Wat zijn de openingstijden?

Maandag 09:00 - 16:30 Dinsdag 09:00 - 16:30 Woensdag 09:00 - 13:00 Donderdag 09:00 - 16:30 Vrijdag 09:00 - 13:00

Coaching met Staart en Manen, Zwartsluis (2026)

17/12/2025

De maand december:
In de maand december moet er altijd van alles is mijn ervaring. Daar zitten leuke dingen tussen. Zoals sinterklaas vieren met familie. In de maand december ben ik ook jarig. Kerst en Oud en Nieuw. Op de diverse scholen moet er nog van alles op het laatste moment geregeld worden.
In deze maand doe ik naast de dagelijkse bezigheden niet zoveel. Alle feestdagen in december vragen altijd genoeg tijd en energie.
In de maand december zal je van mij ook geen nieuwe dingen verwachten. Omdat ik het een hele leuke en gezellige maand vind. Maar qua energiemanagement ook een hele pittige maand.

Ik moet echt kijken aan waar ik mijn energie in steek. Want op is bij mij vaak echt op.

Ik ken een hoop mensen voor wie deze donkere dagen extra moeilijk zijn. Waarin er enorme triggers zitten. Het samenzijn met anderen kan zoveel oude traumasporen raken. Waardoor je in de overleefstand komt. Dat kan er op vele manieren uit zien.
Je dissocieert, gaat heel hard werken, houdt iedereen die je dierbaar is op afstand. Sluit je af. En zo kan de lijst oneindig zijn. Er kunnen er gevoelens van gemis zijn. Over hoe de feestdagen hadden kunnen zijn. Of hoe ze nooit geweest zijn.

Ik deel in deze periode geen grote updates. Berichten die diep raken. Omdat ik merk dat ik zelf ook moeilijk kan zakken en verbinden met de diepte die er zeker wel is. Maar ga ik ook in een overleefstand tot op zekere hoogte om de maand door te komen.
Tijdens het samen zijn met cliënten heb ik daar overigens geen last van. Dan kan ik wel alle rust pakken en bewaren. Ben ik er 100 procent voor hun.
Hoe kom je deze periode van feest door?
Als eerste: blijf trouw aan jezelf. Houdt rekening met je eigen grenzen. En vergeet ook vooral op deze dagen even momenten voor jezelf te pakken. Vergeet je da? Ga ze plannen.
Maak het klein. En doe wat bij jou past. Als het mij te druk word, of ik raak overspoeld, ga ik even een rondje wandelen met onze hondjes.
Wij vieren kerst met alleen ons gezin. Doen gezellige dingen. Maar maken er niet een heel mega groot feest van. Het ene jaar komen er wel wat mensen eten. Het andere jaar zijn we met alleen het gezin. Net waar op dat moment de behoefte ligt van mij en van de anderen uit ons gezin.
We proberen met iedereen een beetje rekening te houden.

Lukt het echt niet? Weet dan dat deze dagen ook voorbij gaan. Dat hou ik mezelf voor wanneer ik een dag heb, waarop het gewoon niet wil lopen. Of als ik even vast loop.
Ik wil jullie allemaal ondanks alle uitdagingen die er zijn hele fijne feestdagen toewensen. En tot snel in Januari.

09/12/2025

Afgelopen donderdag was de afsluiting van het jaartraject Sunrise van Centrum Puur. Daar kreeg iedereen een prachtig kado. Een gedicht speciaal voor mij geschreven door .nl Michelle van Dam.
Het was een bijzonder, magisch, verdiepende en bij tijd en wijle best pittige reis met hele mooie, warme en bijzondere mensen.💖 Paula Fernhout

12/11/2025

Jenny ging vaak de hond uitlaten van haar vriendinnetje. Thuis hadden ze geen hond meer. Nadat oude Neo ingeslapen werd, kwam er tot groot verdriet van Jenny geen hond meer.
Gelukkig had haar beste vriendinnetje ook een hond. En daar was ze sowieso al vaak te vinden.
Ze liep vaak een ‘rondje flat’. Dat was een leuk rondje wandelen wat je goed in een kwartiertje kon doen. En als je haast had, dan liep Jenny wat sneller, Of rende een stukje. Vond het hondje ook wel leuk.
Onderin de flat waar Jenny altijd langs kwam, zwaaide altijd een man naar haar. Jenny zwaaide altijd vrolijk terug.
Tot het haar opviel dat de man er altijd stond als ze het hondje uitliet. Ook wanneer ze een paar nachtjes bij haar vriendinnetje sliep. Stond de man altijd te zwaaien als Jenny het hondje uitliet.

Ze begon het huis van haar vriendinnetje een beetje te mijden. Het was helemaal niet zo aantrekkelijk meer om het hondje uit te laten. Het viel de moeder van dat vriendinnetje ook op dat Jenny niet zo vaak meer kwam. Jenny legde haar uit van die man die altijd stond te zwaaien.
Dat ze dat niet zo fijn meer vond. Het was niks bijzonders, zei de moeder.
Hij had geen kwaad in de zin, en wilde alleen maar zwaaien.

Jenny zette haar akelige gevoel opzij. En liep als vanouds een rondje flat met het hondje van haar beste vriendin. En jahoor. De man stond weer buiten te zwaaien. Nu kwamen er zelfs handkusjes bij. Jenny werd er ongemakkelijk van. Maar ze besloot haar gevoel te negeren. Te zwaaien en door te lopen.

Op een avond fietste Jenny naar het huis van haar beste vriendin. De man uit de flat kwam haar snel achterop fietsen. Jenny’s hart klopte als een bezetene. Hij kwam vlak achter haar fietsen. En riep zachtjes: “schatje, lieverd, ik wil je.”
Hij kwam vlak naast haar fietsen. Jenny kon geen kant meer op. Hij trok haar van de fiets de bossen in.
Jenny schreeuwde, schopte en sloeg. Deed alles om die man van haar af te krijgen. Op dat moment kwam er iemand het huis uit. De man liet Jenny los, sprong op zijn fiets en fietste het donker in. Jenny in totale verslagenheid achterlatend…
Het gevoel wat zo’n verhaal oproept, zullen vele vrouwen en zeker ook vele mannen herkennen. Dat iemand op deze manier over al je grenzen heen gaat. Je persoonlijke grenzen. Je lijfelijke grenzen. Beschadigd tot in het diepst van je zijn.
Wanneer iemand ongevraagd aan je zit, laat sporen na. Seksueel geweld kent vele vormen. En hoewel dit verhaal zich buiten de deur afspeelt, vind het heel vaak plaats achter een gesloten voordeur.

Herken je dit gevoel? Dat gevoel wat onder je huid gaat zitten? Altijd achterom kijken of er niemand loopt? Niet alleen in het donker over straat durven? Het lastig vinden om in iemands nabijheid te komen. Wat als? Uberhaupt mannen niet meer vertrouwen?

Ik wel. Ik was Jenny.
Met lichaamsgerichte traumatherapie heb ik geleerd om te voelen wat ik heel lang weg heb gestopt. Stap voor stap het trauma helen. Dat wat ooit een ander voor mij heeft betekend. Wil ik nu voor jou betekenen. Samen met de paarden dat trauma aan gaan kijken. Vanuit vertrouwen. Stap voor stap op het tempo wat je lichaam aangeeft.

Neem contact op. www.staartenmanen.nl
of via 06-27869441

03/11/2025

De onaangename leegte
Als therapeut vind ik het erg belangrijk om met enige regelmaat zelf ook sessies te ontvangen.
Om als therapeut altijd feeling te houden met de andere kant van de tafel. Namelijk die als cliënt. Ik weet hoe het voelt om ergens als cliënt te komen. Hoe kwetsbaar en eng dat voelt om jezelf open te stellen.

Dit jaar heb ik een verdiepingsjaar op trauma gevolgd bij het opleidingscentrum waar ik mijn traumaopleiding heb gevolgd.
Dat gaat niet over de verdieping op de theorie. Maar de verdieping in jezelf. Over de eigen trauma’s die je mee hebt gemaakt. En waarvan je de gevolgen nog elke dag met je meedraagt.
Tijdens 1 van die dagen had ik een opstelling.
Mijn zenuwstelsel werd opgesteld. Dat liet zien onder wat voor hoogspanning ik soms functioneer. Zeker wanneer het in een groep is. Zoiets blijft een uitdaging. Zeker als het over openstellen en kwetsbare onderwerpen gaat. De onderstroom om het maar zo te zeggen.
Zie je me namelijk gewoon in een groep zul je dat niet zo snel zien. Dan heb ik echt wel geleerd om te functioneren en me redelijk vrij te kunnen bewegen in een groep. Zeker als ik de groep al lang ken. 😊
Nu terug naar dat kwetsbaar opstellen, mensen tot op de diepste laag te vertrouwen.
Tijdens de opstelling was er nog redelijk hier en nu. Ik kon er goed bij blijven. Al had ik zeker wel last van enige ‘trust-issues’. Delen van mij waren niet allemaal meer hier. Maar dat was oké.

Tot ik een paar dagen later ervaarde dat ik in ‘de onaangename leegte’ was beland. Er zit bij mij altijd wat vertraging op de lijn om het maar zo te zeggen. Eerst is het een anderhalve tot 2 dagen wat chaotisch. En dan vertrekt mijn systeem naar de onaangename leegte.
Voor mij is die onaangename leegte een ruimte waar er geen emoties zijn. Ik op de automatische piloot leef. Er is daar geen gevoel. Er is daar alleen ijzige kou. Geen warmte, geen licht. Een diepe eenzaamheid en kou overviel me.
Dat terwijl ik gewoon aan het werk was. Thuis de boel net als altijd draaiende hield. Voor mij is deze plek heel herkenbaar. Ik ben daar in het verleden heel vaak geweest. Mijn gezin en andere mensen niks in de gaten hadden. Ik ben namelijk meester in het verbergen van deze toestand.
Ondertussen ben ik nog maar voor een hele kleine hoeveelheid hier en zit de rest op de maan ofzo.
In deze toestand kan en durf ik ook niemand mee te nemen op die laag. Want hoewel deze laag heel donker en eenzaam is. Voelt het ook heel veilig. Daar kan niks me raken omdat er niks meer te raken valt.
Ik weet ook dat zo’n periode weer over gaat. Hoe lang het van te voren duurt, weet ik niet. Maar langzamerhand kom ik dan ook steeds meer stukje voor stukje terug. In dat vertrouwen kan ik die bijzonder onaangename leegte uitzitten. Kan ik een ander vertellen over deze plek. En weten dat er uiteindelijk weer leven komt.
Waarom ik dit nu zo open en kwetsbaar deel?
Omdat ik weet dat er heel veel mensen zijn die deze leegte in één of andere vorm ook kennen. Weet dan dat er een einde aan komt. Durf te vertrouwen dat dit ook voorbij gaat. En durf dan ook een ander in vertrouwen te nemen. Zodat zij samen met jou de tijd op deze plek uit kunnen zitten. Dat je er niet alleen bent.

15/10/2025

Vertragen
Wanneer we met de seizoenen leven, zullen we altijd actiever zijn in de lente en de zomer. In de herfst en de winter minder actief. En letterlijk en figuurlijk meer naar binnen gaan. Dat je in de winter minder energie hebt, dan in de zomer is heel normaal.
Tijdens mijn leven en tijdens mijn reis door het trauma heen, heb ik geleerd te vertragen. Wanneer ik te snel wilde floot mijn lijf me terug. Werd ik prompt ziek. Of slap, lusteloos, nergens geen zin in hebben. Hierdoor heb ik geleerd goed naar mezelf te luisteren. Tenminste, het grootste gedeelte van de tijd. Ik dender geregeld door. Dan word ik weer teruggefloten. En kan ik een week rustig aan doen.
In de loop der tijd heb ik mezelf steeds beter leren kennen, in combinatie met de beperkingen die ik heb over gehouden aan diverse dingen. Ik weet wanneer ik een stapje terug moet doen en even moet vertragen. Om daarna weer op volle sterkte door te kunnen.
Dat vertragen lukt mij niet altijd.
Voor mij werd vertragen in oktober een uitdaging. We hebben voor stichting Ponyvisite veel bezoeken. En met de sessies die ik geef, en de tijd voor mijn eigen paarden was het zomaar weer 15 oktober. Met nog 1 bezoek te gaan voor deze maand, komt er in november weer iets meer rust. En tijd voor mezelf en mijn paarden.
Ook tussentijds nog allemaal leuke dingen, die erg gezellig zijn. Maar niet meer zo vanzelfsprekend dat ik het allemaal volhoudt. Ik heb genoten van deze tijd!
Maar het is ook fijn om in de herfstvakantie even een stapje terug te kunnen doen en even alleen aandacht te hebben voor ons als gezin. Om na de vakantie weer volop heerlijk aan het werk te gaan met nieuwe energie. Want ik heb nog steeds de mooiste baan van de hele wereld! Dankbaar voor alle mensen die ik elke dag weer mag begeleiden. En waar ik elke sessie mezelf ook weer een beetje beter leer kennen. Ik ben een dankbaar mensenkind.
En ik kwam erachter dat ik toch weer een stukje meer kon, als vorig jaar zomervakantie.
Iedereen heeft af en toe momenten van vertragen nodig. Zeker in het integreren van ons trauma.
Werken aan je trauma kan niet met een quick-fix.
Als dat zo werkte had niemand een trauma meer.

Vertragen is zo ontzettend belangrijk en zoals je hierboven hebt kunnen lezen, zo ongelooflijk lastig bij tijd en wijle.
Toch moet ons hele systeem mee kunnen komen. De volwassene in je. Die heeft beslist dat het zo niet langer ging en hulp is gaan vragen. Een moedige stap.
De kleine delen in ons, die zo bang zijn voor verandering, ook wel het innerlijk kind genoemd, die moeten ook mee kunnen in het proces. Immers: wat in jaren is opgebouwd kan niet in 4 sessies verholpen worden.
In de vertraging kunnen we ook pas gaan voelen. Gevoel schakelt zich heel makkelijk uit als het stressvol en druk is. Juist dat voelen is belangrijk voor trauma-integratie. Het kunnen uithouden van die onaangename gevoelens zorgt voor integratie.

Dat maakt het werken met paarden ook zo waardevol. Zij kunnen ons vertragen als de beste. Hoe? Paarden hebben een lagere hartslag dan ons. Wanneer wij met de paarden in de ruimte zijn zal ons lijf zich afstemmen op het paard. Zo word onze hartslag ook trager. Wanneer ons hart trager gaat kloppen, kunnen we ook rustiger ademhalen. Dat is 1 van de manieren waarop de paarden ons helpen ontspannen.
Je zenuwstelsel komt langzaam maar zeker tot rust tijdens de sessie. Wat erg helpend kan zijn in tijden van hectiek en veel triggers en spanning.
Mag ik jou ook naar die rust begeleiden?

04/10/2025

Vandaag een mooie en inspirerende dag gehad met de Beroepsvereniging voor en door Paardencoaches.

Mooie locatie en fijne mensen ontmoet. Leuk en waardevol om met andere paardencoaches te sparren en mooie gesprekken gehad.

Paula Fernhout

01/10/2025

Wanneer je paard soms ook je privé therapeut is😊.

18/09/2025

Waarom het wiel alleen uitvinden?

Vorige week heb ik een dagje in mezelf geïnvesteerd.😬
Ik liep al een poosje met het idee rond om een dag aan de ontwikkeling van mijn praktijk te werken. En daar kwam de mail van Ilaria voorbij. Met 2 data, waarvan me er 1 uitstekend pastte.

De dag gepland en een aanmeldingsformulier ingevuld. Na het invullen van een vragenlijst was het dan afgelopen vrijdag zover.

Ik werd hartelijk ontvangen. Na een kopje koffie naar de paarden en een sessie gehad.
Hoe het er nu voorstaat. Welke richting ik op mag gaan bewegen. De belemmeringen die erbij horen. Grappig om te ervaren dat ik op een gegeven moment helemaal blanco bij het paard stond.
In de energie veranderde er een hoop toen er bepaalde dingen uitgesproken werden.

Heel fijn om zelf ook weer eens als cliënt in de ruimte te staan. Om mijn eigen blinde vlekken te zien heb ik ook iemand anders nodig die zegt: "ik zie en ervaar dit. "

Om op die manier weer op weg geholpen te worden. Welke weg ik in mag slaan met mijn praktijk. En wat daarvoor nodig is om dingen in gang te zetten.

Na de sessie onder het genot van een lekkere lunch, samen aan het sparren geweest. Wat bij mij past. Haalbaar is onder de huidige omstandigheden. Om zo in de toekomst te mogen groeien.✨️

Word dus vervolgd.😁

05/09/2025

Wat gebeurt hier?!
Een jonge vrouw komt aarzelend op me af. “Ben jij van de paardencoaching?” Ik antwoord bevestigend. Ze geeft me een hand, en stelt zich voor als Petra.
Petra legt uit dat ze niet zo’n prater is. Ik leg uit dat dat helemaal geen probleem is. Dat de oplossing niet in het praten zit. Dat ze juist mag gaan ervaren wat er in haar lijf gebeurt. Haar gezicht klaart op. “Dus ik hoef niet de hele tijd alleen maar te praten?” Ik begin te glimlachen. “Nee, je hoeft hier niet alleen maar te praten.”
Samen lopen we naar de bak, waar mijn paarden collega Tsjitske nieuwsgierig op ons afloopt. Petra kijkt me afwachtend aan. Ik leg nog wat belangrijke dingen uit. Petra gaat bij Tsjitske de afgezette ruimte in.
Tsjitske stapt op Petra af. Ik laat het gebeuren. Ze vindt de stilte al snel ongemakkelijk worden. “En nu?” vraagt ze.
Ik vraag haar even de tijd te nemen om een aantal keer diep adem te halen. Ik merk dat ze rustiger wordt. De gejaagdheid in haar lijf wordt minder.
Ondertussen heeft Tsjitske van alles laten zien, en neemt even afstand. Ik vraag aan Petra of ze bang is om iets of iemand te verliezen. “Hoe weet je dat?” Petra kijkt verward van Tsjitske naar mij.
Ik leg uit dat Tsjitske dat door haar gedrag heeft laten zien. Petra verteld dat haar baan op losse schroeven staat. Omdat haar functie wort opgeheven. En ze niet weet of ze bij haar huidige werkgever kan blijven. Als Petra het erover heeft, kijkt ze nog een keer een beetje onzeker naar Tsjitske, alsof ze haar betrapt heeft.
“Wat doet dat met je?” vraag ik aan Petra. “En waar zit die spanning in je lijf?”
Petra voelt zichzelf steeds meer op haar gemak. Tsjitske gaapt ondertussen een paar keer flink, om de spanning van Petra los te laten.
Ze vertelt over haar functie, het gevoel van afwijzing dat bovenkomt. En wat dat gevoel van afwijzing nog meer bij haar aan alarmbellen geeft. Gebeurtenissen van vroeger, die als traumatisch te bestempelen zijn. Waar ze luchtig over praatte.
Terwijl we het er zo over hebben komt Tsjitske tussen Petra en mij in staan. Ze schermt haar af van mij. Ik laat Petra even met rust, en ervaar dat er een hoop in haar lijf gebeurt.
Nadat ik heb uitgelegd dat Tsjitske haar beschermt, lopen er tranen over de wangen. Het overweldigt haar.
De sessie loopt op zijn eind. Naderhand vraag ik wat ze ervan vond.
“Nou” begint Petra “in het begin vond ik het maar vaag. Ik snap er niet zoveel van. Maar wauw! Wat is er een hoop gebeurt! Nu voel ik me een paar kilo lichter. Ik had er alles van verwacht, maar dít niet!”
We sluiten de sessie af, en lopen naar boven voor een kop koffie.
Loop jij ook vast? Weet je niet waardoor het komt?
Wil je geholpen worden door een ervaren traumatherapeut én paardencoach?
Neem dan contact op!

06-27869441 of mail naar info@staartenmanen.nl

23/08/2025

Het raakt tot op het bot als er een jonge vrouw door geweld om het leven komt.
Maar kunnen we uit eerbied voor Lisa, wachten met de zeer terechte discussie op gang brengen tot ze begraven is? Uit respect voor de nabestaanden? En voor Lisa om haar leven te eren?

21/08/2025

In de zomervakantie mocht ik de opleiding Aromatherapie van stichting Wellness en Aromatherapie afronden met een eindgesprek.
Dankbaar voor alles wat ik geleerd heb. Om de essentiële oliën in te zetten voor het mentaal welzijn van mijn cliënten. En ze op deze wijze te kunnen ondersteunen

Coaching met Staart en Manen

17/12/2025

09/12/2025

12/11/2025

03/11/2025

15/10/2025

04/10/2025

01/10/2025

18/09/2025

05/09/2025

23/08/2025

21/08/2025

Adres

Openingstijden

Telefoon

Website

Meldingen

Snelkoppelingen

Delen

Type

Maandag	09:00 - 16:30
Dinsdag	09:00 - 16:30
Woensdag	09:00 - 13:00
Donderdag	09:00 - 16:30
Vrijdag	09:00 - 13:00