Wombfulness

21/04/2026

Toen ik begin twintig was zeiden mensen tegen me: “Jij bent echt een oermoeder.”

Ik wist niet wat ik daarmee moest. Ik wilde niet eens moeder worden.

Nu, na vijf kinderen en vele innerlijke geboortes later, begrijp ik het. De Oermoeder was er altijd al — als de zachte fluistering die me droeg op de momenten dat niemand anders dat deed.

In mijn nieuwste blog schrijf ik over wie zij is. Niet als de enige waarheid, maar als mijn waarheid. En als uitnodiging om haar ook in jezelf te ontdekken. 🌿

Neem er een kopje thee bij!

Het blog is te vinden via de link onder dit bericht.

Foto 🫶🏼

06/04/2026

Zodra je een ouder wordt staan er drie dingen vast:

1: Je gaat onvoorwaardelijk van je kind houden
2: Je gaat je best doen of doet in ieder geval wat je kan
3: Jouw manier van kinderen grootbrengen wordt bepaald door de manier waarop je zelf bent grootgebracht.

Of we nu als onbeschreven bladeren ter wereld komen of met een reiskoffer vol bagage: je zal als kind altijd wel ergens een tekort oplopen. Fysiek aanwezige ouders, emotioneel afwezige ouders of andersom. Familiegeheimen, rouw die geen plek kreeg, geldproblemen, verstrikkingen… Zelfs als je uit een lijn komt waarin alles in overvloed was kan je iets anders nodig hebben dan wat er is.

Een perfecte opvoeding bestaat niet, dit is precies de bedoeling én het is wat het is.

Het is zo begrijpelijk… Zelf heb je het een en ander gemist als kind en zodra je zelf ouder wordt wil je zien te voorkomen dat jouw kind hetzelfde ervaart. Ik spreek uit ervaring. Maar hoe hard je ook je best doet, hoeveel therapieën, zelfreflecties en leermomenten je ondergaat: je kan het leven dat je kind te leven heeft niet dragen. Je kan niets voor hem of haar oplossen. Je kan alleen maar loslaten.

En dan bedoel ik met loslaten niet de andere kant op kijken en het negeren, maar naar binnen kijken. In jezelf. Je eigen schaduw in het licht zetten, je eigen pijn onderzoeken, je eigen plek innemen als kind van je ouders, je eigen gemis en verlangen erkennen. Accepteren dat de dingen zijn zoals ze zijn.

Je kan gaan voorleven wat je je kind toewenst en gunt, wetende dat je nog steeds doet wat je kan. Je kind heeft uiteindelijk zelf de keuze wat hij of zij gaat doen met de voorbeelden die het voorgeschoteld heeft gekregen. En misschien is het grootste geschenk dat je kan geven wel het vertrouwen dat je kind zijn of haar eigen lot kan dragen.

30/03/2026

Een tribe

Een warme leefgemeenschap om je heen. Zoals in vele culturen die dichtbij de natuur leven ook nog doen. Hier in de westerse wereld ziet het er totaal anders uit. Er zijn wel diverse plekken in Nederland met ecodorpen, mini leefsystemen, woongroepen en hele woonwijken waar er al veel meer in verbinding geleefd wordt.

De kans is groot dat dit niet voor jou geldt.

Weet dat een tribe niet per se een grote groep hoeft te zijn, dat ‘jouw mensen’ niet perfect hoeven te zijn en dat ze zeker ook niet altijd beschikbaar voor je hoeven te zijn.

Een tribe is een plek waar je jezelf kan zijn. Waar je niet hoeft uit te leggen waarom je moe bent, waarom je soms uitvalt tegen iemand en ook niet waarom je soms twijfelt aan alles.

Een tribe is een plek waar iemand je aankijkt en zegt: ik snap je en ik zie je.

Het is de plek waar je mag delen dat je voor de zoveelste keer wakker lag vannacht, dat je knettergek wordt van je peuter of puber, dat je verlangt naar stilte… en dat je je daar ook schuldig over voelt.

Je tribe is een plek zonder oordeel, zonder ongevraagde adviezen, zonder het gevoel dat je het niet goed doet.

Het is de plek van herkenning. Met zachtheid. Met een ‘je doet het echt goed genoeg.’

Moederschap is niet bedoeld om alleen te dragen. Toch zijn we ergens in de geschiedenis gaan geloven dat we het wel allemaal zelf moeten kunnen. Maar het HOEFT niet ALLEEN.

Dus als jij je nu alleen voelt, dan komt dat niet omdat jij faalt. Maar dan is dit een teken dat je je tribe mist. En die mag je gaan vinden. Of misschien zelf creëren.

Deel onder dit bericht wie er onderdeel is van jouw tribe

29/03/2026

Het moederschap is een overgangsrite. Een initiatie naar een diepere meer gewortelde versie van jezelf. Als je bereid bent om er met aandacht door heen te gaan.

Hoe dat eruit ziet — en waarom bewuste rituelen daarin zo'n grote rol spelen — schreef ik in mijn nieuwste blog. 🌿

Lees het hier:

Ik herinner me nog heel goed hoe het voelde in de eerste weken na de geboorte van mijn eerste dochter. Een grootse onvoorwaardelijke liefde die door me heen stroomde en tegelijk een eenzaamheid die ik niet had zien aankomen. Want in al die overweldigende intensiteit van het nieuwe moederschap miste....

25/03/2026

Het beeld dat je van me hebt is misschien dat ik een mega chille zen-moeder ben met vijf voorbeeldige kinderen. Dat mijn kinderen heel sofisch, natuurlijk en biologisch verantwoord worden grootgebracht. Dat mijn vier meiden elkaars haren vlechten, samen spelletjes spelen en lief zijn voor elkaar.

Dat ik nooit mijn stem verhef, altijd liefdevol en geduldig ben, zingend de was wegwerk en elke dag een gezonde maaltijd op tafel zet.

Tijd om je te laten wat er daadwerkelijk gebeurt achter deze met filters besmette insta bubbel.

En om je niet meteen helemaal af te schrikken houd ik het nu bij 5 dingen die je misschien niet van me verwacht:

1. Ik verlies wél mijn geduld. Soms sneller dan ik zou willen. En ja, ik heb ook wel eens dat ik achteraf denk: dit had ik anders willen doen. Ik ben geen perfecte moeder.

2. Mijn huis is vaker chaos dan Pinterest waardig.
Rondslingerende sokken (meestal onder de bank), magnetische bouwwerken, half afgemaakte tekeningen en een keuken die 4 keer per dag wordt opgeruimd, zonder dat het te zien is…

3. Mijn kinderen maken ruzie. Slaande deuren, onaardige woorden, tranen met tuiten en vooral ‘mam zij begon!’ Met mij daar dan tussenin, te bemiddelen of met mijn handen voor mijn ogen hopeloos, moedeloos…

4. Ik twijfel regelmatig of ik het wel goed doe. Terwijl ik weet dat ‘goed doen’ niet bestaat. Wel grenzen, geen grenzen, teveel grenzen, grenzen voelen: ik vind het lastig.

5. Ik heb ook dagen dat ik het gewoon niet voel.
Dat ik moe ben. Overprikkeld. Dat ik verlang naar stilte en ruimte voor mezelf.

En dit alles maakt me geen slechte moeder. Wel iemand die haar kinderen durft te laten zien dat ik naast supermens ook een gewoon mens ben die worstelt met het leven.

Moederschap is voor mij geen eindbestemming van “ik heb het nu helemaal voor elkaar”.

Het is een weg. Soms zacht en vervullend en soms (lees: vaker dan ik zou willen) rauw en confronterend.

✨ Herken je jezelf hierin?

Dan heb ik iets voor je. Mijn e-book Moederschap als bron van kracht helpt je om weer thuis te komen bij jezelf — midden in alle chaos en liefde. Te vinden via mijn link in bio of dm me even.

📷 .october

18/03/2026

‘Dit is niet de moeder die ik wil zijn…’

Deze gedachte heb ik sinds de dag die ik moeder ben, misschien wel bijna elke dag. Vandaag nog, toen een van mijn dochters tegen me zei dat ik wel erg lang op mijn scherm zat. Voor mezelf zat ik het helemaal goed te praten, want ik ben én een opleiding aan het doen én een businesstraining. Iedereen was lekker voor zichzelf bezig, de was was al gedaan, dus ik greep mijn kans…

En eigenlijk had ze helemaal gelijk.

Sinds mijn eerste dochter is geboren is mijn dagelijkse reminder:

‘Wat is het voorbeeld dat ik wil zijn voor mijn kinderen?’

Aan de ene kant wil ik die altijd beschikbaar moeder zijn, die zichzelf helemaal kan opofferen voor haar gezin.

Aan de andere kant wil ik ook nog die vrouw zijn met grote ambities.

Die beschikbare moeder ben ik de eerste jaren geweest. Ik kon ook niet anders met vier dochters onder de 4,5 jaar. Na zeven jaar volledig moederen voelde ik dat ik ook de vrouw in mij weer de ruimte wilde geven.

Ruimte om te voelen, een moment rustig in en uit te ademen zonder dat iemand aan me rok hangt, ruimte voor… ja voor wie of wat eigenlijk?

Ik wilde van alles… maar eigenlijk was ik ook heel erg moe en had ik eerst rust en inspiratie nodig om mijn vuurtje weer aan te wakkeren.

Wat is het voorbeeld dat ik wil zijn voor mijn kinderen? Ik wil vooral voorleven dat je ruimte mag innemen om te voelen en dat alles wat je voelt er ook mag zijn. Dat je fouten mag maken, dat je mag dwalen, dat je het soms allemaal niet meer weet én dat je altijd weer kan thuiskomen. In jezelf, in je lijf en in mijn armen.

Zo is het moederschap voor mij persoonlijk een bron van kracht. Ik heb dingen in mezelf ontdekt die ik voorheen nooit had gevonden.

Wil je ook een innerlijke ontdekkingsreis meemaken? Download dan nu mijn gratis e-book ‘Moederschap als bron van kracht.’ Via de link onder dit bericht.

Wat wil jij je kinderen voorleven?

17/03/2026

De laatste paar weken heb ik regelmatig een dag met aardig wat stress. Het is inmiddels niet meer door baby-, peuter- of kleuterzorg, maar vanwege beginnende pubers.

Wat er dan in mijn lijf gebeurt is dit:

Ik word middenin de nacht wakker en waar ik voorheen nog kon doorslapen dankzij borstvoedingshormonen, gaat mijn hoofd nadenken en piekeren over situaties die ik heb meegemaakt en hoe ik dit beter had kunnen doen. Wanneer een nacht zo gebroken is, dan word ik moe wakker. Niet uitgeslapen en wát kan de dag die dan nog moet gaan komen lang voelen.

En dan ook nog de spanning van: hoe zal het vandaag gaan? Gaat mijn dochter weer X doen of Y zeggen?

De onvoorspelbaarheid van wat de dag gaat brengen kan behoorlijk spannend zijn. En spanning = energievretend = vermoeiend = gewoon niet fijn. Zeker niet als je een gezellige, geaarde, rustige, liefdevolle en begripvolle moeder wilt zijn voor je kinderen.

En dit is iets wat alle moeders in welke kinderfase dan ook kunnen ervaren, met wat voor hormonale toestand dan ook.

Wat mij heel erg helpt is de realisatie dat er niets mis is met mijn kinderen, er niets mis is met mij en dat opvoeding (en eigenlijk heel het leven) beweeglijk is. Dat wanneer je stevig verankerd bent in jezelf, je van daaruit eenvoudig kan meebewegen met de dag, omdat je weet hoe je weer thuis kan komen bij jezelf.

Dat kunnen, maakt moederschap niet een periode die je moet zien te overleven, maar juist als bron van kracht. En hoe dit werkt, van overleven naar verankeren, daar heb ik een e-book over geschreven. Vanaf nu is deze gratis de verkrijgen. Ik deel persoonlijke verhalen met je, bijzondere momenten uit mijn leven als moeder waarbij ik het ‘lichtknopje’ vond, reflectievragen en mini-oefeningen om te leren voelen in je lijf.

Ben jij een moeder of ken jij een moeder met spanning in haar lijf en piekeringen in haar hoofd? Die (hoog)gevoelig is en wel wat inspiratie kan gebruiken om anders te leren kijken naar het moederschap? Download dan sn het e-book ‘Moederschap als bron van kracht.’

Laat een ❤️ achter of check de link onder dit bericht.

09/03/2026

We zitten met tien vrouwen in een cirkel, rondom een altaar dat me doet denken aan de baarmoeder en een poort. Het klopt. Voor mij is baarmoeder de poort naar verbinding met de oermoeder, het universum, het Heel-al.

En we hebben allemaal een diep verlangen om ons hiermee verbonden te voelen. Zo ook deze vrouwen, die de moed hebben verzameld om naar deze retraite te komen, met als thema ‘het helen van de vrouwenlijn.’

Wat ik als begeleider altijd als eerst doe is een veld van verwelkoming neerzetten. Hier mag je helemaal zijn wie je bent. Maskers en pantsers mogen afgelegd worden. Als je hier geraakt wordt in je kwetsbaarheid, dan wordt elke traan een gebruikt als balsem voor je ziel.

En alleen dat al kunnen voelen, dat raakt. Het raakt degene die nooit haar plek heeft durven innemen. Het raakt degene die bang is om mensen te verliezen als ze zichzelf is. Het raakt degene wier ouders er emotioneel niet waren. Het raakt degene die zichzelf groot heeft moeten houden omdat ze niet klein kon zijn.

Het raakt ons allemaal.

Mag ik er zijn?

Mag ik er echt helemaal zijn?

En daarop voelende kon het afgelopen retraite niet anders beginnen dan zo:

Laten we stoppen met hard werken. We hebben dat al te lang gedaan. Generaties lang, eeuwen lang. Onze schouders zijn versteend, onze ruggen krom van al het dragen, onze harten zijn verscholen. Het stopt hier en nu.

We gaan niks fixen in de vrouwenlijn en we gaan niks oplossen. We gaan de dingen aankijken . Dát is wat heling daadwerkelijk is. Je weer ‘heel’ voelen, doordat dingen in je voorouderlijke lijnen een plek hebben gekregen en jij op jouw plek kan komen staan.

Ja, jij mag er helemaal zijn. Sterker nog, jij bent er al helemaal.

Echt.

De Rode Draad - sjamanistische vrouwenretraite voor het helen van de vrouwenlijn zit er weer op en was prachtig. 11-13 september geef ik weer de Rite van de Oermoeder, een initiatieweekend voor je vrouwelijke oerkracht. Wees welkom!

25/02/2026

Gisteren sprak ik een moeder van een kleuter, die vertelde dat ze een heel fijne zwangerschap, een relaxte thuisbevalling en rustige kraamtijd heeft gehad. Eigenlijk ging alles zoals ze het zich had voorgesteld en toch was er een ding waar ze zich niet op had kunnen voorbereiden.

Er was ook namelijk niemand die haar van te voren dit had verteld. Ook al had ze wel andere moeders om zich heen. Hierdoor dacht ze dat ze de enige was en dat er misschien iets aan haar mankeerde.

Ze voelde zich met vlagen namelijk diep, diep alleen en eenzaam.

Wat eigenlijk niet zou mogen, want alles verliep voorspoedig, je hebt een gezonde baby in je armen, fysiek gaat het prima. Nou ja, die gebroken nachten horen er gewoon bij, slaaptekort haal je wel weer in als je baby een tiener is geworden en ook uitslaapt. Bovendien heb je zélf voor een kind gekozen en daarmee voor het moederschap. Dus vooral niet klagen?

En dan blijk je opeens niet de enige te zijn. Dan blijken er opeens heel veel moeders hetzelfde te ervaren, zelfs in het huis naast je. En daar ligt precies het probleem: die muren die we letterlijk en figuurlijk hebben opgetrokken.

Niet om hulp durven vragen, omdat je:

- Denkt dat je het allemaal zelf wel kan en ook vind dat je dit allemaal zelf moet kunnen
- Bang bent een ander tot last te zijn
- Bang bent om te veel te zijn
- Bang bent om te falen als moeder
- Onbewust denkt dat dit jouw lot is
- Je je schaamt voor je eenzaamheid

Als we willen dat er meer openheid is over de minder leuke kanten van het moederschap, begint dat hier en nu met het erkennen van je gevoelens en gedachten en vervolgens met de moed verzamelen om ze uit te spreken.

Net zoals er maar één lucifer hoeft te branden om een heel doosje aan te steken, hoeft er ook maar één moeder te beginnen met zich uit te spreken en een hand naar hulp uit te reiken.

Laten we gewoon eens gaan delen over hoe eenzaam het moederschap kan zijn, zonder het normaal te vinden. Wat laten we duidelijk zijn: we hoeven als moeder geen geen martelaar te zijn. Wij zijn de draagsters en hoedsters van het leven.

Dus wat zeg je ervan. Zullen we wat muren gaan afbreken?

Foto: .october

22/02/2026

Je kan het niet vaak genoeg horen…

Jij doet ertoe
Jij bent waardevol
Alles van jou mag er zijn

🩵

Laten we wat zelfliefde verspreiden: wat van jezelf kan je het meest waarderen?

Deel het in de comments 👇🏾

Oh en zal ik dan beginnen?

Wat ik erg waardeer aan mezelf is mijn bereidheid om eerlijk naar mezelf te kijken 🫶🏼

Nu jij. 😘

16/02/2026

Toen ik 14 jaar geleden moeder werd na een eigen-wijze zwangerschap en bevalling, kwam ik al snel een beetje in de ‘natuurlijk opvoeden’ hoek terecht. Ik gaf borstvoeding, sliep samen met mijn baby, gebruikte wollen kleding, wasbare luiers, had een draagdoek ipv wandelwagen en volgde de behoeftes van mijn kindje ipv leven op schema.

Toch voelde ik me niet helemaal thuis in dit hoekje. Ik zag namelijk ook om me heen dat deze natuurlijke opvoeders zo ontzettend hun best deden voor hun kindje, maar ook zichzelf wat weg konden cijferen. En ik snapte het niet. Als je je alleen richt op natuurlijke materialen en de behoeftes van je kind, maar daarbij wel jezelf en dus je eigen natuur overslaat, hoe kan je dan denken dat dit het beste is voor je kindje?

Voor ik moeder werd was ik al een tijdje bezig met reflecteren op mezelf en mezelf beter leren kennen. Hier mocht ik weer helemaal opnieuw mee beginnen realiseerde ik me in de kraamweek. Ik voelde heel duidelijk dat er systemisch geschoven werd nu ik zelf moeder werd en de gemissen die ik zelf als kind had gehad kwamen nu dubbel en dwars weer naar boven drijven. Zowel fysiek als mentaal als emotioneel en spiritueel ervaar ik het moederschap als een grote inwijding in het Leven.

Vanuit mijn eigen ervaring zou ik nu tegen jonge moeders willen zeggen dat moederschap niet alleen het zorgen is voor je kind, maar in eerste instantie is het de verantwoordelijkheid nemen voor het voorbeeld dat je belichaamt. Ik zei altijd tegen mezelf: Welk voorbeeld wil ik zijn voor mijn kinderen? Hoe wil ik dat zij me zien? Wat wil ik ze meegeven?

Dat drie van de vijf kinderen me nu ziet als een ‘gek mens dat raar werk doet’ neem ik voor lief. Dat zit aan de oppervlakte. Wat ik ze voorleef is dat een moeder ook een vrouw is met eigen wensen en verlangens. Met ambitie, met passie, met energie. Dat je groeit door jezelf af en toe kaal te snoeien en dat ik blijf, ook wanneer het moeilijk wordt.

En ja soms voelt het als een eenzame weg. Weet dat je niet de enige bent en dat je het zeker niet alleen hoeft te doen.

📷 🫶🏼