Psychoterapeuta - Maja Suwalska-Wąsiewicz

Strona główna
Polska
Łódź
Psychoterapeuta - Maja Suwalska-Wąsiewicz

Jestem psychoterapeutką. Pracuję w Łodzi. Uważam, że warto ją popularyzować. Psychoterapią zajmuję się od 2010 roku. Pracuję w nurcie psychodynamicznym.

Psychoterapia dla mnie to nie tylko metoda leczenia, ale i narzędzie do rozumienia świata wewnętrznego, oraz rozwoju i zmiany sposobu myślenia i przeżywania. Obecnie pracuję w jednej z łódzkich poradni oraz w gabinecie prywatnym. Po 5 letnich studiach magisterskich z pedagogiki specjalnej, ukończyłam 4,5 letni całościowy kurs psychoterapii atestowany przez Polskie Towarzystwo Psychiatryczne. Bliskie jest mi myślenie psychoanalityczne. Pracuję pod stałą superwizją certyfikowanych superwizorów - psychoterapeutów i psychoanalityków.

26/02/2026

W świecie zwierząt istnieje mnóstwo różnorakich strategii obronnych. Zaciekawiły mnie ostatnio mimetyzm i mimikra. To pierwsze można spotkać u patyczaków i kameleonów i chodzi w nim o to, by upodobnić się do otoczenia. W drugim przypadku zwierzęta upodabniają się do gatunków trujących, jadowitych bądź agresywnych po to, by odstraszyć lub wysłać sygnał ostrzegawczy. W jednym i drugim przypadku biologia tych zwierząt dba o to, by mogły przetrwać.

Pomyślałam sobie, że my ludzie czasem też funkcjonujemy w podobny sposób - nie biologicznie, ale psychologicznie. Miewamy takie obrony, które sprawiają, że zlewamy się z otoczeniem oraz takie, które wysyłają do innych ludzi sygnał, że lepiej omijać nas szerokim łukiem.

Są tacy ludzie, którzy czują się niewidoczni. I tacy, którzy faktycznie tak się prezentują. Niewiele można o nich powiedzieć, są cisi, skryci, nie wiadomo co myślą. Dbają o to, by się nie wychylać, nie wyróżniać; by nie interesować innych swoją osobą. Jakby chcieli dać sygnał: "lepiej, żeby nie było mnie widać". Może być to sposób na unikanie zagrożenia, którym są dla nich inni ludzie. Niekoniecznie realnie. Ale na pewno w ich przeżyciu.

Niestety, takie osoby płacą wysoką cenę, ponieważ często są lub czują się samotne. Potrzeba bezpieczeństwa, którą zapewniają między innymi nasze obrony, jest niezwykle ważna, ale nie jest jedyną istotną potrzebą. Bycie widzianym, przyjętym, możliwość udziału w życiu społeczności również wpływają na nasze dobre samopoczucie. Jednak psychologiczny mimetyzm często stawia te potrzeby ze sobą w konflikcie.

A co z mimikrą?
W świecie zwierząt polegają na niej gatunki bezbronne. Gdyby nie ona, miałyby ogromny problem. A tak, wiele stworzeń nie zbliża się do nich z obawy, by nie zostać pozbawionym życia. Czy u nas jest podobnie? W pewnym sensie tak. Niektóre mechanizmy obronne mogą służyć temu, żeby przed bliskością się zabezpieczyć. Kojarzona z zagrożeniem jest wtedy źródłem lęku i aktywuje postawy, które dla innych stają się sygnałem, żeby trzymać się z daleka. Wydaje nam się wtedy, że mamy do czynienia z osobami "jadowitymi", na które trzeba uważać, bo kontakt z nimi mógłby zaszkodzić. Takie osoby mogą być chłodne, poważne, oficjalne i lakoniczne. Mogą ujawniać mało emocji i być wycofane. Dają sygnał: "tu może być trudno". Jednak faktycznie nie ranią. Przynajmniej nie mają takiej intencji. Swoją nieczułością próbują raczej chronić swoje kruche i delikatne wnętrze, żeby sami nie zostali zranieni.

W relacjach czasem trudno od razu rozpoznać co stoi za „znikaniem w tle” lub groźną pozą i z czym tak naprawdę mamy do czynienia.

Fot. David Clode z Unsplash

23/02/2026

Dziś Międzynarodowy Dzień Walki z Depresja. To ważny dzień, bo każe nam się zatrzymać nad tą chorobą i pomyśleć czym ona jest. Jednak - wybaczcie - ja osobiście nie lubię tego walecznego nastawienia. I wobec tego niekoniecznie jestem zwolenniczką "walki" z depresją.

Zgadzam się, że złość, z którą bojowe nastawienie może się kojarzyć, w procesie odzyskiwania zdrowia bywa bardzo ważna. Mało tego - w depresji często się rozmywa i jest jedną z tych emocji, które warto oswoić i zrobić dla nich miejsce. Ale zastanawiam się czy można do depresji podejść nieco inaczej niż z nią od razu walczyć.

Wydaje mi się, że depresja - choć okropna i nikomu jej nie życzę - może być czasem jedynym sposobem naszej psychiki, by o czymś nas poinformować.
O tym, że potrzebujemy kogoś bliskiego.
Że nie czujemy się bezpiecznie.
Że zbyt długo wytrzymujemy, powstrzymujemy się i znosimy.
Że trudno nam polegać na innych i z wdzięcznością korzystać z ich wsparcia. Albo że nasze dawne rany nie dostały należytego zaopatrzenia.

Nie chcemy dyskomfortu. Szczególnie, gdy jest on tak dotkliwy jak depresja i długo już trwa. Rozumiem to.
Ale czasem myślę sobie, że może warto - z kimś życzliwym - wsłuchać się w siebie i spróbować zrozumieć, co stoi za tym bólem, który ona przynosi.
Zanim staniemy do walki.
Albo może nawet zamiast.

́wiadomość

Rzeźba "Strata" - Jane Mortimer. Fot. K. Mitch Hodge z Unsplash

19/02/2026

Każdy z nas inaczej przeżywa rzeczywistość. I tę zewnętrzną, i wewnętrzną. W związku z tym w odmienny sposób również o niej opowiada. Swój ból możemy sygnalizować słowami – jeśli znajdujemy odpowiednie – albo całymi sobą: postawą, gestami, mową ciała, sposobem, w jaki mówimy, a czasem też milczeniem.
Jeśli słów brakuje, w gabinecie próbujemy je znaleźć. One pomagają lepiej rozeznać się w naszym wewnętrznym świecie. Są trochę jak podpisy na mapie albo komentarze do niej. Dzięki temu bardziej wiemy, w jakiej Krainie przyszło nam żyć oraz w jakiej obecnie jesteśmy.
Nierzadko zdarza się, że to, co nas uwiera, próbujemy w gabinecie przekazać również naszymi zachowaniami. Nie intencjonalnie, a nieświadomie. Chcielibyśmy inaczej, ale się nie udaje.
Nie mamy pojęcia, dlaczego kolejny raz narasta w nas rozdrażnienie i dążymy do sprzeczki z terapeutą albo wychodzimy z gabinetu przed upływem czasu spotkania. Albo przynosimy terapeucie prezenty i nie rozumiemy, dlaczego on zamiast je przyjmować, próbuje o tym rozmawiać. Czemu, mimo usilnych prób bycia na czas, ciągle się spóźniam? Albo „nie mam o czym mówić”? A czy nad tym, że jestem zawsze miły/miła, naprawdę trzeba się zastanawiać?
Czasem naprawdę brakuje słów, żeby coś wyrazić. Szczególnie wtedy, gdy korzenie naszych postaw tkwią głęboko i sięgają czasów, gdy byliśmy mali. Wtedy nie sposób mieć odpowiednie słowa na wyrażenie tego, jak się czujemy. Ale możemy to pokazać.
I właśnie czasem tak się zdarza, że w ten sposób „mówimy” do terapeuty. Nasza nieświadomość przychodzi nam z pomocą, wnosząc w miejsce, które do tego służy, pewne komunikaty przekazywane w inny niż werbalny sposób. To szansa, by coś uchwycić i zrozumieć. Oraz – być może pierwszy raz – nadać temu znaczenie. Dzięki temu mapa Krainy, o której wspomniałam, staje się coraz bardziej czytelna.

Fot.Michael Pointner z Unsplash

16/02/2026

To, czego w sobie nie chcemy czuć,
wraca do nas inną drogą.

„Natura wystawia nam rachunek, jeżeli nie słuchamy instynktów”.

Myślę dziś o tym zdaniu Marion Woodman z książki „Uzależnienie od doskonałości”.
Wydaje mi się, że w dzisiejszym świecie wcale nie jest łatwo być blisko swojej natury. Blisko siebie.
Bo to oznacza czucie – zmęczenia, bólu, złości, smutku. I uznanie, że mają prawo w nas pomieszkiwać.
To również zgoda na potrzeby, granice i przyjemności. A z tymi też nie zawsze bywa nam po drodze – choć mogłoby się wydawać, że właśnie z nimi powinno być najłatwiej.
Czucie to czasem dotykanie własnych ograniczeń:
że nie mogę, nie dam rady, nie mam siły, nie wiem, nie umiem.
To bywa przygnębiające.
Ale nie musi zamykać nas ani w depresyjnej niemocy, ani pchać w perfekcję opartą na zaprzeczaniu.
Pierwsze prowadzi do pogrążania się w rozpaczy, drugie – do aroganckiej samowystarczalności.
A obie drogi oddalają od rzeczywistości.
To, od czego się odwracamy – od natury, od ciała, od własnych granic – wraca.
W ciele, w relacjach, w wypaleniu.
Nie po to, żeby nas ukarać.
Po to, żebyśmy wreszcie się wsłuchali.
I posłuchali.

Fot. Alexander Kaufmann z Unsplash

04/02/2026

„To dziwne, że to, czego nie ma, wciąż boli.”

Mniej więcej takie słowa wypowiada jedna z bohaterek filmu "Wpatrując się w słońce". Zastanawia się, jak to możliwe, że noga, która została amputowana, nadal boli.

Nasz mózg nie odbiera ciała bezpośrednio. Nie „widzi” go takim, jakie jest tu i teraz. Zamiast tego posługuje się mapami nerwowymi – zapisami tego, gdzie znajdują się poszczególne części ciała i jakie sygnały do niego wysyłają. Na podstawie tych map mózg steruje ruchem i interpretuje wrażenia czuciowe.
Kiedy po amputacji sygnały z ciała nagle znikają, dla mózgu nie jest to cisza, lecz dezorientacja. A dezorientacja w układzie nerwowym bywa odczuwana jako ból. Ból fantomowy pokazuje, że mózg żyje trochę wolniej niż ciało i długo pozostaje przy dawnych mapach.

W pewnym sensie podobnie działa psychika. Również tworzy swoje „mapy” doświadczeń, relacji i znaczeń. I one także potrafią pozostawać aktywne, nawet gdy sytuacje, które je stworzyły, dawno już minęły.

W sensie psychologicznym coś, czego nie ma, także może boleć. Może to być doświadczenie, które wydarzyło się, zostawiło ślad, ale nie było możliwości, by je przeżyć, nazwać i opracować. Jeśli było bardzo trudne, powtarzalne albo wydarzyło się w sytuacji, w której zabrakło kogoś, kto pomógłby je pomieścić – potrafi odcisnąć trwały znak. Zdarzenie mija, ale ślad pozostaje. I boli.

Taki ból może odzywać się także w kolejnych pokoleniach – kiedy doświadczenia jednych nie zostały przeżyte ani nazwane, a ich ślad zostaje przekazany dalej w sposobach reagowania, przeżywania i budowania relacji.

Nieprzeżyte utraty, nienazwane zaniedbania, niewysłowione nadużycia nie znikają. Często pozostają zamknięte w ciemnym pokoju, o którym się nie mówi i którego istnienie próbuje się ignorować – czasem po to, żeby móc żyć dalej. Jednak to, co zostaje tam zamknięte, może powracać w postaci niezrozumiałego cierpienia, poczucia braku sensu, niedostępności, odcięcia, życia jakby za szybą.
Umysł również tworzy swoje mapy. I podobnie jak mózg, potrzebuje czasu, doświadczenia i relacji, żeby móc je zmieniać. Czasem dopiero wtedy, gdy ktoś pomaga nam zobaczyć tę mapę, możemy zacząć ją rysować na nowo.

Zdj. Jonathan Tesmaye Salvador z Unsplash

27/01/2026

Są procesy, którym ulegamy codziennie, a nad którymi się nie zastanawiamy. Jednak to, że o nich nie myślimy, wcale nie znaczy, że nie są dla nas ważne. Weźmy na przykład takie trawienie. Siadając do jedzenia raczej nie zastanawiamy się nad tym, co później z nim się stanie. Rozkoszujemy się nieraz jego widokiem, poddajemy jego zapachowi, pozwalamy żeby smaki rozlały się w naszych ustach. Gdy pokarm trafia do nich, zaczyna być poddawany działaniom różnych enzymów. Ich celem jest rozłożenie bardziej skomplikowanych elementów na prostsze, a następnie uczynienie z nich budulca, który wpłynie korzystnie na działanie naszego organizmu. Innymi słowy - trawimy, a następnie wchłaniamy to, czego nasz organizm potrzebuje.

Czasami jednak mamy takie sytuacje - na pewno je znacie z własnego doświadczenia - że jemy zbyt szybko bez uważności. Wtedy jakiś kawałek jedzenia trafia dalej do żołądka bez wystarczającego przeżucia. A czasami zdarza się tak, że coś nam nie posłuży. Może nas wtedy boleć żołądek albo jelita i możemy mieć poczucie, że coś było niestrawne.

Można powiedzieć, że nasza psychika działa na podobnej zasadzie. Doświadczenia, z którymi stykamy się każdego dnia, są jak pokarm dla naszego umysłu. Jednak nie wszystko, co przeżywamy, jest od razu gotowe do przyjęcia. Żeby nasz umysł mógł bez przeszkód pracować, złożone stany muszą zostać przekształcone w taki sposób, żeby mogły być "strawne". Dopiero wtedy nam posłużą i będziemy mogli je przyjąć.

Ale umysł, podobnie jak żołądek czy jelita, może nie poradzić sobie z niektórymi doświadczeniami. Wtedy możemy mieć poczucie wypełniającego nas napięcia, chaosu wewnętrznego, zalewu nie odróżnialnych emocji, niezrozumiałych fizycznych doznań. To znak, że coś w nas zalega, coś nie mogło zostać strawione. Być może bodźców było za dużo. Albo my byliśmy w zbytnim wewnętrznym pobudzeniu, które uniemożliwiło nam zatrzymanie się na danym zjawisku i dopuszczenie go do siebie w pełni. A może nasz umysł pochłaniało coś zupełnie innego i nie starczyło w nim miejsca na zajęcie się jeszcze kolejną sprawą. Umysł wtedy nie boli tak jak boli żołądek czy jelita. Ale daje nam informację o swoim kłopocie w inny sposób. Możemy gorzej spać, nie radzić sobie z nastrojem czy emocjami, albo mieć inne, poważniejsze problemy, które prowadzą nas do terapeuty lub psychiatry.

I tu chcę Was uczulić na ważny wątek. Rola innej osoby w takim psychicznym trawieniu jest nieoceniona. Zobaczcie, jak jesteśmy mali, nasz układ pokarmowy nie jest od razu gotowy na przyjęcie bardziej skomplikowanego jedzenia. On sobie pomału dojrzewa. I rodzice zazwyczaj wiedzą kiedy dziecko jest gotowe, żeby rozszerzać dietę.

Z umysłem jest podobnie. On też dojrzewa. On też potrzebuje czasu, by nabrać pewnych umiejętności. I potrzebuje też dostosowania płynących do niego bodźców do tego, co może strawić. Wiele rodziców o to dba. Jednak są i tacy, którzy - sami doświadczywszy nieadekwatnej opieki - nie mogą jej potem dać swoim dzieciom. Może się wobec tego wykształcić w umyśle taki stan, jakbyśmy byli pozbawieni pewnego ważnego enzymu.

Ten "enzym" może zacząć funkcjonować tylko wtedy, gdy doświadczyliśmy w naszym rozwoju takiej obecności drugiego człowieka, który z zewnątrz pomagał nam rozkładać bardziej skomplikowane czy trudne dla nas doświadczenia na prostsze. To może być rodzic. W późniejszym życiu przyjaciółka czy przyjaciel, albo terapeuta. To właśnie podczas psychoterapii, w relacji terapeutycznej, możemy doświadczać przygotowywania naszego wewnętrznego środowiska w taki sposób, żeby ten "enzym" mógł przejąć potem swoje funkcje i by nasz umysł mógł sobie samodzielnie radzić z różnymi wyzwaniami. Innymi słowy - najpierw ktoś musi trawić z nami, żebyśmy później byli gotowi robić to sami. Dzięki temu doświadczenia przestają tak bardzo boleć, przestają zalegać, a zaczynają coś znaczyć.

Fot: Tanya Barrow z Unsplash

21/01/2026

Nie wiem czy wiecie - susza pozostawia ślad w strukturze wzrostu drzewa. Słój, czyli pierścień przyrostu rocznego - warstwa drewna, która jest odkładana przez drzewo w kolejnych sezonach wzrostu, jest wtedy cieńszy, czasem nieregularny, czasem z mikrouszkodzeniami. W pniu drzewa susza zostaje zapisana na zawsze jako ślad w jego strukturze.
Podczas suszy drzewo ogranicza fotosyntezę, produkuje mniej energii i inwestuje w przetrwanie. Jeśli kolejne tygodnie, miesiące i lata są bardziej korzystne dla rozwoju, drzewo kontynuuje swój wzrost. Ale - okres suszy może pozostawić w nim swój znak na zawsze.

Jej najważniejszy wpływ polega na tym, że może zmienić tempo, strategię i odporność dalszego rozwoju drzewa, nie zatrzymując go, ale nadając inną formę lub inną dynamikę.
Takie drzewo może stać się mniej odporne na choroby, mróz i szkodniki oraz wykazywać większą wrażliwość na kolejne okresy niedoboru wody - choć u części drzew uruchamiane są strategie zwiększające odporność kosztem tempa wzrostu.
Może rosnąć wolniej, inwestując więcej w mechanizmy ochronne niż szybki wzrost. Szczególnie, gdy susza przypada na okres "dzieciństwa" drzewa.

Czy nie uważacie, że podobne prawidłowości występują i u nas?
Wiele osób nosi w sobie doświadczenie suszy emocjonalnej - niewystarczającego dostrojenia rodziców, ich wycofania lub zbytniej koncentracji na sobie. Susza emocjonalna pojawia się wtedy, gdy dorosły nie reaguje na dziecięce potrzeby; gdy dziecko nie jest widziane i wzrasta w doświadczeniu opuszczenia i samotności.

Nie zawsze taka susza jest równoznaczna z traumą. Jeśli jest krótkotrwała i po niej następuje czas karmienia i adekwatnej obecności, może się zapisać jako niekoniecznie niszczące doświadczenie. Tak może być wtedy, gdy rodzic jest w kryzysie, albo z jakiś innych powodów nie może być dostępny dla dziecka. Jeśli kryzys mija i dorosły odzyskuje równowagę, która pozwala mu widzieć świat wokół, może naprawić ewentualne szkody i nie dopuścić do tworzenia się w dziecku bolesnej rany.

Jeśli jednak susza emocjonalna trwa, zapis o niej wnika głębiej w pokłady tworzącej się osobowości i ma dużo poważniejszy wpływ na powstające w dziecku strategie radzenia sobie z życiem.

Choć te strategie mogą wyglądać bardzo różnie, łączy je jedno: wszystkie polegają na inwestowaniu w poczucie bezpieczeństwa kosztem swobodnego kontaktu ze światem i ekspresji siebie.

Taki człowiek może zainwestować swoje zasoby w tworzenie sztywniejszej i bardziej kontrolującej struktury - jakby budował w sobie coś gęstszego, bezpieczniejszego i mniej podatnego na pęknięcia. Można powiedzieć, że wydaje się "twardszy". Kontroluje swoje emocje i jest mniej spontaniczny. Próbuje dbać w ten sposób o swoją wrażliwą tkankę, by ponownie coś jej nie nadszarpnęło. Jednak, jest mniej "przepuszczalny" na bliskość i intensywność przeżywania.

Ktoś inny z kolei może wytworzyć taką organizację, która skłania go do skupiania się na świecie wewnętrznym. Jest czujny, wrażliwy. Dobrze wyczuwa innych. Jednak może mieć kłopot z ekspresją siebie, zabawą czy byciem widocznym. Można powiedzieć, że taka osoba buduje ogromne korzenie, jednak na zewnątrz zajmuje niewiele miejsca - jej energia idzie bardziej w podtrzymywanie życia niż w rozrastanie się ku światu.

Inny przykład, to mechanizmy obronne, które są jak żywica, nie pozwalająca dostać się innemu do wnętrza czy tworzyć satysfakcjonującą intymną bliskość. Albo strategie oparte na wycofywaniu z relacji, tłumieniu potrzeb i minimalizowaniu oczekiwań. Bo coś wciąż szepcze, że lepiej nie potrzebować niż być pozbawionym. Lepiej więc zainwestować w przetrwanie niż w ekspresję i narażać się tym samym na zranienie. To strategia, w której bezpieczeństwo jest ważniejsze niż rozkwit.

Organizm - czy to drzewo, czy człowiek - rozwijający się w warunkach, które nie są w pełni bezpieczne, nie dąży do maksymalnego rozkwitu, lecz do minimalizowania ryzyka rozpadu.

Fot. Anna Evans z Unsplash

15/01/2026

Powszechnie wiadomo, że więź między dzieckiem a matką jest czymś wyjątkowym. Tworzy się ona na etapie życia płodowego, a wiele mam zaczyna dbać o to przyszłe połączenie jeszcze przed zajściem w ciążę, myśląc o swoim przyszłym dziecku, wyobrażając je sobie i szykując dla niego miejsce w swojej głowie i w swoim ciele.
Przez 9 miesięcy ciąży te dwa osobne organizmy są jakby jednym. Połączone przez łożysko i pępowinę przekazują sobie wzajemnie różne ważne elementy. No właśnie - wzajemnie. Przeczytałam niedawno o zjawisku mikrochimeryzmu płodowego. I zrobiło to na mnie duże wrażenie.
W czasie ciąży łożysko działa jak most między mamą a dzieckiem. Przez nie dostarczane są tlen i substancje odżywcze. Jednak łożysko nie jest w pełni szczelną barierą. Okazuje się, że od dziecka do matki również coś się przedostaje. Komórki macierzyste dziecka potrafią przewędrować do organizmu mamy i wniknąć w jej różne tkanki. Takie komórki znaleziono u matek np. w sercu, skórze i w mózgu. I to kilkadziesiąt lat po porodzie (tymi badaniami zajmowała się amerykańska genetyk i neonatolożka Diana W. Bianchi).

To niesamowite na jak głębokim, fizycznym poziomie zagnieżdża się dziecko w ciele matki.

Co ważne, komórki dziecka są aktywne - mają zdolność do różnicowania się i reagowania na uszkodzenia tkanek. Można więc powiedzieć, że ciało matki zostaje trwale zmienione przez obecność dziecka. Nie do końca jeszcze wiadomo po co to się dzieje, ale pewne badania sugerują, że komórki płodowe mogą wspierać regenerację tkanek matki, mogą brać udział w procesach gojenia, a nawet potencjalnie chronić przed niektórymi chorobami. To oznacza, że nie tylko matka daje życie, ale dziecko dosłownie oddaje cząstkę siebie, która w matce zostaje na zawsze.

To pięknie pokazuje jak bardzo pewne procesy psychologiczne łączą się z naszym ciałem, biologią, fizycznością. Jesteśmy jednością ciała, psychiki. Niektórzy dodaliby: i ducha.

Ale, jak to często bywa, zjawiska zazwyczaj mają dwie strony - tą którą odbieramy jako dobrą, karmiącą, dającą coś oraz taką która jest nieprzyjemna, bolesna, a czasem zatruwa nam życie. Czy o mikrochimeryzmie nie można by zatem myśleć podobnie? No bo przecież macierzyństwo to nie tylko uniesienia i radość. Bardzo często to również cierpienie, rozczarowanie i wiele innych stanów budzących dyskomfort. Relacja z kolei nie zawsze buduje, ale może wnosić w nasze życie smutek, żal i rozpacz.

Istnieje hipoteza badawcza, że mikrochimeryzm może być w jakiś sposób zaangażowany w choroby autoimmunologiczne. Jednak wyniki póki co nie są jednoznaczne. Prawdopodobnie ten niezwykle ciekawy mechanizm może działać w dwie strony: albo ochronnie albo obciążająco.

Trudno nie pomyśleć, że więź zawsze coś wnosi i zawsze coś w nas zmienia. Bliskość zawsze zostawia ślad. Nie zawsze jednak jest to pozytywne.

Grafika: Paweł Czerwiński z Unsplash

09/01/2026

Simone Shamay-Tsoory, izraelska neurobiolożka, prowadzi badania nad empatią.
W jednym z badań analizowała aktywność mózgu dwóch osób siedzących naprzeciwko siebie: jednej doświadczającej cierpienia i drugiej — empatyzującej.
Okazało się, że poziom cierpienia pierwszej osoby zmniejszał się pod wpływem doświadczania kontaktu z drugą — wrażliwą, mentalizującą osobą. U niej z kolei poziom cierpienia nieznacznie wzrastał.
To pięknie pokazuje, jak kontakt z drugim człowiekiem może mieć dobroczynny wpływ oraz skłania mnie do refleksji nie tylko nad terapią czy wsparciem udzielanym w gabinetach, ale szerzej — nad relacją z drugim człowiekiem.
Wrażliwa obecność potrafi leczyć rany i nie tylko zmienia naszą percepcję i emocjonalność, ale — dzięki plastyczności mózgu i synchronizacji procesów neuronalnych między ludźmi — może przekładać się na głębsze zmiany na poziomie neuronalnym.
(Źródło: Cezary Żechowski, „Rozmowy o miłości, współczuciu i gniewie. Kiedy psychoanaliza spotyka neuronaukę”).

Zdjęcie: Miguel Alcântara z Unsplash

30/12/2025

"Bowlby pokazywał, że część dzieci adaptuje się, wygaszając uczucia więzi - zdolności do budowania relacji - i koncentruje się na sobie. Inna część dzieci stara się sprowadzić figurę przywiązania do siebie bardzo gwałtownymi emocjami albo sygnałami. Ale zarówno jeden, jak i drugi sposób mogą być utrudnieniem w dalszym rozwoju. W pierwszym przypadku może powstać tak zwany unikający wzorzec przywiązania, który oznacza poważne problemy z budowaniem trwałej więzi z drugą osobą, bo jest tendencja do wycofywania się do swojego świata. Z kolei w drugim przypadku potrzeby, żądania, pragnienia, poczucie niezaspokojonej miłości, lęk mogą być tak silne, że zaleją drugą osobę i będą same z siebie zagrożeniem dla więzi".
(Cezary Żechowski - Rozmowy o miłości, współczuciu i gniewie. Kiedy psychoanaliza spotyka neuronaukę).

18/12/2025

Mechanizmy obronne bywają jak miecz obosieczny - chroniąc przed jednym rodzajem cierpienia, mogą fundować inne. Ich rozbrajanie w toku psychoterapii bywa procesem żmudnym i niekoniecznie prowadzi do poprawy samopoczucia. Tym niemniej jest procesem niezbędnym by dostać się do istoty bólu i móc w końcu się nim należycie zająć.

16/12/2025

Mechanizmy obronne mogą być jak dobrzy przyjaciele, którzy wspierają nas w trudnych i wymagających momentach. Jednak gdy ci przyjaciele nie dorośli i cały czas pozostają w minionym już świecie, na niewiele nam sie zdadzą. Mechanizmy, które się nie rozwijają i nie aktualizują do zmienionych warunków, mogą nam bardziej szkodzić niż nieść pomoc.

Adres

Warecka 3/403
Łódź
91-202

Strona Internetowa

http://www.psychoterapialodz.eu/

Ostrzeżenia

Bądź na bieżąco i daj nam wysłać e-mail, gdy Psychoterapeuta - Maja Suwalska-Wąsiewicz umieści wiadomości i promocje. Twój adres e-mail nie zostanie wykorzystany do żadnego innego celu i możesz zrezygnować z subskrypcji w dowolnym momencie.

Skontaktuj Się Z Praktyka

Wyślij wiadomość do Psychoterapeuta - Maja Suwalska-Wąsiewicz:

Skróty

Chcesz aby twoja praktyka była na górze listy Klinika w Łódź?

Udostępnij

Kategoria

Psychoterapeuta