17/02/2026
"Vrijwilliger aan het woord"
Ik ben Elza Verwest, 68 jaar en geboren in Zeeuws-Vlaanderen. Toen ik acht jaar oud was, verhuisden we naar Schouwen-Duiveland, waar mijn vader Franse les gaf op de RSG in Zierikzee. Als kind speelde ik al ‘doktertje en zustertje’, dus toen ik op mijn zeventiende de verpleging in ging, was dat geen verrassing. Ik begon in het oude Cornelia aan het Havenpark, later verhuisde dat naar de Emil Sandströmweg.
Mijn jongste dochter heeft een beperking en toen zij meer zorg nodig had, ben ik volledig voor haar gaan zorgen. Na tien jaar, ze was toen 25, werd de zorg te zwaar voor ons en is ze begeleid gaan wonen. Dat was best moeilijk, maar het kon niet anders. Om weer voeling te krijgen met de zorg voor anderen, ben ik als zorgvrijwilliger in het hospice gaan werken en dat voelde meteen als thuiskomen.
Na drie jaar kon ik als wijkverpleegkundige bij Buurtzorg aan de slag en stopte ik met het vrijwilligerswerk. Ik heb jaren met veel plezier in de wijk gewerkt, tot ik door een valpartij uitviel. Na een operatie is de schade gelukkig deels hersteld en twee jaar geleden heb ik me opnieuw aangemeld bij het hospice. Dat voelde echt alsof de cirkel weer rond was. Zodra ik in het hospice binnenstap, krijg ik energie. Het voelt vertrouwd, warm en levendig. Een beetje alsof je thuiskomt. Wat ik vooral mooi vind, is het contact met mensen. Met bewoners, hun familie, maar ook met de andere vrijwilligers en medewerkers.
Ieder mens is uniek, en iedereen gaat anders om met het levenseinde. Dat vind ik ontzettend boeiend. Ik ben nergens bang voor, ook niet voor moeilijke situaties of veeleisende mensen. Juist dan wil ik begrijpen wat erachter zit.
In het hospice zijn er duidelijke afspraken dus je weet als vrijwilliger goed waar je aan toe bent.
Verder lezen? Het hele interview is te vinden op onze website: kaaskenshuis.nl/vrijwilligers/ervaringen
