12/02/2026
Ik las deze net en mag wel zeggen dat ik er veel in herken - ik tekende mezelf tijdens een interventie in de opleiding Body & Mind Language (2013) in (zo'n puntig) (een) schelp (slakkenhuis)... waarin ik veilig naar binnen kon kruipen en m'n ๐ค kon afsluiten...
En ja, ik sluit mijn hart niet meer zo vaak; heb gemerkt dat alle ervaringen er mogen zijn (en sommige [vaak de minder leuke] zijn er iets langer & dat is ook okรฉ).
En met de volgende krachtige zinnen (de ganzen vliegen ondertussen kwetterend over, thnXX Spirits) wens ik je een mooie dag:
'Ik opende en open de poort voor het Leven en voor anderen.
Niet altijd maar altijd opnieuw.'
Dankjewel Luyckx voor jouw schrijven dat me vanochtend mocht vinden.
Liefs,
Corrie
,
De Poort van mijn Hart
Mijn hart is de poort naar de wereld.
Die poort kan ik openen en ik kan hem sluiten.
Dat is mijn keuze.
Het verhaal van de poort van mijn hart.
Ik heb een hart, net als jij en alle andere mensen. Mijn hart heeft een dikke poort met een stoere schildwacht ervoor. Hij kan de poort openmaken en ook weer dicht doen. Maar ik ben degene die tegen de schildwacht zegt of hij de poort van mijn hart moet openen of sluiten.
In het begin van mijn leven stond de poort nog vaak open. Ik voelde me veilig bij mijn moeder, ze hield me in haar armen, glimlachte naar me en knuffelde mij.
Ik lachte terug en er kwamen ook andere mensen aan wie ik mijn lach liet zien.
Ik hoorde erbij en dat was fijn. Van mij mocht de schildwacht deze mensen binnen laten in mijn hart.
Maar in de loop van mijn leven kwam ik soms mensen tegen die niet zo aardig waren en dan moest de schildwacht de poort weer sluiten.
De een maakt dat maar af en toe mee, anderen maken het vaker mee. Als dat voor jou ook zo is, dan weet je hoe je de poort snel dicht kunt gooien en zorg je ervoor dat de scharnieren goed werken.
Misschien heb jij, net zoals ik, meegemaakt dat je hart flink gekwetst werd. Het kan zijn dat je zwaar teleurgesteld bent door een van je beste vrienden, je ouders uit elkaar zijn gegaan, je ineens moest verhuizen terwijl je dat niet wilde of er is iemand doodgegaan van wie je houdt. Je kunt in je hart een heleboel voelen: boosheid om wat er gebeurd is, verdriet omdat die ander er niet meer is of misschien voel je je behoorlijk in de steek gelaten.
Ik weet niet altijd precies wat ik voel, het is vaak een warboel vanbinnen. Mijn schildwacht weet dan ook niet meer wat hij moet doen. Misschien heb je, net als ik, tegen je schildwacht gezegd: houd die poort maar op slot want het doet te veel pijn wanneer die ander me weer teleurstelt of me in de steek laat. Niemand komt er meer in want ik heb geen zin meer om die pijn te voelen!
Maar weet je wat zo gek is?
Als je zorgt dat de poort op slot blijft, je geen anderen meer toelaat en geen pijn meer voelt dan is het leven minder leuk. Want vreugde en verdriet horen bij elkaar. Het meeste verdriet heb je om dingen die je fijn hebt gevonden en die mooi zijn geweest. Ik kan zelf kiezen of ik de ophaalbrug omhoog of omlaag doe en of ik de poort van mijn hart open of dicht doe, ook al geeft dat risico.
Langzaam kreeg ik het besef dat ik mijn leven pas ten volle kan leven als ik mijn hart openstel voor alle ervaringen en dat risico durf te nemen.
Ik kan herinneringen ophalen en terugkijken hoe het was.
Ik kan denken aan de mooie dingen, ook al was er soms ruzie of verdriet.
Die mooie herinneringen bewaar ik in mijn hart. Niemand kan ze van me afnemen. Ze zijn van mij.
En weet je wat? Ik sluit mijn hart niet meer zo vaak.
Ik opende en open de poort voor het leven en voor anderen.
Niet altijd maar altijd opnieuw.
(Een bewerking van een verhaal van Riet FiddelaersJaspers, 2011)
In licht, wijsheid, kracht en Liefde
Yohanan, lichtfluisteraar en wolkenrijder
'
