De factuur wordt naar de uitvaartonderneming gestuurd, die (naar mijn weten altijd) deze kosten doorrekent aan de familie. Het idee leeft bij het management dat de laatste verzorging "in het (verzekerings)pakket van de uitvaartondernemer zit" en dat de uitvaartonderneming deze kosten betaalt of de uitvaartverzekering de kosten vergoedt.

Dat is een onjuiste aanname. Of de kosten van de laatste zorg nou wel of niet in een "pakket" zitten, is niet bij een medewerker van een hospice bekend en al helemaal niet of de uitvaartondernemer dit nu wel of niet gaat verrekenen met de nabestaanden. Juridisch gezien heeft de uitvaartonderneming geen opdracht gegeven aan het hospice om de laatste verzorging uit te voeren en is geen opdrachtgever. Buiten dat vind ik het immoreel om nabestaanden iets aan te bieden waaraan kosten zijn verbonden, maar hen hier niet van op de hoogte te stellen. Zij nemen dan een beslissing op basis emotie en onvolledige informatie.

In de zeventien jaar dat ik als uitvaartleider werkzaam ben, kom ik deze gang van zaken met regelmaat tegen. Ik begrijp heel goed dat en waarom er kosten in rekening gebracht worden, maar het is mijns inziens beter, transparanter en moreel correcter om families vooraf te wijzen op de bijkomende kosten. Deze taak ligt bij de zorginstellingen, omdat het verzorgen (in vaktermen "afleggen") vaak al aan de orde komt als een cliënt nog leeft. Ook als er een natura uitvaartverzekering is, vergoedt deze polis de kosten nooit en komen deze altijd voor rekening van de nabestaanden. Het niet informeren van nabestaanden en de factuur te sturen naar een derde partij is helaas nog steeds in de uitvaartbranche gebruikelijk, maar dat maakt het nog niet een correcte gang van zaken. Nabestaanden zijn volwassen, autonome mensen die op basis van eerlijke en volledige informatie beslissingen zouden moeten kunnen en mogen nemen.

28/02/2020

Van rouw naar trouw

“Jullie raden nooit wat ik ga doen” riep ik bijna gillend tegen mijn collega’s afgelopen week. Stralend met mijn armen wijd in de lucht alsof ik aan het kruis hing liep ik ons kantoor binnen, waar alle collega’s net aan hun eerste bakje cappuccino zaten. Verbaasde gezichten keken mij aan. Een beetje vilein antwoordde Danielle “jij gaat trouwen!” Hoe weet je dat? lachte ik, maar niemand geloofde het. Niet zo gek, ze kennen mij als verstokte vrijgezel, schrijfster van de bestseller “Met mij valt niet te leven” – ik heb nog wel een paar boekjes te koop overigens, maar dat terzijde – en mijn chronische bindingsangst steek ik al jaren niet meer onder stoelen of banken. Maar toch is het zo: ik ga trouwen en wel Fatimah en Sandra, die in juni dit jaar elkaar hun ja-woord geven.

Hoe dit zo ontstaan is, vind ik zo bijzonder dat ik het toch even wil delen. Vorig jaar werd ik gebeld door een collega uitvaartleider. Of ik tijd had om een uitvaart te regelen, voor mensen bij mij in het dorp. “Een hele leuke dochter had ik aan de telefoon” werd gezegd. Ik direct gealerteerd, want ik wist niet zo goed of dit gemeend of gemeen bedoeld was. Maar goed, ik had tijd en stond een half uurtje later bij de dames op de stoep. Wij hadden gelijk een klik en ik wist ook meteen dat het gemeen bedoeld was, maar daar hadden de dames en ik totaal geen last van. Ondanks de verdrietige omstandigheden, hebben we die week ook vreselijk gelachen met en om elkaar. Na de uitvaart kreeg ik zelfs een fles wijn en een bos bloemen als bedankje en het was bijna jammer vonden wij dat ons contact hier stopte. Geëmotioneerd namen we afscheid.

Tot ik enige weken later een whatsapp ontving of ik “naast begrafenissen ook bruiloften deed”. Ik zag mezelf direct al met twee overspannen bruiden jurken passen, taarten proeven, fotografen beoordelen en bedankte voor de eer. Een uitvaart regelen past mij beter dan een bruiloft. Doorgaans is de voorbereidingstijd van een trouwerij langer en daardoor complexer dacht ik. Maar ik hoefde niets te organiseren, dat was allemaal al in kannen en kruiken, de dames wilde dat ik hun BABS zou zijn. De wat? Buitengewoon Ambtenaar Burgerlijke Stand. En zodoende ben ik afgelopen week beëdigd in een echte rechtbank, met rechter en griffier, een eed en twee aanstaande bruiden die alles met hun mobieltje vastlegden, dan kon ik het thuis nog eens rustig op mijn breedbeeldtelevisie terugkijken... Je had erbij moeten zijn, we hadden zo’n leuke dag met elkaar!

Nu vind ik het altijd een eer om een familie te mogen begeleiden en ondersteunen tijdens hun afscheid van een dierbare. Het is een prachtig, veelzijdig en dankbaar beroep, waar ik met een lach en een traan invulling aan probeer te geven. En nu gevraagd te worden om twee mensen aan elkaar te verbinden ontroert mij enorm. Het is maar één letter en toch een wereld van verschil: van rouw naar trouw. We kijken er alle drie enorm naar uit. Wordt vervolgd...

11/11/2019

Zo’n lief bericht ontvangen vandaag. Met toestemming van de afzender mag ik het delen 🌺💕🥰

Simone heeft ons, na het overlijden van mijn vader, ontzettend professioneel, warm en fijn ondersteund en begeleid. Ik kijk met een heel goed gevoel terug op de uitvaart. Ze heeft ons daarbij zo goed geholpen, echt een steun en toeverlaat.

Wat heel knap van Simone is, is dat ze ons zo goed kon 'lezen'. Ze voelde feilloos aan wat bij ons paste en wat niet. Ze is echt geknipt voor haar werk (en bovendien is het ook een heel leuk mens).

Mariken Farjon

11/11/2019

Zo’n lief bericht ontvangen en mag dit met goedkeuring van de schrijfster delen 🥰🌺💕

Simone heeft ons, na het overlijden van mijn vader, ontzettend professioneel, warm en fijn ondersteund en begeleid. Ik kijk met een heel goed gevoel terug op de uitvaart. Ze heeft ons daarbij zo goed geholpen, echt een steun en toeverlaat.

Wat heel knap van Simone is, is dat ze ons zo goed kon 'lezen'. Ze voelde feilloos aan wat bij ons paste en wat niet. Ze is echt geknipt voor haar werk (en bovendien is het ook een heel leuk mens).

Mariken Farjon

11/10/2019

Vanaf 15 oktober verkrijgbaar. Fantastisch initiatief!

28/07/2019

Best interessant dit!

Een dochter eist van haar broer gelegenheid om afscheid te nemen van hun overleden moeder. AMS Advocaten bespreekt dit opmerkelijke vonnis!

23/07/2019

Bekijk hier een aflevering met Simone Cohen de Lara voor Good Bye.

Simone Cohen de Lara is uitvaartbegeleidster. Ze verzorgt de doden en geeft op haar eigenzinnige manier kleur aan de dag dat mensen afscheid nemen van hun dierbare.

23/07/2019

Afscheid nemen

Niemand wil afscheid nemen. Maar het hoort bij het leven. En buiten dat een afscheid verdrietig is, biedt het ook een kans. Eén kans om de laatste eer te bewijzen aan iemand waar je van houdt. Om te laten zien wie iemand écht is en liefde te delen.

Mijn team en ik verdiepen ons in de persoonlijkheid van degene waar u van houdt. Wat zijn de dingen die maken wie hij of zij echt is? En hoe kunnen we dat doorvertalen in het afscheid? Want niemand heeft een standaard leven. Dus iedereen verdient een bijzonder afscheid.