01/12/2022
Het kan zomaar gebeuren...ik ben lekker aan het werk achter mijn bureau of slimme dingen aan het bedenken (het gebeurt...) en dan heb ik zo'n moment. Rusteloosheid, maar ook: behoefte aan rust. Dan wil ik ineens naar buiten, even los, mijn hoofd luchten. Een stuk fietsen of wandelen. Op n bankje zitten en zonder doel of verwachting wat voor me uit staren. Niet te lang - dat stilzitten op een bankje dus - in verband met een koude....achterkant. Maar vooral even 'zijn'.
Dat op z'n tijd wandelen, fietsen, wegdromen doet me echt goed, heb ik gemerkt. Vroeger luisterde ik daar eigenlijk niet naar. Het kwam nooit uit, paste niet in mijn planning, dus ik denderde door en dacht "later, straks, veel te druk". En dan kwam het er niet van.
Ik dender, eerlijk gezegd, nog steeds wel eens door, maar toch, ik wacht niet meer zo lang met gehoor geven aan wat ik ècht wil. En altijd is die tijd voor mezelf, even naar buiten, de juiste beslissing. Want zeg nou zelf: over het water kijken en dan dit plaatje voor je zien...