23/12/2019
W naszych domach rozgrywają się ciche dramaty, które dotyczą tego co dla nas najcenniejsze: naszych dzieci. Dzieci są w tragicznym stanie emocjonalnym! W ciągu ostatnich 15 lat naukowcy przekazują nam coraz bardziej niepokojące statystyki dotyczące gwałtownego i stałego wzrostu liczby chorób psychicznych u dzieci, które obecnie osiągają wręcz rozmiary epidemii:
Statystyki dla Polski są wstrząsające:
Samobójstwa:
• 2018 roku aż 772 dzieci dokonało zamachu samobójczego,
• z tego 26 to dzieci w wieku 7-12 lat,
• 19 a 24 rokiem życia na swoje życie targnęło się aż 1143 młodych ludzi
Depresja :
• W grupie dzieci 6-12 lat na depresję cierpi aż 2 procent dzieci!
• także maluchy w wieku przedszkolnym ( powyżej 2 i 3 roku życia) to 1 procent !
• 30-75 procent dzieci cierpiących na depresję stwierdza się jednocześnie zaburzenia lękowe.
WHO podaje, że na zaburzenia psychiczne cierpi 10-20 procent dzieci na świecie !!!
Co się dzieje i co robimy źle?
Dzisiejsze dzieci są nadmiernie stymulowane i obdarowywan przedmiotami materialnymi, ale pozbawione są podstaw zdrowego dzieciństwa, takich jak:
• Rodzice dostępni emocjonalnie,
• Jasno określone limity,
• Obowiązki,
• Zbilansowane odżywianie i odpowiedni sen,
• Ruch ogólnie, ale szczególnie na zewnątrz,
• Kreatywnych zabaw, interakcji społecznych.
Zamiast tego w ostatnich latach dzieci doświadczają:
• Cyfrowo rozproszonych rodziców (telefony, komputery),
• Pobłażliwości i nadmiernej tolerancyjności rodziców, którzy pozwalają dzieciom „rządzić światem”,
• utrwalania wśród nich postawy roszczeniowej, która zastępuje pokorę i odpowiedzialność,
• Niewystarczającego snu i niezbilansowanej odpowiednio diety,
• Siedzącego trybu życia,
• Niekończącej się stymulacji, nieustający pochwał i nagród.
Co robić?
Jeśli chcemy, aby nasze dzieci były szczęśliwymi i zdrowymi osobami, musimy się obudzić i wrócić do podstaw. Wiele rodzin widzi natychmiastową poprawę po kilku tygodniach od wdrażenia następujących zaleceń:
• Ustaw limity i pamiętaj, że to Ty jesteś kapitanem statku, a Twoje dzieci poczują się pewniej, wiedząc, że masz kontrolę nad sterem.
• Oferuj dzieciom zrównoważony styl życia pełen tego, czego POTRZEBUJĄ, a nie tylko tego, czego CHCĄ. Nie bój się powiedzieć „nie” swoim dzieciom, jeśli to, czego chcą, nie jest tym, czego potrzebują.
• Zapewnij pożywne jedzenie i ogranicz śmieciowe jedzenie.
• Spędzaj co najmniej godzinę dziennie na świeżym powietrzu, wykonując takie czynności, jak: jazda na rowerze, spacery, wędkowanie, obserwowanie ptaków / owadów.
• Ciesz się codzienną rodzinną kolacją bez smartfonów lub rozpraszającej technologii.
• Zaangażuj dzieci w prace domowe lub w dorobną pomoc w zależności od ich wieku (składanie ubrań, odkładanie zabawek na miejsce, wieszanie ubrań, rozpakowywanie jedzenia, nakrywanie do stołu, karmienie psa itp.)
• Zaimplementuj spójną rutynę snu, aby zapewnić dziecku wystarczającą jego ilość; zadbaj o higienę snu.
• Naucz dzieci odpowiedzialności i niezależności. Nie należy ich nadmiernie chronić swoich pociech przed wszelką frustracją lub błędami. Niepowodzenia pomogą im zbudować odporność i nauczą pokonywać życiowe wyzwania.
• Nie noś plecaka dziecka, nie odrabiaj zapomnianej pracy domowej, nie obieraj bananów ani skórki pomarańczy, jeśli mogą to zrobić samodzielnie (4-5 lat). Zamiast dawać im ryby, naucz je łowić ryby.
• Naucz je czekać i silnej woli.
• Zapewnij możliwości „nudy”, ponieważ nuda to moment, w którym budzi się kreatywność. Nie czuj się odpowiedzialna za zapewnienie rozrywki dzieciom.
• Nie używaj technologii jako lekarstwa na nudę ani nie oferuj jej w pierwszej sekundzie bezczynności.
• Unikaj używania technologii podczas posiłków, w samochodach, restauracjach, centrach handlowych.
• Pomóż im stworzyć „beczkę nudy” z pomysłami na aktywności w czasie nudy.
• Bądź emocjonalnie dostępny, aby kontaktować się z dziećmi i nauczyć je samoregulacji i umiejętności społecznych.
• Wyłączaj telefony w nocy, gdy dzieci muszą iść do łóżka, aby uniknąć cyfrowych zakłóceń.
• Zostań regulatorem lub trenerem emocji dla swoich dzieci. Naucz ich rozpoznawać i radzić sobie z własnymi frustracjami i złością.
• Naucz dzieci jak się witać, mówić dziękuję i proszę, nie zmuszaj jednak dziecka do przepraszania bądź po prostu wzorem wszystkich tych wartości, które wpajasz.
• Stwórz więź emocjonalną - uśmiechaj się, przytulaj, całuj, łaskocz, czytaj, tańcz, skacz, baw się lub czołgaj się z nimi.
Dziękuję jeśli się tym podzielisz.
tłumaczenie własne i opracowanie :tuli tuli mama
źródła:https://yourot.com/parenting-club/2017/5/24/what-are-we-doing-to-our-children?fbclid=IwAR1fNvcGXDeWBtRjZu5Za03nILBbKy3740KLZ4RUetX5vy3gYa7nMsKjim0
http://www.dbamyomlodych.pl/depresja-u-dzieci-i-mlodziezy/
