Master Godangel

31/01/2026

Godangel bani 31 January 2026
प्रिय आमा-बाबा तथा युवा नानुहरु, हजुरहरु सबैमा कल्याण मंगलको कामना गर्दै आजको गड्याञ्जल वाणीमा एउटा कथा राख्ने अनुमति चाहन्छु ।

एउटा गाउँमा गरीब एक दम्पती सिता र राम बस्नु हुन्थ्यो, सिता दमको रोगी हुनुहुन्थ्यो कतै केही काम गर्नु सक्नु हुन्न, श्रीमानले दिन भरि मजदुरी गरेर लिएकोले साँझ-विहान गुजारा चलाउनु पर्थ्यो । घरमा बिरामी सिता कति बेला श्रीमानले खाने कुरा लिएर आउनु हुन्छ भन्दै हरेक साँझ बाटो कुर्नु उहाँको दैनिकी नै थियो । उता श्रीमान रामले पनि घरमा श्रीमती सिता बिरामी छिन् भन्दै दिनभर आफुले मिहिनेत गरेर जोडेको पैसाले केही खानेकुरा किनेर साँझ श्रीमती सितालाई सम्झिन्दै हतार-हतार घर फर्कनु हुन्थ्यो ।

सदा झै राम दिनभरी मिहेनत गरेको पैसाले केही खानेकुरा किनेर हतार-हतार झिसमिसे साँझमा घर जाँदै गर्दा बाटोको छेउमा ठुलो रुखको फेदमा एकजना आमा रुदै गरेको देख्नु हुन्छ, रामले ती आमाको छेउमा गएर सोध्नु हुन्छ आमा हजुर किन रुनु भएको ? हजुरलाई के भयो ? हजुरको घर कहाँ हो ? ती आमाले भन्नू हुन्छ बाबू ! मेरो घर छैन, मलाई घर साहुले भाडा तिर्न नसकेर कोठा बाट निकाली दिनु भयो, म धेरै दिन देखी बाहिरै छु, कति दिन भयो मैले केही खान पाएकै छैन, काम गर्न सक्दिन बिरामी छु बाबु...! आमाको कुरा सुन्न साथ रामले आफू संग भएको खाने कुरा आमा यो खानेकुरा खानुस् भन्दै दिनु हुन्छ । यता घरमा सिताले कति बेला श्रीमान घर आइपुग्नु हुन्छ अनि दिनभरिको भोग मेटाउ भन्दै बाटो हेरिरहनु हुन्छ ।

जब राम घर आइपुग्नु हुन्छ सिताले खाली हात देख्न साथ रामलाई हेर्दै भन्नू हुन्छ श्रीमान खाली हात ? आज घरमा केही खानेकुरा छैन के हजुरलाई थाहा छैन र ? श्रीमती सिताको यो कुरा सुन्न साथ रामले भाबुक हुँदै बाटोमा भएको सारा वृतान्त सितालाई सुनाउनु हुन्छ, सिताले श्रीमानको सारा कुरा सुन्न साथ श्रीमानलाई हामी भन्दा पनि अझ धेरै दिन-दु:खीलाई दया गर्नु भएकोमा धन्यवाद भन्दै आज रात हामी तातो पानी पिएर भए पनि गुजारा गरौ भन्नू हुन्छ । बिरामी श्रीमती भोकै छ तर राम संग अरु कुनै विकल्प छैन, रामले सोंच्नु हुन्छ अब म छिमेकीको बारीको सखरखन्ड खनेर ल्याउँछु अनि कुनै दिन छिमेकीको सखरखन्डको पैसा तिर्नेछु भन्दै रामले छिमेकीको वारि बाट सखरखन्ड लिएर आउँछ । रामले राति अध्यारोमा आफ्नो बारीको सखरखन्ड खन्दै गरेको छिमेकीले देख्नु हुन्छ अनि भोलि बिहानै छिमेकी रामको घरमा आउनु हुन्छ अनि राम...राम भन्दै बोलाउनु हुन्छ, राम घर भित्र बाट बाहिर निस्कन्छ अनि रामले छिमेकीलाई हेर्न साथ हात जोड्दै भन्नू हुन्छ हजुरहरु यहाँ किन आउनु भएको मलाई थाहा छ मलाई माफ गरिदिनु होस् म एकदिन हजुरको सखरखन्डको पैसा तिर्नेछु । छिमेकीले भन्नू हुन्छ राम ! तिमीले पैसा तिर्नु पर्दैन बरु तिम्रो दु:ख र ईमानदारी लाई देखेर हामीले केही पैसा र गाडीमा बर्ष भरि खाना पुग्ने सारा कुरा लिएर आएका छौ । छिमेकीको कुरा सुनेर राम र उहाँको श्रीमती सिता खुशीले गदगद हुँदै छिमेकीलाई अनेकौं धन्यवाद दिनु हुन्छ ।

प्रियजन यो कथाको नैतिक शिक्षा असल इमानदार कर्मको फल पनि असल नै प्राप्त हुनेछ, जस्तो बीउ लगायो उस्तै फल फल्नेछ । दया-प्रेम बाँडे दया-प्रेम नै पाइनेछ । यसर्थ हामीले सधैं ईमानदार बनौं, कम्जोर असहायलाई सहयोग दया गरौं, प्रेम र करुणा बाडौं ।
Jai Prem !
With love and blessings,
Guruhajur

24/01/2026

𝐆𝐨𝐝𝐚𝐧𝐠𝐞𝐥 𝐛𝐚𝐧𝐢 𝟐𝟒 𝐉𝐚𝐧𝐮𝐚𝐫𝐲 𝟐𝟎𝟐𝟔
प्रिय आमा-बाबा युवा नानुहरु, हजुरहरु सबैमा मंगलको कामना गर्दै आजको गड्याञ्जल वाणी तर्फ प्रवेश गर्ने अनुमति चाहन्छु ।

दु:ख,
हाम्रो जीवनमा दुःख-समस्यहरु महासागर बनेर बगिरहेको हुन्छ र हामी त्यही महासागरमा तैरिरहेका हुन्छौं । हामी दुःख बाट कसरी उन्मुक्ति पाउन सकिन्छ भनेर जीवनभर उन्मुक्तिको मार्ग खोजी रहन्छौं । दु:ख बाट भाग्न अनेकौं प्रयास गर्छौ तर हामीहरु मृत्युको मुख सम्म आइपुग्दा पनि दुःख बाट उम्कने मार्ग हामीले पहिल्याउन समर्थ भइसकेका हुँदैनौ । दुःखलाई दुश्मनी बनाएर अझ हामी दु:खको दलदलमा डुबेर बाँच्छौ र दुःख लिएरै मर्छौ । हामीले जति दु:खलाई दुश्मनी बनाइ अगाडी बडिरहन्छौ झन्झन् दु:ख समस्यले घेरिरहन्छ । नकारात्मक भावनाहरू ती हुन् जसले हाम्रो मुस्कान र खुशीहरुलाई निसासिने गरि कैद गरिदिन्छ ।

प्रियजन, दु:ख नदी वा ताल जस्तै हुन् यदि हजुरलाई पौडी खेल्न आउँछ भने हजुरले सजिलो सँग नदि पार गर्न सक्नु हुन्छ, अन्यथा हजुर सफल हुनुहुन्न । जब हामीलाई महसुष हुन्छ जीवनमा दुःख त दुश्मन होइन असल मित्र हो, हरेक कुराले छोडेर जान्छ तर दु:खले कहिले छोड्दैन । सकारात्मक मनोवृत्तिले धेरै कृतज्ञता ल्याउँछ, दु:ख प्रति हामीले सकारात्मक सोच्नु पर्छ, सकारात्मक बन्नु पर्छ, सकारात्मक रूपमा दु:खलाई जीवनमा अंगाल्नु पर्छ । हावा भन्दा छिटो उडिहिड्ने मनको वेगलाई रोक्न सके अवश्य दु:ख घट्छ किनकि मन सबै प्रवृत्तिको अगुवा हो, मन नै प्रधान हो । जब कुनै व्यक्ति आफ्नो मनलाई मैला बनाएर कुनै तुच्छ बोल्छ वा शरीर बाट कुनै कर्म गर्छ, तब दुःख उनको पछि लाग्छ । ऐनामा धुलो मैलो छ भने ऐनामा देखिने प्रतिविम्ब वास्तविक जस्तै देखिदैन फरक नै देखिन्छ, हाम्रो आँखाले पनि हरेक कुरा निष्पक्ष देखेको हुन्छ तर हाम्रो धारणा वा विचारले त्यसलाई भ्रममा पारिदिन्छ । कुनै पनि कुरालाई हेर्ने दृष्टि यथोचित दृष्टि हुनु पर्छ । क्षणिक उत्साह वा मान्छेले के भन्छ भन्ने भावना बाट होइन । बाहिरी उत्साह नभई आन्तरिक उत्साह हुनु पर्छ ।

दु:खलाई विध्वंसात्मक रूपमा नहेरी सृजनात्मक रूपमा हेर्नु पर्छ । हामी आफु बाँच्नका लागि अरुलाई पीडा नहोस् । अरुको जीवन नष्ट नहोस् । अरु कसैको अहित नगरी बाँच्नु सकौं । यदि कसैको अहित गरिन्छ भने आफ्नो लागि पनि अहितको बिजारोपण सुरु हुनेछ । खुशीको बाटो गन्तव्य होइन तर आन्तरिक शान्ति, कृतज्ञता र अर्थपूर्ण सम्बन्धहरूको दैनिक अभ्यास हो । मुख्य घटकहरूमा निर्बल प्राणीहरु प्रति करुणा प्रेमको सम्बन्धहरू प्रवर्द्धन गर्नु, परोपकारको अभ्यास गर्नु, वर्तमान क्षणमा बाँच्नु, उद्देश्य र पूर्तिको भावना प्रदान गर्ने काममा संलग्न हुनु । सकारात्मक सोंच, करुणा, दया-प्रेम, सफल, ऊर्जावान स्वस्थले जीवनमा मुस्कान ल्याउछ, सबैभन्दा राम्रो मेकअप भनेको मुस्कान हो, मुस्कान बाट आउने सुन्दरता जस्तो अरु कुनै सुन्दरता छैन । अत: सधै कृतज्ञ हुनु पर्छ, दु:खी पीडितलाई करुणा बाड्ने, तनावमुक्त जीवनयापन होइन जीवन पाएकोमा उत्सव मनाउनु पर्छ, जीवनमा सबैभन्दा धेरै प्रेम, करुणा र सेवामा लगानी गर्नु पर्छ । हामीले यी खुशीका मार्गहरु जीवनमा सधै अपनत्व गर्न सके दु:ख पासो होइन जीवन जिउने सृजनात्मक अवसर बन्नेछ ।
Jai Prem !
With love and blessings,
Guruhajur.

19/01/2026

प्रिय आमा बाबा युवा नानुहरु आज तामाङ समुदायको महान चाड तथा नेपालको राष्ट्रिय चाड सोनाम ल्होछारको पावन अवसरमा सबैको कल्याण मंगलको कामना गर्दै सुख, शान्ति, समृद्धि उर्जाका साथै सबै संस्कार संस्कृति फलोस् फुलोस् अनि सहिष्णुता मिलोस् भन्ने कामनाको साथमा सोनाम ल्होछार २०८२ को शुभकामना व्यक्त गर्दछु ।
ल्होस्सो/फ्याफुल्ला
Jai prem !
With love and blessings,
Master godangel

17/01/2026

Godangel bani 17 January 2026
प्रिय आमा-बाबाजन तथा युवा नानुहरु, हजुरहरु सबैमा कल्याण मंगलको कामना गर्दै आजको गड्याञ्जल वाणी तर्फ प्रवेश गर्ने अनुमति चाहन्छु ।

धर्म भन्दा माथि अध्यात्मिकतामा जीवन जसले उठाउदछ उसले शान्तिपूर्ण र अर्थपूर्ण जीवन व्यतित गर्दछ । आध्यात्मिकतामा उठेको ब्यक्ति एक धर्मात्मा बन्न सक्छ जो स्वच्छ विचार कर्म र प्रेम भावनामा सधै जिउँदछ । प्रेमवाद दर्शनले हामीलाई सधै धर्म भन्दा माथि उठेर आध्यात्मिक मार्ग हुँदै एक धर्मात्मा बन्न प्रेरित गरिरहेको छ । धर्मात्मा ब्यक्तिमा सधै मानवताको दियो जलिरहनु पर्छ, जहाँ मानवता नासिरहेको अध्यारो ठाँउमा पनि त्यो दियोले प्रकाश दिन सकोस्, धर्मात्मा ब्यक्ति अध्यारोमा एक दियो हो । जो ब्यक्ति आध्यात्मिकतामा उठेको छ उसले जीवनलाई पीडामा होइन तर शान्तिमा जिउँदछ, जसले शान्ति बाहिर होइन आफै भित्र खोज्ने सामर्थ्य राख्दछ । धर्मात्मा ब्यक्तिले जीवनको रहस्य बुझेको हुन्छ, जीवन जिउने असलपन गुण बोकेर जुनकीरी झै त्यो असलपन गुणको उज्यालो प्रकाश अरुलाई दिईरहन्छ त्यही नै हो एक धर्मात्मा ब्यक्ति । जंगलमा फुलेको लालिगुरास र चाँप फुलमा कुनै अशान्ति, पिडा, दु:ख, रीस र घमण्ड कतै देखिन्दैन सृफ ती फुलहरुले मिठो सुगन्ध अनि मिठो मुस्कान मात्रै छरिरहन्छ त्यसैगरी एक धर्मात्माले पनि मानवता, शान्ति र प्रेमको मिठो सुगन्ध र मुस्कान छरिरहेको हुन्छ ।

धर्मात्मा त्यो हो जो धर्म भन्दा माथि उठ्छ, तर जसले मेरो धर्म यो त्यो, मेरो संस्कार रीतिरिवाज यो र त्यो भन्दै अल्झि रहन्छ उ कहिले धर्मात्मामा बन्न सक्दैन । जसले सबै मानवलाई एउटै रूपमा देख्छ उहाँ साँचो धर्मात्मा हो, हामी धर्म भन्दा माथि धार्मिकतामा उठेर धर्मात्मा बन्न तिर जाउ । हामीले मानव कर्तव्यलाई पूरा गर्दै सारा निरीह अबोध पशु-प्राणीहरुलाई पनि आफुलाई झै प्रेम गर्न सकौ, उनीहरुको लागि पनि आवाज बनेर उभिन सकौं, उहाँहरुको लागि कल्याण मंगल होस् भनी सधै हृदयगंम गर्न सकौं किनकि श्रीकृष्ण भगवानले भन्नू भएको छ पबित्र भागवत गितामा सबै प्राणीहरुमा म निहित छु, सबै प्राणीहरुमा भगवान निहित हुनुहुन्छ भने ती नै अबोध प्रा‍णीहरुलाई भगवानको नाममा बध गरेर चढाईनु भनेको अन्धविश्वासको पराकाष्ठा हो । हामीले सबै प्राणीहरुमा भगवान श्रीकृष्णलाई देख्नु सक्नु पर्छ । यदि भगवान श्रीकृष्ण सारा पशु-प्राणीहरुमा निहित हुनुहुन्छ भने उनीहरुलाई मारेर कसरी आफ्नो आहार बनाउन सकिन्छ ? भगवान निहित पशु-प्राणीलाई बध गरेर भगवानलाई नै कसरी चढाउन सकिन्छ ? यसर्थ यस्तो धर्म, संस्कार, रीतिरिवाजको नाममा अन्धविश्वासमा अल्झेर नबसौं, भगवान निहित पशु-प्राणीहरुलाई प्रेम गरौं, सबै हामी साकाहारी बनौं । हामी सबै सकारात्मक सोंचले अगाडि बढौ, यो संसार नै नरहे यो धर्ती कहाँ रहन्छ ? यो धर्ती नै नरहे हामी कहाँ रहन्छौ ? अनि हामी नै नरहे हाम्रो संस्कार रीतिरिवाज भन्ने कहाँ रहन्छ ? यसर्थ हामी मानवतालाई बचाउ गर्दै संसार बचाउन हाम्रो हातहरु उठाउनु पर्छ, त्यही हो एक असल धर्मात्माको पहिचान, त्यही हो धर्मात्मा, हामी पनि सबै धर्मात्मा बन्ने तिर जाउ ।
Jai Prem !
With love and blessings,
Guruhajur 🙏

10/01/2026

Godangel bani 10 January 2026.
प्रिय आमा-बाबा अनि युवा नानुहरु हजुरहरु सबैमा हृदय भरिको न्यानो प्रेम साथै कल्याणको कामना गर्दै आजको गड्याञ्जल वाणी तर्फ प्रवेश गर्ने अनुमति चाहन्छु ।

दृष्टिकोण,
एका देशमा एकजना धर्मात्मा मानिसले जंगलको बीचमा एउटा सुन्दर घर बनाएका थिए जहाँ आगन्तुकहरू बस्न र आराम गर्न सकून् भनेर बगैंचा पनि लगाए । समय-समयमा धेरै मानिसहरू आउँथे र बस्थे । एकदिन धर्मात्माले प्रत्येक आगन्तुकलाई सोध्नु भयो "हजुरलाई यो ठाँउ कस्तो लाग्छ ?" आगन्तुकहरूले आफ्नो दृष्टिकोण बाट आफुलाई लागेको कुरा राख्न थाले । पहिलो ज्वाफ चोरहरूले भने, "एकान्तमा आराम गर्न, योजना बनाउन, हतियार भण्डारण गर्न र सामान बाँड्न उपयुक्त ठाँउ लाग्यो ।" दोस्रो ज्वाफ जुवाडेहरूले भने, "जुवा खेल्न र पुलिसको नजर बाट टाढा रहन यो ठाँउ अत्यन्तै सुबिधा लाग्यो ।" तेस्रो ज्वाफमा कलाकारहरूले भने, "एकान्तको फाइदा उठाएर आफ्नो कलालाई ध्यान केन्द्रित गर्न, अभ्यास गर्न र संगित सृजना गर्न हामी कलाकारहरुलाई यो ठाउँ अति नै उपयुक्त लाग्यो।" अर्को चौथो ज्वाफ सन्तहरूले राखे भो, "शान्त वातावरणमा ध्यान गर्न, साधना गर्न र मुक्ति प्राप्त गर्नको लागि अति सुन्दर ठाउँ लाग्यो ।" पाँचौ केही विद्यार्थीहरू आए र भने, "शान्त यो ठाँउमा हरेक कुरा सिक्ने, अनुसन्धान गर्ने उपयुक्त वातावरण छ, हामी विद्यार्थीको लागि अध्ययन गर्नको लागि यो ठाउँ उत्तम लाग्यो ।" यसरी प्रत्येक आगन्तुकले आफ्नो दृष्टिकोण बाट आफ्ना कार्यहरू व्याख्या गरे । अन्तमा सबैको धारणा सुनि सके पछ धर्मात्माले निष्कर्ष निकाल्नु भयो कि व्यक्तिको व्यक्तित्व उसको दृष्टिकोणले निर्धारण गर्छ ।

प्रियजन कुनै पनि कुरा राम्रो वा नराम्रो हुँदैन, हाम्रो दृष्टिकोणले नै यसलाई राम्रो वा नराम्रो बनाउँछ । आफु बद्लिन आफै हैन आफ्नो नजर बदल्नु पर्छ, संसार बदल्न आफु हैन आफ्नो दृष्‍टिकोण बदल्नु पर्छ । कुनै पनि कुरालाई हेर्ने दृष्‍टिकोण दुई पक्ष हुन्छ, एउटा सकरात्मक अर्को नकरात्मक : सकरात्मक सोंचले हेर्दा शान्ती महशुस हुन्छ नकरात्मक सोंचले हेर्दा छत्पट मसशुस हुन्छ । हरेक कुराहरुमा हाम्रो दृष्टिकोणको प्रभाव रहन्छ । समस्याको कारणले गर्दा समस्या समस्या भएको हैन तर समस्या समस्या हुनुको कारण हाम्रो आफ्नै हेर्ने दृष्‍टिकोणको कारणले गर्दा हो । दृष्‍टिकोण परिवर्तन गरौ, समस्यालाई आफु माथि राज गर्न नदिउ ।
Jai Prem,
With love and blessings
Guruhajur

03/01/2026

Godangel Baani 03/january/2026
प्रिय आमा बाबा युवा नानुहरु हजुरहरु सवैमा न्यानो प्रेम चढाउदै आजको गड्याञ्जल बाणी प्रस्तुत गर्ने अनुमति चाहन्छु ।

प्रियजन हामीले भर्खरै मात्र दुःखहरण पुजा सम्पन्न गरेका छौँ । यो पालीको दुःखहरण पुजामा हामीले ईश्वर समक्ष केही प्रश्नहरु संगै अन्तर विन्ति पनि चढाएका छौँ कि २०२६ मा हामी मानव लगायत सवै प्राणी जगतको मंगल कल्याण हुन सकोस् । मलाई यो विस्वास छ कि हाम्रो अन्तर विन्ति र कामना भगवान समक्ष पुगेकै छ ।

आज यो संसार हेर्दा धर्मले भन्दा पापले भरिएको छ, निर्वल-अबोध प्राणीहरु सेकेन्ड-सेकेन्डमा ढालिएको छ, विचरा कति आय-आय भन्दै छट्पटीन्दै रुन्छन् तर उहाँहरुको आँसुको कुनै मुल्य हुँदैन, निर्दयी भएर मान्छेले आफ्नो जिब्रोको स्वादको निम्ति उहाँहरुको प्राण चुटाइ दिन्छ । निर्वल ती अबोध प्राणीहरुको पनि आफ्नै दु:ख छ पिडा छ, तर उहाँहरुको भावना बुझ्ने हाम्रो हृदय छैन, यसर्थ भगवान समक्ष विन्ती चढाउछौं ती निर्बल अबोध प्राणीहरुको पनि यस पुजाले दु:खहरण होस्, एक छाक भए पनि खान मिलोस्, कठ्याङ्ग्रीने चिसोमा न्यानो मिलोस्, हजुरले जे गर्न सक्नु हुन्छ गरियोस्, हजुरले ब्रह्माण्डको भित्री भाग बाट यी आवाजहरु सुनियोस् ।

हे भगवान ! आज म हजुरलाई पुजा गर्न मात्रै आएको छुईन, हजुरलाई म प्रश्न सोध्न पनि आएको छु, किनकि मन भित्र आगो दनदनी बलिरहेको छ, हे नाथ खराब मान्छेहरु किन अघि बड्छ ? राम्रो मान्छेहरु किन पछारिन्छन् ? हे ब्रह्माण्ड आजकालको जमानामा मान्छेहरु अरुको टाउको काटेर आफू किन अग्लो हुन चाहन्छन् ? अरुको अनुहार चिथोरेर आफ्नो अनुहार किन राम्रो बनाउन चाहन्छन् ? हे भगवान ! यहाँ अरुको आँसुमा आफ्नो हाँसो जोड्छन्, अरुको पतनमा आफ्नो शिखर खोजछन्, अचम्मको कुरा यो छ कि फेरि त्यही खराब मान्छेहरु नै माथि उठिरहेको हुन्छ । ती देखावटीहरु नै ठुला बन्दै गरेको हुन्छन्, ती झुट्टा बोलिहरु सफलता बनेर देखिरहेका हुन्छन्, हे नाथ ! साँचो भावना भएकाहरु किन तल पर्छ ? ईमानदार किन सधै किनारमै ढकेलिन्छन् ? प्रेम बाड्ने बटुवाहरु किन थाक्छन् ? अनि सत्य किन चुपचाप हुन्छ ? अरुको कुभलो सोच्नेहरुलाई किन डन्डा दिईन्दैन ? किन सजय पाउदैनन् ?

किन पापी अधर्मीहरु झन् सलबलाउछन् ? हे भगवान ! आज म हजुरलाई पुजा गर्न मात्रै आएको छुईन हजुरलाई प्रश्न तेर्साउन पनि आएको छु । यदि न्याय हजुरमा छ भने यो दृश्य किन चलिरहन्छ ? आज यो प्रश्न गरिरहेछु कि यो संसार राम्रो हुनु अपराध हो ? सत्य बोल्नु कमजोरी हो ? के इमानको शुन्य-शुन्य हो ? सानो माछा किन ठुलो माछाको चारो बन्न पर्छ ? सानो प्राणी किन ठुलो प्राणीको आहार बन्न पर्छ ? निर्बल अबोधलाई किन मान्छेले मारेर खानु पर्छ ? कम्जोरको श्वास माथि बलियोले किन अधिकार जमाउछ ? हे भगवान पापीहरु किन निर्धक्क हुन्छन् ? दया नहुनेहरु किन ढुक्क हुन्छन् ? अरुलाई रुवाएर हाँस्नेहरु किन डराउदैनन् ? अरुको आँसुमा रमाउनेहरु किन हजुरको आँखामा पर्दैनन् ? हे भगवान ? कम्जोरहरुको चीत्कार किन यहाँ सुनिन्दैन ? आँसु किन प्रमाण मानिन्दैन ? अहंकार नै किन सत्य जस्तो देखिन्छ ?

हे भगवान आज म पुजा मात्रै होइन हजुरलाई प्रश्न पनि गर्न आएको छु, किनकि मन भित्र आगो दन्किरहेको छ । के न्याय ढिलो हुनु नै न्याय हो त ? सजाय नदिनु नै ब्यबस्था हो त ? मौन बस्नु नै सहमति हो त ? हजुरको शान्ति हाम्रो पिडा हो त ? हे ब्रह्माण्ड किन खराब अगाडी बड्छ ? किन राम्रो पछाडिन्छ ?

प्रियजन् यो धर्तीमा जन्मेर आएर हामी संग अनेकौं प्रश्नहरु छन् त्यो प्रश्नहरु हाम्रो दु:ख संग संबंधित, रोग कष्ट संग संबंधित, जति राम्रो गर्न खोज्दा पनि नराम्रो हुन खोज्ने संग, अथक प्रयास गर्दा गर्दै पनि असफलता मै छाडिने संग, दु:खी पीडितको दु:खलाई थोरै भए पनि साथ दिने प्रयास गर्दा गर्दै आफू पनि पिडाको खाल्डोमा नै खसिने संग, अनगिन्ती अनिन्द्र बितेका रातहरु संग, असल कर्मको लागि पाइला चाल्दा अंकुशेमा पार्ने संग, यो जीवन पाएर पनि हार खाएको संग, जीएर पनि मरेको संग हाम्रो अनेकौं प्रश्नहरु छन् ।

ती अनेकौं प्रश्नहरुको एउटै लजिकल उत्तर छ, जहाँ उत्तर विनाको उत्तर छ जे होस् जिन्दगी चलेको छ, दु:ख होस्, पिडा होस्, खुशी नाचगान होस् या छट्पटी होस् केवल उत्तर एउटै छ जिन्दगी चलेकै छ । आफ्नो दु:खमा आफ्नो हार संग आफ्नो छट्पटी संग कुनामा लुकेर कयौं धारा जस्तै आँसु बगे होलान्, हिड्दा हिड्दै कयौं पटक खुट्टाहरु लर्बरियो होला, हिड्दा हिड्दै आँखाहरु चिम्लिए होलान्, सोंच्दा सोंच्दै कयौं पटक गह भरी आँसुहरु पोखिए होलान्, आखिर जिन्दगी के रैछ ? एउटा उत्तर विनाको उत्तर यहीँ छ जिन्दगी दु:ख सुखको संगम हो । कहिले दु:ख हुन्छ कहिले सुख, जसरी धर्ती छ भने आकाश हुन्छ, सायद यस्तै होला उत्तर ।

यस्तै उत्तरको बीच अनि ठुलो पर्खाल बीच बादलले छोपिएको छाना मुनि रहेर झ्याल बाट हेर्दा जताततै हुस्सु कुहिरोले ढाकेको हुन्छ, अगाडी बढौ देखिन्दैन, पछाडी हटौ देखिन्दैन, बीचमा अलमलिएको छ । श्वास फेर्दा पनि त्यो बाकुलो बादलले श्वास रोकिदिन्छ, तर यस्तै ठाउँहरुमा पनि प्रेमवादीहरुको एउटा दृढ संकल्प छ कि जस्तोसुकै अवस्था आइपरे पनि निरन्तर-निरन्तर अगाडी बढिरहने ।

प्रियजन यी हरेक मैले गरेको भगवान प्रतिको प्रश्नहरुको उत्तर त्यही भाष शुन्यतामा छ, त्यो शुन्यता त्यो गहिराईमा प्रवेश गरिसके पछि कुनै कुराको आभास हुदैन, त्यो शुन्यताको गहिराईमा कुनै वचन आवाज छैन, चराचुरुङ्गीको आवाज छैन, न छङ्गछङ्ग बग्ने झरनाको आवाज छ, न चट्याङको आवाज छ, न मान्छेहरुको कोलाहल छ । न एक मान्छेले आर्को मान्छेलाई, एक देशले अर्को देशलाई प्रहार गर्ने मिसाइलको आवाज छ, तर केवल त्यहाँ भाष शुन्यता मात्रै छ, त्यो हामी भित्रको शुन्यता हो ।

हामीले हरेक धर्मका धर्म शास्त्र भित्र छिरेर अध्यन गरौ, पढौ अनि त्यहाँ बाट यी हरेक प्रश्नहरुको उत्तर खोजौं तर उत्तर भेटिन्दैन । चाहे यो हाम्रो ग्रह बाट अर्को ग्रहमा नै जाउ ती सारा प्रश्नको उत्तर खोजौ तर पनि यो प्रश्नको उत्तर पाइन्न, जब आफू भित्रको आफुलाई भेटिन्छ तब साँचो दु:खहरण हुन्छ । यही दु:खहरणको परिभाषामा मैले हजुरहरुलाई डोर्‍याई रहेको छु।

प्रिय आमा बाबा हरेक कुराको दु:ख जहाँ बाट आउँछ, जुन बाट निस्किन्छ त्यो दु:ख आफैमा त्यो दु:ख होइन, त्यो दु:ख त हाम्रो दृष्टिकोण हो, त्यो दु:खलाई हामीले कसरी लिन्छौं भन्ने कुरामा निर्भर रहन्छ । त्यसैले गर्दा दु:खहरण पुजाको उदेश्य नै हरेक दु:खलाई दुश्मन होइन तर साथी बनाउनु पर्छ ।

जीवन फुलि रहने फुल झै सधैं मुस्कुराहट रहोस्, दु:खलाई साथी बनाउने हामी संग साहस र सामर्थ्य रहोस्, जस्तै पिडा र छट्पटीमा पनि आफुले आफैलाई बुझ्ने अवसर मिलोस्, आफै भित्रको गहिराई ब्रह्माण्डलीय शुन्यतामा पुग्ने मार्ग मिलोस् । सारा पशु-प्राणी अनि सारा धर्ती जगतको कल्याण मिलोस्, दु:खहरणको लागि भलाईको लागि काम गर्ने साहस मिलोस्, सेवक बनेर अघि बड्ने क्षमता मिलोस्, जब सम्म यो धर्तीमा रहनु पर्छ एक मुठ्ठी प्राण रहुन्जेल त्यही आकांक्षा संग बाँची रहनुपर्छ । त्यही कर्तव्य लिएर मानव कर्तव्य पूरा गर्नुपर्छ । हामी प्रेमभावले बाच्ने सवै भन्दा पहिले परिवारमा प्रेमभावको अभ्यास गर्ने, प्राणिहरुको उद्धारको लागि सके सम्म समर्पित हुने । सकेसम्म मनलाई ध्यान भावमा लगाएर शान्तिमय बन्ने । असल यात्री बन्न निरन्तर प्रयासरत रहने ।
जयप्रेम!
With Love and Blessings
Guruhajur

01/01/2026

01/01/2026

Dukhaharan Puja theme song

01/01/2026

******Happy New Year*****
यो नयाँ वर्ष संगै हृदयमा शान्ति, जीवनमा निस्वार्थ प्रेम र करुणा जागृत होस्
आफू परिवर्तन हौँ अनि संसारलाई उज्यालो बनाऔँ।
मानवता हाम्रो धर्म बनोस्, प्रेम हाम्रो मार्ग बनोस्।
सारा जीव जीवात्माको मंगल होस्,
सत्य र सद्भाव हाम्रो जीवनमा मार्गदर्शन बनोस् ।
नयाँ वर्ष २०२६ को हार्दिक शुभकामना।🙏🙏🙏

Jai Prem
With love and blessings
Guruhajur

01/01/2026

यो नयाँ वर्ष संगै हृदयमा शान्ति, जीवनमा निस्वार्थ प्रेम र करुणा जागृत होस्

आफू परिवर्तन हौँ अनि संसारलाई उज्यालो बनाऔँ।

मानवता हाम्रो धर्म बनोस्, प्रेम हाम्रो मार्ग बनोस्।

सारा जीव जीवात्माको मंगल होस्,

सत्य र सद्भाव हाम्रो जीवनमा मार्गदर्शन बनोस् ।

नयाँ वर्ष २०२६ को हार्दिक शुभकामना।

________________________

As we stand at the threshold of a new year, let us open our hearts to the infinite possibilities that await us. May 2026 bring you peace that runs deeper than circumstance, love that knows no boundaries, and compassion that extends to all living beings.

As the New Year dawns, may your hearts awaken to kindness. Let your minds rest in peace. May your actions become gentle prayers for all beings. Let us walk forward with compassion as our strength. Let love be our path. Let humanity be our shared home. May this year bless every life you touch, human and animal alike. Let your days be guided by truth, harmony, and selfless joy.

Invite change by transforming yourself with love, uplifting the world by example.

Blessings of peace, joy, and boundless love to you and all.

HAPPY NEW YEAR
Jai Prem
With love and blessings
Guruhajur

29/12/2025

"Life is short; it is here today, it might not be tomorrow.

Therefore, let us live the remaining life in happiness——What does worry ultimately give?

Let us live in contentment—— What does selfishness ultimately give?

Let us live in love—— What does hatred ultimately give?"

___________

(हिन्दी अनुवाद)

“जीवन छोटा है, आज है, कल शायद न हो।
इसलिए बाकी जीवन खुशी से ही जिएँ — चिंता आख़िर क्या देती है?
संतोष से ही जिएँ — स्वार्थ आख़िर क्या देता है?
प्रेम से ही जिएँ — घृणा आख़िर क्या देती है?”

__स्वामी बाल तपस्वी सदगुरु ॐ नन्द

(Master Godangel)