Wombfulness, Tichelkuilen 133, Zutphen (2026)

25/03/2026

Het beeld dat je van me hebt is misschien dat ik een mega chille zen-moeder ben met vijf voorbeeldige kinderen. Dat mijn kinderen heel sofisch, natuurlijk en biologisch verantwoord worden grootgebracht. Dat mijn vier meiden elkaars haren vlechten, samen spelletjes spelen en lief zijn voor elkaar.

Dat ik nooit mijn stem verhef, altijd liefdevol en geduldig ben, zingend de was wegwerk en elke dag een gezonde maaltijd op tafel zet.

Tijd om je te laten wat er daadwerkelijk gebeurt achter deze met filters besmette insta bubbel.

En om je niet meteen helemaal af te schrikken houd ik het nu bij 5 dingen die je misschien niet van me verwacht:

1. Ik verlies wél mijn geduld. Soms sneller dan ik zou willen. En ja, ik heb ook wel eens dat ik achteraf denk: dit had ik anders willen doen. Ik ben geen perfecte moeder.

2. Mijn huis is vaker chaos dan Pinterest waardig.
Rondslingerende sokken (meestal onder de bank), magnetische bouwwerken, half afgemaakte tekeningen en een keuken die 4 keer per dag wordt opgeruimd, zonder dat het te zien is…

3. Mijn kinderen maken ruzie. Slaande deuren, onaardige woorden, tranen met tuiten en vooral ‘mam zij begon!’ Met mij daar dan tussenin, te bemiddelen of met mijn handen voor mijn ogen hopeloos, moedeloos…

4. Ik twijfel regelmatig of ik het wel goed doe. Terwijl ik weet dat ‘goed doen’ niet bestaat. Wel grenzen, geen grenzen, teveel grenzen, grenzen voelen: ik vind het lastig.

5. Ik heb ook dagen dat ik het gewoon niet voel.
Dat ik moe ben. Overprikkeld. Dat ik verlang naar stilte en ruimte voor mezelf.

En dit alles maakt me geen slechte moeder. Wel iemand die haar kinderen durft te laten zien dat ik naast supermens ook een gewoon mens ben die worstelt met het leven.

Moederschap is voor mij geen eindbestemming van “ik heb het nu helemaal voor elkaar”.

Het is een weg. Soms zacht en vervullend en soms (lees: vaker dan ik zou willen) rauw en confronterend.

✨ Herken je jezelf hierin?
 Dan heb ik iets voor je. Mijn e-book Moederschap als bron van kracht helpt je om weer thuis te komen bij jezelf — midden in alle chaos en liefde. Te vinden via mijn link in bio of dm me even.

📷 .october

18/03/2026

‘Dit is niet de moeder die ik wil zijn…’

Deze gedachte heb ik sinds de dag die ik moeder ben, misschien wel bijna elke dag. Vandaag nog, toen een van mijn dochters tegen me zei dat ik wel erg lang op mijn scherm zat. Voor mezelf zat ik het helemaal goed te praten, want ik ben én een opleiding aan het doen én een businesstraining. Iedereen was lekker voor zichzelf bezig, de was was al gedaan, dus ik greep mijn kans…

En eigenlijk had ze helemaal gelijk.

Sinds mijn eerste dochter is geboren is mijn dagelijkse reminder:

‘Wat is het voorbeeld dat ik wil zijn voor mijn kinderen?’

Aan de ene kant wil ik die altijd beschikbaar moeder zijn, die zichzelf helemaal kan opofferen voor haar gezin.

Aan de andere kant wil ik ook nog die vrouw zijn met grote ambities.

Die beschikbare moeder ben ik de eerste jaren geweest. Ik kon ook niet anders met vier dochters onder de 4,5 jaar. Na zeven jaar volledig moederen voelde ik dat ik ook de vrouw in mij weer de ruimte wilde geven.

Ruimte om te voelen, een moment rustig in en uit te ademen zonder dat iemand aan me rok hangt, ruimte voor… ja voor wie of wat eigenlijk?

Ik wilde van alles… maar eigenlijk was ik ook heel erg moe en had ik eerst rust en inspiratie nodig om mijn vuurtje weer aan te wakkeren.

Wat is het voorbeeld dat ik wil zijn voor mijn kinderen? Ik wil vooral voorleven dat je ruimte mag innemen om te voelen en dat alles wat je voelt er ook mag zijn. Dat je fouten mag maken, dat je mag dwalen, dat je het soms allemaal niet meer weet én dat je altijd weer kan thuiskomen. In jezelf, in je lijf en in mijn armen.

Zo is het moederschap voor mij persoonlijk een bron van kracht. Ik heb dingen in mezelf ontdekt die ik voorheen nooit had gevonden.

Wil je ook een innerlijke ontdekkingsreis meemaken? Download dan nu mijn gratis e-book ‘Moederschap als bron van kracht.’ Via de link onder dit bericht.

Wat wil jij je kinderen voorleven?

17/03/2026

De laatste paar weken heb ik regelmatig een dag met aardig wat stress. Het is inmiddels niet meer door baby-, peuter- of kleuterzorg, maar vanwege beginnende pubers.

Wat er dan in mijn lijf gebeurt is dit:

Ik word middenin de nacht wakker en waar ik voorheen nog kon doorslapen dankzij borstvoedingshormonen, gaat mijn hoofd nadenken en piekeren over situaties die ik heb meegemaakt en hoe ik dit beter had kunnen doen. Wanneer een nacht zo gebroken is, dan word ik moe wakker. Niet uitgeslapen en wát kan de dag die dan nog moet gaan komen lang voelen.

En dan ook nog de spanning van: hoe zal het vandaag gaan? Gaat mijn dochter weer X doen of Y zeggen?

De onvoorspelbaarheid van wat de dag gaat brengen kan behoorlijk spannend zijn. En spanning = energievretend = vermoeiend = gewoon niet fijn. Zeker niet als je een gezellige, geaarde, rustige, liefdevolle en begripvolle moeder wilt zijn voor je kinderen.

En dit is iets wat alle moeders in welke kinderfase dan ook kunnen ervaren, met wat voor hormonale toestand dan ook.

Wat mij heel erg helpt is de realisatie dat er niets mis is met mijn kinderen, er niets mis is met mij en dat opvoeding (en eigenlijk heel het leven) beweeglijk is. Dat wanneer je stevig verankerd bent in jezelf, je van daaruit eenvoudig kan meebewegen met de dag, omdat je weet hoe je weer thuis kan komen bij jezelf.

Dat kunnen, maakt moederschap niet een periode die je moet zien te overleven, maar juist als bron van kracht. En hoe dit werkt, van overleven naar verankeren, daar heb ik een e-book over geschreven. Vanaf nu is deze gratis de verkrijgen. Ik deel persoonlijke verhalen met je, bijzondere momenten uit mijn leven als moeder waarbij ik het ‘lichtknopje’ vond, reflectievragen en mini-oefeningen om te leren voelen in je lijf.

Ben jij een moeder of ken jij een moeder met spanning in haar lijf en piekeringen in haar hoofd? Die (hoog)gevoelig is en wel wat inspiratie kan gebruiken om anders te leren kijken naar het moederschap? Download dan sn het e-book ‘Moederschap als bron van kracht.’

Laat een ❤️ achter of check de link onder dit bericht.

09/03/2026

We zitten met tien vrouwen in een cirkel, rondom een altaar dat me doet denken aan de baarmoeder en een poort. Het klopt. Voor mij is baarmoeder de poort naar verbinding met de oermoeder, het universum, het Heel-al.

En we hebben allemaal een diep verlangen om ons hiermee verbonden te voelen. Zo ook deze vrouwen, die de moed hebben verzameld om naar deze retraite te komen, met als thema ‘het helen van de vrouwenlijn.’

Wat ik als begeleider altijd als eerst doe is een veld van verwelkoming neerzetten. Hier mag je helemaal zijn wie je bent. Maskers en pantsers mogen afgelegd worden. Als je hier geraakt wordt in je kwetsbaarheid, dan wordt elke traan een gebruikt als balsem voor je ziel.

En alleen dat al kunnen voelen, dat raakt. Het raakt degene die nooit haar plek heeft durven innemen. Het raakt degene die bang is om mensen te verliezen als ze zichzelf is. Het raakt degene wier ouders er emotioneel niet waren. Het raakt degene die zichzelf groot heeft moeten houden omdat ze niet klein kon zijn.

Het raakt ons allemaal.

Mag ik er zijn?

Mag ik er echt helemaal zijn?

En daarop voelende kon het afgelopen retraite niet anders beginnen dan zo:

Laten we stoppen met hard werken. We hebben dat al te lang gedaan. Generaties lang, eeuwen lang. Onze schouders zijn versteend, onze ruggen krom van al het dragen, onze harten zijn verscholen. Het stopt hier en nu.

We gaan niks fixen in de vrouwenlijn en we gaan niks oplossen. We gaan de dingen aankijken . Dát is wat heling daadwerkelijk is. Je weer ‘heel’ voelen, doordat dingen in je voorouderlijke lijnen een plek hebben gekregen en jij op jouw plek kan komen staan.

Ja, jij mag er helemaal zijn. Sterker nog, jij bent er al helemaal.

Echt.

De Rode Draad - sjamanistische vrouwenretraite voor het helen van de vrouwenlijn zit er weer op en was prachtig. 11-13 september geef ik weer de Rite van de Oermoeder, een initiatieweekend voor je vrouwelijke oerkracht. Wees welkom!

25/02/2026

Gisteren sprak ik een moeder van een kleuter, die vertelde dat ze een heel fijne zwangerschap, een relaxte thuisbevalling en rustige kraamtijd heeft gehad. Eigenlijk ging alles zoals ze het zich had voorgesteld en toch was er een ding waar ze zich niet op had kunnen voorbereiden.

Er was ook namelijk niemand die haar van te voren dit had verteld. Ook al had ze wel andere moeders om zich heen. Hierdoor dacht ze dat ze de enige was en dat er misschien iets aan haar mankeerde.

Ze voelde zich met vlagen namelijk diep, diep alleen en eenzaam.

Wat eigenlijk niet zou mogen, want alles verliep voorspoedig, je hebt een gezonde baby in je armen, fysiek gaat het prima. Nou ja, die gebroken nachten horen er gewoon bij, slaaptekort haal je wel weer in als je baby een tiener is geworden en ook uitslaapt. Bovendien heb je zélf voor een kind gekozen en daarmee voor het moederschap. Dus vooral niet klagen?

En dan blijk je opeens niet de enige te zijn. Dan blijken er opeens heel veel moeders hetzelfde te ervaren, zelfs in het huis naast je. En daar ligt precies het probleem: die muren die we letterlijk en figuurlijk hebben opgetrokken.

Niet om hulp durven vragen, omdat je:

- Denkt dat je het allemaal zelf wel kan en ook vind dat je dit allemaal zelf moet kunnen
- Bang bent een ander tot last te zijn
- Bang bent om te veel te zijn
- Bang bent om te falen als moeder
- Onbewust denkt dat dit jouw lot is
- Je je schaamt voor je eenzaamheid

Als we willen dat er meer openheid is over de minder leuke kanten van het moederschap, begint dat hier en nu met het erkennen van je gevoelens en gedachten en vervolgens met de moed verzamelen om ze uit te spreken.

Net zoals er maar één lucifer hoeft te branden om een heel doosje aan te steken, hoeft er ook maar één moeder te beginnen met zich uit te spreken en een hand naar hulp uit te reiken.

Laten we gewoon eens gaan delen over hoe eenzaam het moederschap kan zijn, zonder het normaal te vinden. Wat laten we duidelijk zijn: we hoeven als moeder geen geen martelaar te zijn. Wij zijn de draagsters en hoedsters van het leven.

Dus wat zeg je ervan. Zullen we wat muren gaan afbreken?

Foto: .october

22/02/2026

Je kan het niet vaak genoeg horen…

Jij doet ertoe
Jij bent waardevol
Alles van jou mag er zijn

🩵

Laten we wat zelfliefde verspreiden: wat van jezelf kan je het meest waarderen?

Deel het in de comments 👇🏾

Oh en zal ik dan beginnen?

Wat ik erg waardeer aan mezelf is mijn bereidheid om eerlijk naar mezelf te kijken 🫶🏼

Nu jij. 😘

16/02/2026

Toen ik 14 jaar geleden moeder werd na een eigen-wijze zwangerschap en bevalling, kwam ik al snel een beetje in de ‘natuurlijk opvoeden’ hoek terecht. Ik gaf borstvoeding, sliep samen met mijn baby, gebruikte wollen kleding, wasbare luiers, had een draagdoek ipv wandelwagen en volgde de behoeftes van mijn kindje ipv leven op schema.

Toch voelde ik me niet helemaal thuis in dit hoekje. Ik zag namelijk ook om me heen dat deze natuurlijke opvoeders zo ontzettend hun best deden voor hun kindje, maar ook zichzelf wat weg konden cijferen. En ik snapte het niet. Als je je alleen richt op natuurlijke materialen en de behoeftes van je kind, maar daarbij wel jezelf en dus je eigen natuur overslaat, hoe kan je dan denken dat dit het beste is voor je kindje?

Voor ik moeder werd was ik al een tijdje bezig met reflecteren op mezelf en mezelf beter leren kennen. Hier mocht ik weer helemaal opnieuw mee beginnen realiseerde ik me in de kraamweek. Ik voelde heel duidelijk dat er systemisch geschoven werd nu ik zelf moeder werd en de gemissen die ik zelf als kind had gehad kwamen nu dubbel en dwars weer naar boven drijven. Zowel fysiek als mentaal als emotioneel en spiritueel ervaar ik het moederschap als een grote inwijding in het Leven.

Vanuit mijn eigen ervaring zou ik nu tegen jonge moeders willen zeggen dat moederschap niet alleen het zorgen is voor je kind, maar in eerste instantie is het de verantwoordelijkheid nemen voor het voorbeeld dat je belichaamt. Ik zei altijd tegen mezelf: Welk voorbeeld wil ik zijn voor mijn kinderen? Hoe wil ik dat zij me zien? Wat wil ik ze meegeven?

Dat drie van de vijf kinderen me nu ziet als een ‘gek mens dat raar werk doet’ neem ik voor lief. Dat zit aan de oppervlakte. Wat ik ze voorleef is dat een moeder ook een vrouw is met eigen wensen en verlangens. Met ambitie, met passie, met energie. Dat je groeit door jezelf af en toe kaal te snoeien en dat ik blijf, ook wanneer het moeilijk wordt.

En ja soms voelt het als een eenzame weg. Weet dat je niet de enige bent en dat je het zeker niet alleen hoeft te doen.

📷 🫶🏼

13/02/2026

Eigenlijk heb ik er nooit mogen zijn.

Toen ik in mijn moeders buik zat wilden de mensen om haar heen dat ze abortus zou plegen. Altijd heeft er iets aan me geknaagd van het gevoel niet welkom te zijn, niet gezien en erkend worden. Er was geen plek voor mij.

Dus maakte ik me klein, verstopte mijn hart. Als ik er niet echt ben, dan kan ook niemand boos op me worden. Ik vermande mezelf en vanaf kleins af aan hield ik me groot.

In systemisch werk noemen ze dit een magische beweging. Een mechanisme dat je jezelf aanleert om te overleven als kind. Dit wordt zo diep in je zijn verankerd, dat je dit vaak de rest van je leven meedraagt. Terwijl je op een gegeven moment de fase bereikt dat het niet meer nodig is om dit te gebruiken.

Ik zie nu dat ik uit een lijn kom van vrouwen die heel veel alleen hebben gedragen. Vrouwen die zich klein maakten en groot hielden. Vrouwen die een kleine moeder hadden en daardoor zelf niet echt kind konden zijn.

Zo was het. Zonder dat er een schuldige aangewezen hoeft te worden. We deden dit allemaal om te overleven.

Dit is wat mijn dochters me nu laten zien. Ze maken zich groot, houden zich sterk, zijn boos. Ze vragen aan mij om er te gaan staan als moeder, onvoorwaardelijk, verankerd, stevig, sterk, begrenzend én liefdevol. En om dit op een vrije stromende manier te kunnen doen, heb ik me ook echt eerst klein te voelen. Ik moet voelen dat ik een dochter ben van mijn moeder, ook al heeft ze niet kunnen zijn wat ik als kind nodig had, omdat zij dit voorbeeld als kind ook niet heeft gehad en zo eeuwenlang terug…

Nog een keer kijk ik terug naar de lijn die achter me ligt en een voor een mogen mijn voormoeders hun pantser loslaten. Ze hoeven zich niet meer groot te houden, ze mogen voelen dat ze ook klein zijn. Het is veilig, het is goed.

Ik draai me om en voel mijn voormoeders in mijn rug. We worden gedragen in de bedding van de Oermoeder. Voor me zie ik mijn dochters. Terwijl de tranen over mijn wangen stromen, wetende dat het hier stopt, zeg ik:

‘Ik ben jullie moeder en jullie zijn mijn dochters. Ik ben de grote en jullie zijn de kleine. En zo is het.’

📷 .october

03/02/2026

Het is nu bijna vijf jaar geleden dat ik mijn oudste dochter opeens in een ander daglicht zag. Ze was niet alleen meer mijn eerste kleine meisje, maar ik zag opeens ook een glimp van de jonge vrouw die ze aan het worden was.

En dit daglicht fluisterde me een idee in… Dat wat ik haar wilde meegeven, wat ik belangrijk vind rondom het vrouw-worden, de menstruatie, het leven met de seizoenen, dat zou ik in een boekje gieten. En dan niet een dik boek met veel informatie, maar een handzaam boekje dat ze bij wijze van spreken onder de deken met een zaklamp zou kunnen lezen.

Zo werd Prima Luna, de menarchegids voor meiden geboren. Een jaar later gaf ik de eerste moeder dochter retraite om bij deze overgang stil te staan en inmiddels zijn er al tientallen moeders en dochters naar deze weekenden geweest en is het boekje 1500+ keer verkocht.

Echter nú pas begin ik in te zien dat Prima Luna niet alleen is geschreven voor mijn dochter, maar voor mijn innerlijke puber die de zachte aandacht rondom vrouw-wording zélf heeft gemist. Dit inzicht brengt me nu bij het volgende wat door me heen gecreëerd wil worden: de Prima Luna Initiatiereis voor Maanmoeders.

Want net als ik zijn er zo veel moeders die hun dochter(s) wat anders willen geven dan ze zelf hebben ontvangen rondom hun eerste menstruatie. Niet alleen willen ze bewust stil staan bij deze initiatie naar het vrouw-zijn, ze willen ook hun dochter eren. Dit alles begint bij onszelf…

Naast de schoonheid van deze transitie is er ook veel donkerte. Uit ervaring weet ik hoe dochters je een spiegel kunnen voorhouden en om de moeder te kunnen zijn die zij nodig hebben, moet ik echt in die spiegel kijken. Dat heb ik de afgelopen jaren gedaan en ik zit nog steeds middenin dit proces. Het is niet altijd makkelijk, maar het brengt een nog stevigere bedding in mijn moederschap.

We hebben onszelf door en door te leren kennen, te omarmen en te eren, zodat we vanuit belichaming dit kunnen doorgeven aan onze dochters. En dit is nu wat ik voor andere moeders creëer met de Initiatiereis voor Maanmoeders. Wil je hier meer over weten? Laat dan een❤️achter of stuur me een DM.

📷

16/01/2026

Ik houd van de winterfluisteringen…

Als ondernemer zou ik nu volop het nieuwe jaar moeten inknallen en zo snel mogelijk mijn geplande retraites zien vol te krijgen. Want dat geeft zekerheid en zou me kunnen laten ontspannen. Ruimte geven aan andere creaties (boek schrijven, cursus maken).

Maar ik ben en blij mij 😅 dus ik voel ‘f@ck die business-plannen en jaardoelen.’ Ik doe niet aan de ‘JA-nu-knetterhard-beginnen-ari… geef mij maar de ‘Flow-Now-ary…

Wij mensen zijn natuurwezens, geen voorgeprogrammeerde robots. We hebben een ritme en vrouwen naast dat ook nog hun maancyclus. We hoeven de tijd en een naar niet lineair te belopen, maar mogen als spiraalsgewijs meestromen… we mogen stil komen staan om te voelen, om te rusten, om op te laden. En vanuit een impuls weer verder bewegen, als het zo voelt.

Deze winterdagen fluisteren me toe dat ik echt nog meer mag vertragen… aandacht aan binnen mag geven, aan emoties, mijn kinderen en het huishouden. Heerlijk praktisch hier en nu. Thuis zijn in mijn fundament. Wetende dat de geplande retraites gevuld zullen worden met precies de juiste mensen. Zonder te hoeven pushen, zonder te hoeven verkopen…

Simpelweg zijn, in eenvoud, in vertrouwen, in overgave. Meebewegen met mijn eigen flow.

Ik lief het leven vanuit flow zo! En jij? Hoe ‘doe’ jij dit?

13/01/2026

Het zou niet mogen… Alle kinderen zouden evenveel aandacht moeten krijgen… Maar ik moet echt even heel eerlijk zijn. Mijn zesde kindje heb ik verwaarloosd.

Ze zag het daglicht op 21 april 2024… het was een prachtige dag met heel veel lieve mensen om ons heen die haar komst vierden. Er was muziek, eten, zon, vuur. Er werd gefeest, geknuffeld, gedanst, gehuild.

Ze werd geboren en daarna liet ik haar los. Veel te snel. Terwijl ze nog heel veel aandacht verdiende en nog steeds verdient!

Ik heb het natuurlijk niet over een kindje van vlees en bloed. Maar over mijn kindje van papier, mijn boek Bekrachtigend bevallen.

Dit boek gaat over zwanger zijn en baren op een eigen-wijze manier. Los van gebaande paden, los van hoe het hoort, los van hoe het gewenst is. Ik heb dit 5 keer mogen doen en vanaf de eerste bevalling wist ik: als ik dit kan, dan kunnen anderen dit ook.

Een zwangerschap en met name geboorte geven, is in mijn optiek de meest essentiële overgangsrite die je kan meemaken. Nieuw leven laten groeien in je baarmoeder, je eigen diepste donkerte aankijken om de weg vrij te maken en te openen voor een ander mens. Radicale zelfcompassie en mildheid voor alle momenten dat je gaat vallen, falen én weer gaat opstaan.

Het op een eigen-wijze manier zou de norm moeten zijn. Het zou zo gewoon moeten zijn dat een boek als dit eigenlijk niet nodig zou hoeven zijn.

En precies daarom verdient ze mijn aandacht. Niet als zesde, niet als laatste, maar als fundament waar hopelijk veel mensen inspiratie, kracht en steun uit kunnen halen?

Heb jij Bekrachtigend bevallen gelezen? Zo ja, zou je in de comments willen delen wat je er van vond?

Zo niet: binnenkort krijg ik weer wat dozen van de uitgever en stuur ik je er graag een toe!

06/01/2026

Vanmorgen trok ik een kaart voor 2026. Het was ‘en caul’, wat we in het Nederlands kennen als ‘met de helm op geboren worden.’ In vele culturen wordt dit als iets heel bijzonders gezien. Als een voorbode. Kinderen die met de helm op geboren worden zouden healers zijn.

Nu ben ik niet met de helm op geboren, toch voelt dit nieuwe jaar, het jaar van het vuurpaard, als een uitnodiging om in mijn ‘healer-schap’ te gaan staan.

Vanaf het prachtige Oermoederweekend begin oktober 2025 ben ik verder gaan duiken in mijn diepste donkerte. Daar zwom ik door lagen van mijn overlevingsmechanisme, het gewonde innerlijk kind, een lege voorvaderlijn, een volle moederlijn en nu als kers op de taart beweeg ik me door Lyme heen. Ik doe dit met een rustige wals en het voelt heel liefdevol. Ik voel me super zacht en zo dankbaar dat ik door al die stromen van het bestaan mag roeren.

Toen ik 1,5 jaar geleden aan een training begon waarbij ik moest gaan leren ‘healen’ stuitte ik op veel weerstand en ik snap nu waarom. Healen kan je niet (aan)leren en je kan in wezen ook niemand anders healen. Het is een proces waar ieder op zijn/haar eigen unieke manier doorheen mag gaan. En er komt ook geen einde aan. Je bereikt niet de finishlijn waarbij je een certificaat krijgt die bewijst dat je ‘verlicht’ bent.

Als healer doe je in wezen niets anders dan een heilige ruimte creëren waar een ander zich veilig voelt. En van daaruit volledig aanwezig zijn voor die ander om te diepzeeduiken in zichzelf. Niets willen fixen, zelfs terughoudend zijn met zakdoekjes om tranen weg te vegen. Laat de ander maar zwemmen. De healer zal vanuit helder kunnen meevoelen en meebewegen op het juiste moment - als het überhaupt al nodig is - een reddingsboei aanreiken.

Ik kijk uit naar dit jaar en heb zoveel zin in spaceholden met cirkels, dagretraites, weekenden en individuele trajecten. In samenwerken met andere diepzeeduikers, in het openen van ogen, harten en Wombs. In aan te raken en vooral aangeraakt te worden. Zin in mijn armen te openen en het verlangen van mijn Hart te ontvangen.

En we beginnen rustig… Deze maand nog even sluimeren en diep in- en uitademen 🌀🔥🌊

Foto .october

Wombfulness