22/03/2026
IK RED ME WEL
Er zijn momenten waarop je tegen jezelf zegt: “Ik red me wel.”
Maar diep vanbinnen weet je dat die woorden niet gaan over kracht. Ze gaan over noodzaak. Over hoe je ooit hebt moeten leren overleven in een wereld waar niemand jouw binnenwereld echt kon dragen.
Je was nog zo klein toen je al doorhad dat er weinig ruimte was voor jouw emoties. Dat jouw behoeften te veel leken, te groot, te lastig en daarom slikte je ze in. Je leerde je af te stemmen op wat de ander aankon, niet op wat jij nodig had. Je werd een meester in tussen de regels door lezen, in jezelf groot houden, in zorgen voor anderen terwijl niemand echt voor jou zorgde.
Je had geen plek om te leunen.
Geen armen die zeiden: “Ik zie je.”
Geen stem die fluisterde: “Het komt goed, ik ben hier.”
En zo werd je zelfstandig. Niet omdat je dat wilde, maar omdat je moest. Je ontwikkelde strategieën om te blijven functioneren, maar ze kostten je iets essentieels: het gevoel dat je veilig was, dat je waarde had, dat je verbonden was met anderen. Je sloot delen van jezelf af om niet overspoeld te raken. Je droeg lasten met je mee die veel te zwaar waren voor jou als kindje.
Je hebt nooit echt kind kunnen zijn.
Die oude pijn verdwijnt niet zomaar. Ze leeft voort in je lichaam, in je relaties, in hoe je hecht of juist afstand houdt. Als volwassen manof vrouw vind je het moeilijk om ruimte voor jezelf in te nemen. Om hulp te vragen. Je maakt jezelf kleiner, minder belangrijk. Je zegt: “Ik red me wel.” Maar wat je eigenlijk bedoelt is: “Ik heb nooit kunnen leunen.” 💔
Je verlangt zo naar rust, maar zodra die dichtbij komt, voelt het onwennig. Je verlangt zo naar simpelweg gelukkig zijn, maar in contact voel je je snel schuldig, te veel, te lastig, onwaardig. En steeds opnieuw beland je in relaties waarin er weinig ruimte is voor jou. Partners die emotioneel onbereikbaar zijn, die jou niet echt zien. Relaties waarin jij de sterke bent, de stabiele, de steunpilaar terwijl jouw eigen behoeften niet zichtbaar zijn.
De echo’s van vroeger. Herhalingen van wat je als kind hebt gemist.
Voor de buitenwereld ben je de krachtige, zelfstandige mens die alles aankan. Maar vanbinnen hunker je naar iemand die zegt:
“Je hoeft het niet alleen te doen.”
“Ik zie jou.”
“Je mag leunen.”
Dit is het moment waarop je langzaam mag gaan ontdekken dat die oude overlevingsstrategieën ooit nodig waren maar dat je nu iets anders verdient. Dat je niet langer alleen hoeft te dragen wat je als kind nooit had mogen dragen.
Mooi inzicht, ik wens je wijsheid en liefde.
Liefs 🤍
