de Spoedzusters

10/02/2026

Waar moet je op letten bij hoofdletsel bij kinderen? Nu in handig zakkaartje :)!

05/02/2026

⬇️

Expertbloggers de Spoedzusters: "Voor vele ouders het meest angstaanjagende moment van hun leven. Voor ons iets wat we vaker zien, maar nooit ‘gewoon’ wordt." Lees verder via de link in de reacties!

02/02/2026

Opgeven kan via info@despoedzusters.nl

Graag met voor & achternaam en geboortedatum :)

31/01/2026

Hoestdrank, de onzin erachter..

27/01/2026

Als SEH-verpleegkundige denk je dat je na een paar jaar werken de meeste ziektebeelden wel een keer voorbij hebt zien komen. Natuurlijk, geen dienst is hetzelfde, maar koorts, benauwdheid, buikpijn, trauma’s – het zit allemaal in je systeem. Totdat er ineens een naam valt die je niet kent. Of beter gezegd: een ziekte waar je wel eens vaag van hebt gehoord, maar die je nog nooit écht hebt meegemaakt.

Dat was voor mij de ziekte van Kawasaki.

Het was een drukke avonddienst. Zo’n dienst waarin de wachtkamer vol zit met verkouden kinderen, een paar heupfracturen en de ambulance net iets te vaak van alles op de Spoed eisende hulp brengt. Halverwege de dienst meldde zich een gezin met een jongetje van vier jaar met ‘Hoge koorts, al dagen’. Op zich niets bijzonders: dit horen we wel vaker.

Maar toen ik hem zag, voelde het meteen anders.

Hij lag futloos tegen zijn moeder aan, duidelijk ziek. De koorts was hoog en al vijf dagen aanwezig, ondanks paracetamol. Zijn ogen waren opvallend rood, zonder pus of afscheiding. Zijn lippen droog en felrood, bijna alsof ze verbrand waren. En toen ik zijn handjes bekeek, zag ik dat ze gezwollen waren, rood, warm. Zijn tong? Aardbeirood.

Ik weet nog dat ik dacht: wat is dit?

De ouders waren ongerust, maar ook vermoeid. Ze waren al twee keer bij de huisarts geweest. “Waarschijnlijk een virus,” was gezegd. En eerlijk is eerlijk: dat is het ook meestal. Maar ergens begon bij mij een belletje te rinkelen. Niet omdat ik het direct herkende, maar juist omdat het beeld zo compleet was en tóch niet in één hokje paste.

De kinderarts werd erbij gehaald en samen liepen we de symptomen langs. Langdurige koorts. Conjunctivitis. Veranderingen aan slijmvliezen. Uitslag. Gezwollen extremiteiten. En toen viel het woord: Kawasaki. De kinderarts herkende direct alle symptomen.

Ik schaam me er niet voor om te zeggen dat ik het moest opzoeken. En ik was niet de enige.

25/01/2026

Leer je kind het volgende, voor als hij of zij ooit door het ijs zakt - kijk onder water goed naar de kleur van het ijs. Vervolgens zwem je naar de plek waar de kleur anders is dan de rest. Als het donker is, zwem je naar een lichte vlek en andersom. Grote kans dat de tint in de minderheid het wak is, waardoor je weer naar boven kan.

22/01/2026

Locatie van de training op 10 maart is bekend, dit zal bij Eva van Hoorn in Hoorn zijn :)

Mail naar info@despoedzusters.nl voor opgeven (graag met voor & achternaam en geboortedatum)

18/01/2026

Ik weet nog precies hoe hij keek – Hij zat op de brancard, een jongetje van zeven, met zijn arm in een vreemde hoek die niet klopte. Te stil voor zijn leeftijd. Zijn ogen schoten heen en weer tussen zijn vader en moeder, alsof hij probeerde te voorspellen waar de volgende klap zou vallen. Niet fysiek — die had hij al gehad — maar verbaal.

Het verhaal was snel duidelijk: de kleine man had achterop de fiets gezeten bij zijn moeder. Voorin de krat lagen de boodschappentassen – te zwaar, te vol. Vader had het vaker gezegd. Dat ze zo niet moest fietsen. Niet met hem achterop. Niet met al die spullen. En nu waren ze gevallen…

Op de SEH bleek dat de arm was gebroken, en deze moest rechtgezet worden.

Maar de echte pijn in de kamer kwam niet van de breuk…

Terwijl wij bezig waren met de intake, begon vader: “zie je wel”, te sissen tegen moeder..

“Ik had dit toch gezegd?”
“Altijd luister je niet.”
“Dit is precies wat ik bedoelde.”

Moeder zei weinig. Ze keek naar de grond, haar handen trilden. En het jongetje… die keek naar haar. En toen naar zijn vader. En toen weer naar zijn arm. Alsof hij dacht: als ik niet achterop had gezeten, was dit niet gebeurd.

Ik hurkte naast hem om zijn naam te zeggen, om hem uit te leggen wat we gingen doen. Maar elke zin werd overstemd door de boosheid van vader..

Op de SEH doen we veel met onze handen. We zetten botten recht, geven pijnstilling, houden vast als het spannend wordt. Dit jongetje moest naar de behandelkamer om zijn arm te zetten. Dat doet pijn. Dat is eng. Maar eerlijk? Zijn hartslag ging niet omhoog toen de arts binnenkwam. Die ging omhoog bij de stem van zijn vader.

Ik zag het aan alles. Zijn schouders strak. Zijn ademhaling hoog. Zijn ogen glazig. Niet huilen — nee, zich groot houden. Want huilen voelt op dat moment misschien als olie op het vuur.

Ik vroeg de vader of hij even met me mee wilde lopen. “Gewoon heel even,” zei ik. Mijn stem rustig, maar beslist. Dit was niet het moment voor gelijk krijgen.

13/01/2026

⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️ - ❤️

Als ouder probeer je op alles voorbereid te zijn m.b.t. je kinderen. De EHBO-cursus vanuit de Spoedzusters, geeft je de juiste handvaten op het gebied van veiligheid en
de juiste handelswijze bij verschillende situaties. Zowel Zjaccan als Ellen komen vakkundig over en de informatie wordt op speelse wijze gebracht. Ik heb zeer veel opgestoken van de cursus en ik raad het iedere ouder aan!

08/01/2026

Het haartourniquetsyndroom: een aandoening die vrijwel uitsluitend voorkomt bij zuigelingen of jonge baby’s, waarbij een haar of draadje zich strak wikkelt om een teen of vinger (soms ook om het plassertje of nekje) en zo de bloedtoevoer afknelt. Dit kan leiden tot stuwing, zwelling, roodheid en soms zelfs snijwonden. Onbehandeld kan het ernstige gevolgen hebben, zoals necrose (afsterven van het lichaamsdeel) of amputatie. Gelukkig kan het haartje in de meeste gevallen makkelijk worden verwijderd, maar bij een diepe insnoering is hulp van een arts of chirurg nodig.

Hoewel er weinig over dit syndroom wordt gesproken of geschreven, komt het vaker voor dan je denkt. Vooral in de postpartumperiode, wanneer moeders vaak veel haar verliezen, is het risico groter. Een haar van een verzorgende, papa of mama kan ongemerkt om een teentje of vingertje verstrengeld raken.

02/01/2026

Super leuk, mooi stukje van RTL nieuws over het redelijk onbekende haartourniquette syndroom. Wat een leuke bron ook ;)!

31/12/2025

Veilige avond iedereen ❤️