Terrapi

21/04/2026

Soms kom je ergens op een punt waarop alles samenvalt. Voor mij werd dat punt Terrapi.

Mijn naam is Ingrid en al jarenlang werk ik met vrouwen die voelen dat hun lichaam iets probeert te vertellen. Misschien ken je mij van Love-li Lingerie in Zaltbommel, waar persoonlijke gesprekken vaak begonnen in de paskamer. Daar hoorde ik zoveel verhalen over druk, spanning, onzekerheid en lichamelijke klachten. Gaandeweg groeide het verlangen om niet alleen te luisteren, maar ook echt met het lichaam te werken.

Zo ontstond Terrapi.

De naam klopt voor mij op meerdere lagen. Terra staat voor aarde. Met beide benen op de grond, nuchter en eerlijk, zonder zweverigheid maar wel met diepgang. Onze praktijk bevindt zich letterlijk aan huis, op onze eigen grond. Een plek waar je mag landen.

Pi heeft ook een dubbele betekenis. Het staat voor Peter en Ingrid, want samen dragen we deze praktijk. En het verwijst naar de cirkel, waarin alles met elkaar verbonden is. In mijn werk kijk ik niet alleen naar een klacht, maar naar het geheel: fysiek, mentaal, emotioneel en energetisch.

Binnen Terrapi kun je terecht voor onder andere borstweefselbehandelingen, massages, littekenbehandeling, coaching en hardloopbegeleiding. Soms begint iemand bij ons met een fysieke klacht en ontdekken we samen dat er meer onder ligt.

Wat ik het allerbelangrijkste vind, is dat jij je weer thuis voelt in je lijf. Dat je leert luisteren naar de signalen in plaats van ze weg te duwen. Dat je merkt dat je niet steeds hoeft te presteren of te bewijzen.

Voel je dat dit je aanspreekt, dan ben je welkom. In mijn praktijk in Zaltbommel is ruimte voor jouw verhaal en jouw tempo.

Liefs Ingrid (ps: delen zou lief zijn)

19/04/2026

Vorige week schreef ik een blog over mijn lijf dat me letterlijk stilzette. Ik citeer: ‘In dat moment van stilstand, hoe pijnlijk en ongemakkelijk ook, ligt de uitnodiging om te vertragen, te luisteren én om te beseffen wat er al die tijd al speelde.’ En ja, ik nam de uitnodiging aan, las hem aandachtig door. Ik vertraagde, omdat de pijn het niet toeliet om snel te gaan. Ik luisterde, voornamelijk naar wat ik niet meer kon. En in plaats van te beseffen wat de échte boodschap was, begon ik met fixen en organiseren.

>>> Lees verder via de link >>>

https://blogzinnig.nl/als-dat-als-enige-helpt-om-jou-tot-stilstand-te-brengen-aldus-mijn-huisarts/

17/04/2026

Je loopt met een klacht en voor je het weet heb je een schema bij de één, een massage bij de ander, een coach voor je hoofd en een specialist voor je blessure. Allemaal kundige mensen, allemaal met hun eigen vakgebied. En toch blijft er iets knagen omdat je voelt dat het niet alleen dát is.

Ik heb zelf ook ervaren hoe versnipperd hulp kan voelen wanneer je lichaam en je verhaal eigenlijk samen bekeken moeten worden. Een blessure staat zelden op zichzelf. Spanning in je borstgebied is vaak meer dan alleen een fysieke klacht en vermoeidheid heeft soms minder met conditie te maken dan met wat je al maanden draagt.

In mijn praktijk zie ik veel vrouwen die binnenkomen voor een massage, een borstweefselbehandeling of via de hardloopgroep. Wat begint als iets lichamelijks blijkt vaak verbonden met overtuigingen, druk, verwachtingen of het voortdurend doorgaan zonder echt te luisteren.

Daarom werk ik op vier lagen: Fysiek, mentaal, emotioneel en energetisch. We maken 'de cirkel rond' door samen te onderzoeken waar de bron van de klacht ligt.

Voel jij dat jouw klacht misschien meer vertelt dan alleen wat je nu ervaart? Stuur mij een bericht of bekijk de website.

Liefs Ingrid

14/04/2026

De regen tikte tegen het dakraam en alles in mij wilde blijven liggen. Toch stond ik op, trok mijn schoenen aan en begon aan die lange duurloop die in mijn schema stond. Terwijl de wind langs mijn gezicht sneed en mijn kleding al na een kilometer doorweekt was, merkte ik hoe druk het in mijn hoofd werd.

De beschermer die zei dat het vandaag wel genoeg was. De mopperkont die vooral de regen en tegenwind zag. De doorzetter die koste wat kost die twintig kilometer wilde halen. En ergens daarachter de verzorger die zachtjes fluisterde dat ik ook naar mijn lichaam mocht luisteren.

Soms voelt het alsof al die stemmen passagiers zijn in een bus. Ze reizen met je mee, ieder met hun eigen bedoeling. Geen van hen is fout. Ze proberen je te helpen. Alleen niet allemaal tegelijk achter het stuur.

Na achttien kilometer werd het zwaar. Het tempo lag net iets hoger dan prettig was en ik merkte dat ik duizelig werd van het lopen in de groep. Even probeerde ik de mopperkont te negeren, maar in plaats van haar weg te drukken besloot ik te luisteren. Ik liet me zakken uit de groep en liep verder in mijn eigen ritme. Dat was geen opgeven, dat was verantwoordelijkheid nemen voor wat ik op dat moment nodig had.

Ruim twintig kilometer later stond ik daar, nat, moe en trots. Niet omdat ik de snelste was of de beste prestatie had neergezet, maar omdat ik had geluisterd naar mezelf.

Misschien herken jij dat ook wel. Dat er verschillende delen in jou aan het woord zijn wanneer je een uitdaging aangaat. De vraag is niet welke stem er is, maar wie jij het stuur toevertrouwt.

Wil jij ontdekken welke stemmen bij jou aan het stuur zitten en hoe je daar meer regie over krijgt, in je training, werk of in je leven. Neem gerust contact met me op via terrapi.nu. Ik loop graag een stukje met je mee in jouw tempo.

Liefs Ingrid

12/04/2026

Soms weet je het al voordat je de grond raakt. Als mijn enkel naar buiten klapt en ik mijn balans probeer te bewaren, zie ik mijn voet ook nog naar binnen gaan. Het lijkt alsof de seconden zich uitrekken. In vertraagd tempo val ik op de grond. De pijn schiet als een razende door mijn lijf. Misselijk van ellende leg ik mijn hoofd in het gras naast het voetpad en focus me op mijn ademhaling. Mijn enkel zwelt op. Ik kan niets anders dan aanwezig zijn in het moment en de schok door me heen laten gaan.

>>> Lees verder via de link >>>

Soms weet je het al voordat je de grond raakt. Als mijn enkel naar buiten klapt en ik mijn balans probeer te bewaren, zie ik mijn voet ook nog naar binnen gaan. Het lijkt alsof de seconden zich uitrekken. In vertraagd tempo val ik op de grond. De pijn schiet als een razende door mijn […]

10/04/2026

“Hai Ingrid, ik ben thuis hoor. Het ging heel erg goed vandaag. Nu beha uit en op de bank. VRIJ!”

Ik moest lachen toen ik dat berichtje kreeg. Drie maanden geleden kwam ze voor een massage omdat ze het jaar goed wilde beginnen en zelfzorg eindelijk bovenaan haar lijstje had gezet. De druk op haar borstgebied werd daarna aanleiding voor borstweefselbehandelingen en later ook gesprekken over die hardnekkige overtuiging dat wat zij doet nooit goed genoeg is.

Vandaag presenteerde ze haar ideeën aan twee grote bedrijven. Spannend. En telkens wanneer ze merkte dat de druk op haar borst toenam, deed ze even haar beha los. Ze voelde dat ze daarmee ruimte maakte. Voor adem, voor vertrouwen en voor haar eigen verlangen.

Hoe vaak zitten wij vrouwen de hele dag vastgesnoerd in rollen, verwachtingen en spanning? We houden ons sterk, professioneel en groot, tot we ’s avonds thuiskomen en eindelijk mogen loslaten. Misschien mag dat moment bewuster worden.

Wanneer je je beha uitdoet, geef je je borstgebied letterlijk ruimte. De doorbloeding verbetert, je adem zakt dieper, je schouders ontspannen. Er komt minder druk op de lymfestroom en opgeslagen spanning krijgt de kans om te verzachten. Het helpt je om weer even contact te maken met je lichaam en met wat je vandaag allemaal hebt gedragen. En misschien nog wel het belangrijkste, het herinnert je eraan dat je niet voortdurend iets hoeft te bewijzen.

Soms begint zelfzorg met iets kleins zoals een haakje los of een diepe ademhaling. Even voelen hoe het echt met je gaat.

Voel jij spanning in je borstgebied of merk je dat je moeilijk kunt loslaten? In mijn praktijk Terrapi in Zaltbommel ben je welkom voor een massage, een borstweefselbehandeling of een sessie waarin we samen kijken naar wat jij al die tijd draagt.

Stuur me gerust een bericht of kijk op terrapi.nu.

Liefs Ingrid

07/04/2026

Begin maart stonden we samen aan de start. Een groep vrouwen die allemaal ergens hetzelfde voelden, namelijk dat het tijd was om zichzelf weer prioriteit te maken. Binnen twee weken zat deze hardloopgroep helemaal vol en gingen we van start met ons 12 weken programma van 0 naar 5 kilometer.

Elke week trainen we samen in Zaltbommel en daarnaast werken de deelnemers zelfstandig met hun persoonlijke schema. We besteden aandacht aan techniek, een verantwoorde opbouw en vooral aan het luisteren naar het lichaam zodat kracht en vertrouwen stap voor stap kunnen groeien. Zon, wind of regen, ze staan er. En dat zegt alles.

Wat ik zo mooi vind aan deze groep is dat het niet alleen gaat over kilometers maken. Het gaat over doorzetten wanneer je normaal zou afhaken, over lachen wanneer iets nog niet lukt en over merken dat je sterker bent dan je dacht.

Mocht je interesse hebben in hardlopen in een groep, stuur ons dan gerust een bericht. Loop je ergens tegenaan in je training of in je lijf, dan kun je mij ook altijd bellen of berichten. Binnen Terrapi kijken we naar het geheel en werken we op mentaal, fysiek en energetisch niveau zodat jij met vertrouwen in beweging blijft.

Liefs Ingrid

05/04/2026

Ik schud handen, noem voor de zoveelste keer mijn naam, rommel wat mee met kopjes koffie en glazen thee en stapel een aantal bordjes op elkaar. Om me heen kijkend zoek ik letterlijk én figuurlijk naar mijn plek binnen deze groep van zo’n 25 vrouwen. Wat doe ik hier precies? Wat kan ik voor deze groep betekenen? Wat kom ik ‘brengen’? Ik weet het niet zo goed.

Ineens overvalt me een gevoel van rusteloosheid en onzekerheid. In dit gezelschap ben ik een van de weinige, zo niet de enige, die geen borstkanker heeft of heeft gehad. Het maakt dat ik me een vreemdeling voel tussen deze dappere ervaringsdeskundigen die door schade en schande wijs zijn geworden in de wereld van ziekenhuizen met artsen, chirurgen, verpleegkundigen en fysiotherapeuten en bekend zijn met de bijwerkingen van dozenvol potten met pillen en tabletten.

>>> Lees verder via de link >>>

Ik schud handen, noem voor de zoveelste keer mijn naam, rommel wat mee met kopjes koffie en glazen thee en stapel een aantal bordjes op elkaar. Om me heen kijkend zoek ik letterlijk én figuurlijk naar mijn plek binnen deze groep van zo’n 25 vrouwen. Wat doe ik hier precies? Wat kan ik voor deze [...

03/04/2026

Je hebt alles ‘voor elkaar’ en toch voel je je niet gelukkig. Je durft het bijna niet hardop te zeggen, omdat je je schuldig voelt of omdat je vindt dat je je niet zo moet aanstellen.

Ik had een afspraak met een vrouw met een lief gezin, een mooi huis en werk met fijne collega’s. En terwijl ze vertelde hoe dankbaar ze zou moeten zijn, rolden de tranen over haar wangen en zei ze zacht dat niets ooit goed genoeg voelt.

Misschien herken je dat stemmetje ook wel. Dat opgejaagde gevoel in je borst, het hoofd dat maar doorgaat, de twijfel of je het als moeder wel goed doet, of je werk wel voldoet, of je niet nóg beter je best moet doen... Je doet zoveel voor anderen en toch voelt het leeg.

Dat gevoel ontstaat niet van de ene op de andere dag. Als kind leerde je al dat dingen altijd beter kunnen. Eerst met je handen eten, daarna met een vork en uiteindelijk netjes met mes en vork zonder te morsen. Onbewust sluipt de overtuiging naar binnen dat wat je nu doet nog niet genoeg is. En die neem je mee je volwassen leven in.

Je regelt van alles vanuit je hoofd. Agenda’s, lijstjes, plannen. Totdat je leven voelt als een project dat perfect uitgevoerd moet worden, terwijl er diep vanbinnen een verlangen zit naar rust en vertrouwen. Naar het gevoel dat je niets meer hoeft te bewijzen.

Misschien is de vraag niet hoe je het nóg beter kunt doen, maar wanneer het voor jóu goed genoeg is. 🌿

Herken jij jezelf hierin? Stuur me een bericht of neem een kijkje op terrapi.nu

31/03/2026

Maart voelt als die stille periode waarin je vooraf bedenkt dat er weinig gebeurt, terwijl onder de grond al van alles in beweging is. De zaadjes die we afgelopen winter hebben geplant beginnen langzaam te ontkiemen, precies nu de lente zich voorzichtig aandient.

Ik merkte het in mijn agenda die deze maand bijna helemaal gevuld was.

Ik vind het waardevol om een moment stil te staan en terug te kijken op wat deze maand ons heeft gebracht.

* We stonden met leden van het Roparunteam waar we deel van uitmaken, aan de start van de Two Rivers Marathon 2026 en voelden hoe bijzonder het is om samen naar een doel toe te werken.

* We lanceerden opnieuw onze 'start to run' hardloopcursus en binnen twee weken was de groep compleet. Samen hebben we het programma zorgvuldig afgestemd op de behoefte van de deelnemers, zodat iedereen op een passende manier kan groeien.

* Cobus herinnerde ons eraan dat lummeltijd net zo belangrijk is als trainingstijd. Tussen het werken door even niets hoeven en merken dat juist daar nieuwe energie ontstaat.

* Ik won een challenge met mijn social media manager en werd getrakteerd op chocolade, wat zorgde voor een glimlach midden in een drukke week.

Wat me misschien nog wel het meest raakt, is de toewijding van onze hardloopgroep. Zon, wind of regen, ze staan er. Peter en ik voelen ons dankbaar dat we met zulke betrokken mensen mogen werken binnen Terrapi.

Daarnaast behaalde Peter zijn certificaat voor bindweefselbehandelingen wat een mooie aanvulling is op de cuppingmethodiek die ik zelf hanteer.

Maart liet ons zien dat groei vaak rustig begint en ineens zichtbaar wordt. Waar ben jij deze afgelopen maand dankbaar voor?

Liefs Ingrid

29/03/2026

“Ik doe altijd zo mijn best. Ik help iedereen met van alles en nog wat. En ik sta altijd voor anderen klaar, maar als ik mijn grenzen aangeef, walsen ze daar gewoon overheen. Wat bezielt iemand toch, om zo respectloos te zijn? Ik heb me ziek gemeld bij mijn leidinggevende. Ik trek het gewoon echt niet meer.”

Een waterval aan woorden stroomt uit haar mond. Ik hoor haar tal van voorbeelden benoemen waarbij ze zich krachtig uitgesproken heeft over wat ze wel en niet meer wil en aankan. Op het moment dat ze vertelt dat ze zich ziek heeft gemeld, en nu met een burn-out thuis zit, barst ze in tranen uit. Ze voelt zich leeg, moe en verdrietig. Niks is echt meer leuk. Wat moet ze gaan doen nu ze voorlopig niet meer werkt?

>>> Lees verder via de link >>>

“Ik doe altijd zo mijn best. Ik help iedereen met van alles en nog wat. En ik sta altijd voor anderen klaar, maar als ik mijn grenzen aangeef, walsen ze daar gewoon overheen. Wat bezielt iemand toch, om zo respectloos te zijn? Ik heb me ziek gemeld bij mijn leidinggevende. Ik trek het gewoon echt ...

26/03/2026

We denken vaak dat je in je werk, sport of hobby die je uitoefent, je alles meteen moet kunnen of je doet het liever helemaal niet. Terwijl het allebei mag. Je kunt jezelf prikkelen om iets nieuws te proberen en tegelijk luisteren wanneer je lichaam zegt dat het genoeg is geweest.

Kun je iets nog niet? Lach erom, echt, humor haalt de druk eraf en maakt ruimte om toch in beweging te blijven. Je hoeft jezelf niet steeds zo serieus te nemen. Wees blij met wat je wél kunt, want als we eerlijk zijn is er altijd meer dat we niet kunnen dan wel.

Je kunt op de bank blijven zitten met de gedachte dat het toch niet lukt. Of je kunt opstaan, iets proberen en glimlachen om dat moment waarop het net niet gaat zoals je wilde. Ook dat is groei en ook dat is vooruitgang.

In beweging komen begint niet bij perfectie maar bij proberen. En misschien wel bij een lach om jezelf.