Stress Free Psychoterapia i Rozwój

10/03/2026

>DOM w TOBIE< to cykl warsztatów psychologicznych w Trondheim, podczas których poprzez pracę z ciałem i emocjami uczysz się wychodzić z trybu przetrwania i wracać do kontaktu - ze sobą i z innymi.

To doświadczeniowa przestrzeń, w której odzyskujesz dostęp do swoich zasobów i budujesz wewnętrzną stabilność.

Jakie korzyści możesz odnieść z udziału w cyklu:

• większa świadomość sygnałów z ciała i wczesnych oznak przeciążenia

• umiejętność zarządzania stresem

• praktyczne narzędzia regulacji układu nerwowego

• lepsze rozumienie swoich emocji i potrzeb

• wzmocnienie poczucia sprawczości i własnych granic

• większa autentyczność i swoboda w relacjach

• więcej wewnętrznego spokoju i stabilności na co dzień

Prowadząca:
Joanna Kudla-Wlazeł - psycholożka i psychoterapeutka w Stress Free. Psychoterapia i Rozwój.

📍 Trondheim centrum
📅 soboty: 21 marzec | 25 kwiecień | 9 maj
🕔 12.00 - 15.00
📧 terapiasens@gmail.com

💬 napisz DOM, aby otrzymać więcej informacji 🤗

Zapraszam 🥰

08/03/2026

Drogie Kobiety ❤️

z okazji dzisiejszego święta życzę Wam przede wszystkim bliskości ze sobą - z własnym ciałem, emocjami i wewnętrzną mądrością.

Życzę Wam łagodności dla siebie, odwagi do bycia prawdziwą oraz przestrzeni, w której możecie oddychać, czuć i być dokładnie takie, jakie jesteście.

Chcę też z całego serca podziękować wszystkim kobietom, które obdarzyły mnie swoim zaufaniem. Możliwość towarzyszenia Wam w procesie odkrywania siebie, odzyskiwania spokoju i siły wewnętrznej jest dla mnie ogromnym zaszczytem i prawdziwą radością 🙏

Tworzenie przestrzeni, w której kobiety mogą na nowo poczuć siebie, swoje potrzeby i swoją wartość, jest czymś, co ma dla mnie głęboki sens 🥰

Dziękuję, że jesteście.
Joanna 🌷

08/03/2026

Emigracja należy do najbardziej znaczących doświadczeń życiowych. Oznacza opuszczenie znanego środowiska i rozpoczęcie życia w nowym kraju - w innym języku, kulturze i systemie społecznym. Niesie nadzieję na rozwój i nowe możliwości, a jednocześnie może wiązać się z poczuciem niepewności, samotności oraz utraty dotychczasowych relacji i poczucia przynależności.

Z perspektywy psychologii takie doświadczenie można rozumieć również poprzez koncepcję traumy, która nie jest jedynie skutkiem dramatycznego wydarzenia, lecz przede wszystkim doświadczeniem utraty więzi i poczucia bezpieczeństwa. Dzieje się tak, kiedy układ nerwowy zostaje przeciążony i traci zdolność do naturalnej samoregulacji.

Emigracja właśnie jest często takim doświadczeniem przerwania nagle wielu więzi. Opuszczamy ludzi, znane miejsca, język, kulturę i codzienne rytuały, które przez lata stanowiły dla nas punkt odniesienia. Miejsca, z których pochodzimy, tworzą swoisty „krajobraz bezpieczeństwa”. Zapachy, dźwięki, rytm dnia czy nawet światło o określonej porze roku zapisują się w naszej pamięci ciała.

Kiedy te punkty odniesienia znikają, organizm potrzebuje czasu, aby się odnaleźć. Nowe środowisko wymaga większej uwagi i wysiłku adaptacyjnego. Układ nerwowy pozostaje w stanie zwiększonej czujności, co w dłuższej perspektywie może zacząć przejawiać się chronicznym napięciem, zmęczeniem, poczuciem zagubienia albo emocjonalnym odrętwieniem.

Z zewnątrz może to wyglądać tak, że nawet dobrze radzisz sobie z codziennością w nowym kraju - pracujesz, organizujesz życie, podejmujesz decyzje. W środku jednak możesz odczuwać niepokój, przytłoczenie i brak poczucia bezpieczeństwa.

Adaptacja nie polega wyłącznie na nauczeniu się języka czy znalezieniu pracy, lecz także na stopniowym odbudowywaniu więzi - z ludźmi, otoczeniem i ... własnym ciałem.

Rozpoznawanie własnych wzorców reagowania na stres i niepokój pomaga zrozumieć sygnały płynące z organizmu. Kontakt z ciałem - uważność na oddech, ruch i doznania cielesne - wspiera regulację układu nerwowego oraz odzyskiwanie poczucia orientacji i bezpieczeństwa.

Dzięki temu nawet w nowym kraju, możemy odnaleźć dom - dom w sobie 💚

07/03/2026

Ciało jest miejscem, w którym żyjemy przez całe życie. To w nim pojawia się napięcie, zmęczenie, czujność, ale także spokój i poczucie bezpieczeństwa.

Warsztat „Ciało – mój dom. Ugruntowanie i regulacja układu nerwowego” poświęcony jest odzyskiwaniu kontaktu z ciałem i budowaniu wewnętrznej stabilności.

Podczas spotkania przyjrzymy się temu, w jaki sposób układ nerwowy reaguje na stres i przeciążenie oraz jak objawia się to w ciele – w oddechu, napięciu mięśni, postawie i poziomie energii.

Poprzez proste ćwiczenia somatyczne, pracę z oddechem i uważnością na sygnały z ciała będziemy rozwijać zdolność ugruntowania, czyli odczuwania stabilności, obecności i większego kontaktu z samym sobą.

To spotkanie jest pierwszym warsztatem z cyklu „Dom w Tobie. Od przetrwania do kontaktu” – cyklu poświęconego przywracaniu spokoju i poczucia bezpieczeństwa w sobie oraz w relacjach.

Zapraszam również do udziału w całym cyklu, ponieważ kolejne warsztaty prowadzą krok po kroku przez proces pogłębiania świadomości ciała i emocji w kontakcie ze sobą oraz rozwijania umiejętności regulacji i budowania bezpieczeństwa w kontakcie z innymi.

Terminy warsztatów:
21.03 | 25.04 | 9.05

Lokalizacja: Trondheim centrum

Kontakt:
terapiasens@gmail.com

💬 skomentuj słowem DOM, aby otrzymać więcej informacji 🤗

03/03/2026

Zapraszam na warsztaty psychologiczne w Trondheim DOM w TOBIE. Od przetrwania, do kontaktu - o odzyskiwaniu spokoju i bezpieczeństwa w sobie i w relacjach.

Długotrwały stres, przeciążenie, relacyjne zranienia, a czasem także doświadczenia o charakterze traumatycznym sprawiają, że układ nerwowy uczy się chronić poprzez wzmożoną kontrolę lub odcinanie czucia.

Podczas warsztatu będziemy się uczyć:
• rozpoznawać własne strategie adaptacyjne i sygnały przeciążenia
• regulować układ nerwowy prostymi, praktycznymi narzędziami
• lepiej rozumieć swoje emocje i ich znaczenie
• odzyskiwać kontakt z ciałem jako źródłem stabilności
• stawiać granice i budować relacje bez utraty siebie

Terminy: 21 marzec | 25 kwiecień | 9 maj
Soboty 12.00-15.00

Kontakt i zapisy: terapiasens@gmail.com

💬 napisz DOM w komentarzu, aby otrzymać więcej informacji 🤗

03/03/2026

Napisz w komentarzu DOM aby otrzymać więcej informacji lub wyślij wiadomość prywatną 🤗

Możesz też wysłać maila 👉terapiasens@gmail.com

22/02/2026

>>DOM w TOBIE. Od przetrwania, do kontaktu

09/02/2026

Innym środkiem obronnym stosowanym przeciwko doświadczaniu straty może być kompulsywna potrzeba troszczenia się o innych ludzi.

Zamiast doświadczać cierpienia, pomagamy tym, którzy cierpią. I przez pełną oddania służbę przynosimy ulgę sobie samym w naszym dawnym poczuciu bezradności i utożsamiamy się z tymi, o których tak bardzo się troszczymy.

Judith Viorst
„To, co musimy utracić: miłość, złudzenia, zależności i niemożliwe oczekiwania, których każdy z nas musi się wyrzec, by móc wzrastać”. Wyd. Zwierciadło
——————

Nadmiarowe pomaganie innym, daje ulgę, bo odsuwa od własnego bólu, bezradności, żalu czy straty. Daje też poczucie wpływu i podnosi samoocenę: „Beze mnie sobie nie poradzą”.

Jeśli w dzieciństwie doświadczyłaś/eś dużo chaosu, braku opieki emocjonalnej, poczucia winy albo potrzeby „ratowania” bliskich, to Twój układ nerwowy mógł nauczyć się, że bezpieczeństwo i miłość nie są takie oczywiste i trzeba na nie zasłużyć. To z kolei mogło doprowadzić do przekonania, że jeśli będę potrzebna/y, to nie zostanę porzucona/y.

W terapii można zacząć rozpoznawać ten mechanizm z czułością, a nie oceną i stopniowo uczyć się, że bliskość nie musi opierać się na byciu „niezastąpioną/ym”.

To też przestrzeń, w której można bezpiecznie dotknąć własnego bólu i bezradności, budując poczucie wartości oparte na tym, kim jesteś, a nie na tym, ile dajesz. Jeśli czujesz, że ten temat Cię dotyczy, zapraszam do kontaktu 🙂

Joanna Kudla-Wlazeł
Konsultacje psychologiczne i psychoterapia online
👉 terapiasens@gmail.com

05/02/2026

„Trauma, mówiąc najkrócej, dotyczy utraty więzi - z samym sobą, z własnym ciałem, z rodziną, innymi i całym otaczającym światem.

Ta utrata więzi jest czasami trudna do rozpoznania, ponieważ nie następuje od razu. Może postępować powoli, przez dłuższy czas, a my przyzwyczajamy się do tych subtelnych zmian, czasami nawet ich nie zauważając.

Są to ukryte skutki traumy i większość z nas zachowuje je dla siebie. Możemy tylko uzmysławiać sobie, że nie czujemy się za dobrze, jednak nie rozumiemy, co właściwie się stało; stopniowo podważa to naszą samoocenę, zaufanie do siebie, zdolność do odczuwania szczęścia i więzi z życiem.

Nasze wybory zawężają się, gdy unikamy pewnych uczuć, ludzi, sytuacji i miejsc. W rezultacie stopniowego ograniczania wolności tracimy witalność oraz potencjał do spełniania naszych snów i marzeń.”

Peter A. Levine
Uleczyć traumę
—————————

W mojej pracy widzę, jak często trauma odbiera nam kontakt z samymi sobą w sposób niemal niezauważalny, a my zrzucamy to na okoliczności, zmęczenie, „taki etap życia”. Obwiniamy innych, relacje, pracę, ciało. Szukamy przyczyn na zewnątrz, bo utrata kontaktu z sobą jest czasem zbyt subtelna i …zbyt bolesna, by ją rozpoznać. Z czasem pojawia się jednak poczucie, że coś ważnego zostało odcięte, a pod nim kryje się lęk przed bólem, wstydem, bezradnością czy potrzebą więzi.

Uważna i empatyczna relacja terapeutyczna daje bezpieczną przestrzeń, w której nie trzeba już przed tym uciekać. W stabilnym, nieoceniającym kontakcie to, co było zbyt trudne, może pojawiać się stopniowo, w tempie, które jest możliwe na tu i teraz.
To właśnie relacja staje się miejscem, w którym krok po kroku odbudowuje się utraconą więź z samym sobą.

Zapraszam
Joanna Kudla-Wlazeł

27/01/2026

https://www.facebook.com/share/1HrXw77pAu/?mibextid=wwXIfr

Terapeuci zwykle dobrze wyczuwają, kiedy pacjent snuje opowieści, które wprawiają wrażenie wglądowych, ale niekoniecznie mu służą, bo nie zmieniają sposobu, w jaki żyje. Psychoterapia nieraz konfrontuje z rzeczami trudnymi i bolesnymi, zarazem prawdziwymi. To istotne, żeby je pokazywać i komunikować, ale w sposób, który pacjent jest w stanie przyjąć. Zwracamy też uwagę na relację z pacjentem. Choć nie mamy bezpośredniego dostępu do jego życia poza gabinetem, możemy obserwować zmiany w jego zachowaniu czy w faktach z jego życia, o których mówi w gabinecie. Celem terapii nie jest potwierdzenie czyichś przekonań. Jednym z powodów, dla których jest tak trudna, jest to, że prowokuje odkrywanie i wypowiadanie tego, czego zwykle nie chcemy o sobie wiedzieć. Myślę, że sednem tej pracy jest nauka wielowymiarowego widzenia tego, jak sami funkcjonujemy w relacjach i sposobu, w jaki postrzegamy to, co inni nam w relacjach „robią”.

Cveta Dimitrova dla czasopisma "Kontakt"