16/03/2026
Wat doe jij als de wereld instort?
Als ik ga slapen lig ik op mijn buik in bed en sla in gedachten mijn armen om de aarde. Het is alsof ik haar vast moet houden opdat zij niet uit elkaar valt. Zij lijkt nog harder te vibreren dan normaal, alsof er elk moment een enorme aardbeving of vulkaanuitbarsting kan gaan plaatsvinden. Mijn zenuwstelsel staat op scherp, mijn randjes zijn nog wat vinniger dan normaal. Eigenlijk ben ik gewoon furieus. WTF! Hoe dan?!
Verrassend dat een stelletje mannen het bedacht heeft om met bommen naar elkaar te gaan gooien? Nee.
Verassend dat het altijd gaat om olie, energie en de bijbehorende macht? Nee.
Een teken van hoogwaardige intelligentie dat wat eerder geleid heeft tot miljoenen doden en ineenstorting van economieën nu wel zou werken? Nee.
Verrassend dat het opnieuw de kinderen zijn die de rekening zullen moeten betalen en wiens trauma over 40 jaar opnieuw tot oorlog zal leiden? Nee.
‘There’s no cure for stupidity’ zei een van mijn leraren altijd. Ik ben koppig genoeg om te geloven dat die genezing er wel is. Als we de kans krijgen om elk kind een vredige start te bieden. 3 generaties op rij. Het is weer niet gelukt. We waren er bijna.
Wanneer staan er genoeg mannen en vrouwen op om zich te ontfermen over de aarde en haar jongste bewoners?
Wanneer is het genoeg geweest?
Deel jij hieronder met mij jouw ‘cure for stupidity’, jouw lokroep voor herstel van wijsheid? Dit is de reclammatie van de waterput. De wensput voor een duurzaam gezonde vreedzame samenleving. Alleen zijn we gedoemd te verdwijnen in verdoving en apathie. Samen kunnen we rouwen, onze sacred rage delen en een helende beweging creëren.
Het is tijd.
Als het nog niet te laat is…
