29/11/2023
"Hoe is het met je?"
"Ik weet het niet eigenlijk, ik wil niks, doe niks en ik vind alles stom".
Ik zit bij leertherapie. Als therapeut (in opleiding, maar ik vind ook afgestudeerd) is het belangrijk om aan jezelf te blijven werken. De reden is dat ik, als mens, hetgene ben wat ik inzet in mijn werk. Ik ben zelf het 'gereedschap'.
En daar ligt een verantwoordelijkheid om mezelf te leren kennen. Te weten wat er bij mij zit qua echo's uit het verleden.
Te weten wat van mij is en wat van de ander is als het gaat om gevoel.
En, niet onbelangrijk, het is gewoon goed om voor mezelf te zorgen. Lichamelijk, maar ook psychisch en geestelijk.
Zodat er in mijn praktijk alle ruimte is voor het verhaal van degene die daar naast me zit. Oordeelvrij, zonder ruis, een verbinding tussen therapeut en cliënt. Waarin een ontdekkingstocht en groei mogelijk is.
En dus zit ik braaf en lichtelijk dwars bij m'n eigen therapeut. Ik wil niks meer.
Dat doe ik niet, want er is altijd wel iets te doen of iemand heeft iets nodig. Afspraken, regelen, zorgen, werken, leren enz.
Dat is inherent aan solo parenting denk ik, maar het is zeker ook een patroon waar ik ben ingerold. En waar ik niet altijd keuzevrijheid in ervaar.
En wat er dan gebeurt is dat ik het 'niet meer weet'. Ik wil dan niks, doe niks, vind alles stom.
Dit gevoel is voor mij een teken dat er iets niet helemaal in balans is. En dat 'iets' is dan meestal mijn zelfzorg. Het leven leeft mij, i.p.v. dat ik het leven leef.
In mijn praktijk krijg ik ook vaak mensen die dit ook zo ervaren. Die in een burn-out zitten of er tegenaan. Of die eruit komen en merken dat die oude patronen wel heel hardnekkig zijn. Of die juist helemaal niks meer doen en in een soort bore-out zitten omdat hun hele lijf zegt; "doe maar niks, dan gaat het ook niet fout en stort je niet in."
En ergens daaronder ligt dan de vraag; Wat wil ik eigenlijk? Waar verlang ik naar? Wie ben ik, onder al deze, door het leven aangeleerde patronen?
"Wat heerlijk dat je kan voelen dat het nodig is om even niks te doen" zegt m'n therapeut.
"huh?" denk ik. Oh ja, zo kan je het ook zien. Om te kunnen voelen wat er bij mij 'onder' zit is het nodig om even te vertragen. Te luieren. Te voelen wat er allemaal is en waar het ten diepste om gaat.
Dus ik kies ervoor om even te Hurkle-Durkelen. Dat vind ik leuker klinken dan 'luieren'.