26/09/2019
Therapie: kado voor jezelf of taboe?
'He psssst, niet verder vertellen hoor, ik zit in therapie.'
'Jij? Zit jij in therapie? Maar je bent toch heel zelfverzekerd? Je hebt toch nooit iets traumatisch meegemaakt? Je functioneert toch gewoon?'
Zo ongeveer de helft van de mensen die bij mij in therapie zijn, vertellen in hun omgeving dat ze in therapie zijn. Ze weten zich gesteund door mensen om hen heen en voelen zich veilig genoeg om dat te vertellen. Bij de andere helft is dat anders. Ze schamen zich omdat hun omgeving vindt dat je sterk moet zijn en dat hulp op emotioneel vlak, een teken van zwakte is. Het is hen in directe of indirecte bewoordingen te kennen gegeven. Helaas hoor ik dit soort denkbeelden nog regelmatig voorbij komen, waardoor we hulpvragenden apart zetten, isoleren, kwalificeren als zwakke mensen.
Dit vind ik zó jammer! Ik meen het als ik zeg dat ik denk dat therapie/coaching of welke vorm van emotionele hulp dan ook, een kado is voor jezelf en dat iedereen daar zo nu en dan baat bij heeft. Ik ken geen mensen die nooit last hebben van negatieve overtuigingen over zichzelf en ook geen mensen zonder blauwe plekken op hun ziel.
De mensen die ik begeleid zijn stuk voor stuk prachtige mensen, mensen met kwaliteiten waar menigeen jaloers op zou zijn, inclusief ikzelf. Ze zijn soms uit balans, maar zeker niet gek of zwak, en de meeste van hen functioneren in hun dagelijks leven gewoon goed. Ze kiezen ervoor om hun struggles, diezelfde struggles die jij en ik kennen, te delen met iemand die vanuit een ander perspectief mee wil kijken. Ze zijn prachtig, en heel vaak mag ik ze helpen om hen die waarheid te leren zien. Een waardevol kado dat ik iedereen gun.