06/02/2026
๐ก๐ถ๐ฒ๐ ๐ถ๐ป๐ด๐ฟ๐ถ๐ท๐ฝ๐ฒ๐ป ๐ถ๐ ๐ผ๐ผ๐ธ ๐น๐ฒ๐๐ด๐ฒ๐๐ฒ๐ป
Iets wat ik deze week las en dat bleef hangen.
"๐ ๐ต๐ฆ๐ข๐ค๐ฉ๐ฆ๐ณ'๐ด ๐ซ๐ฐ๐ฃ ๐ช๐ด ๐ฏ๐ฐ๐ต ๐ต๐ฐ ๐ง๐ช๐น ๐ต๐ฉ๐ฆ ๐ด๐ต๐ถ๐ฅ๐ฆ๐ฏ๐ต, ๐ฃ๐ถ๐ต ๐ต๐ฐ ๐ฉ๐ฐ๐ญ๐ฅ ๐ด๐ฑ๐ข๐ค๐ฆ ๐ง๐ฐ๐ณ ๐ต๐ฉ๐ฆ๐ช๐ณ ๐ฐ๐ธ๐ฏ ๐ฅ๐ช๐ด๐ค๐ฐ๐ท๐ฆ๐ณ๐บ."
En dat raakt me. Omdat het iets blootlegt wat we bijna allemaal doen. Hoe vaak proberen we te fixen? In onszelf, bij onze deelnemers. Vanuit betrokkenheid, goede intenties en de neiging om het goed te willen doen.
We hebben geleerd dat goed lesgeven actief is. Zien, bijsturen, corrigeren. Meer cues, meer uitleg, meer aanwezigheid. Want als je niets doet, doe je te weinig. Toch?
Ook in hands-on werk zie je dit terug. Daarom spreken we bij SanaYou YOGAcademy bewust over 'hands-on assists' in plaats van 'manuele adjustments' of 'correcties'.
Corrigeren suggereert dat er iets fout is. Assisteren betekent uitnodigen. Non-verbaal een richting aanbieden, niet opleggen.
De essentie van lesgeven zit dus ook in ruimte houden. In vertrouwen dat de ander het zelf vindt. Stilte laten bestaan. Iemand laten zoeken, voelen en ervaren.
Lesgeven is geen reparatieklus. Het is blijven staan terwijl je ego even niets te doen heeft.