17/02/2026
W naszej 🏠Strefie PRZYnasSTAŃ gościła praktykantka – Pani Paulina, która pod czujnym okiem naszej Ani Maus – neurologopedy i psychopedagoga – zdobywała pierwsze doświadczenia w pracy logopedycznej w ramach praktyk studenckich.
To budujące widzieć, że pasja do logopedii wciąż inspiruje kolejne osoby do świadomego i odpowiedzialnego rozwoju zawodowego. 👩🏫Ania, jak zawsze, dała z siebie wszystko – dzieląc się wiedzą 📚, doświadczeniem i praktycznymi wskazówkami 🔃, które są bezcenne w codziennej pracy.
Dziewczyny wspólnie mierzyły się z aktualnymi wyzwaniami logopedycznymi, prowadziły zajęcia z dziećmi 👩👩👧👧, analizowały przypadki, wymieniały się spostrzeżeniami i refleksjami. To właśnie w takim zaangażowanym, wspierającym środowisku rodzi się prawdziwy profesjonalizm.
Cieszy nas, że są osoby, które poważnie podchodzą do swoich obowiązków, chcą się uczyć i rozwijać – z myślą o jak najlepszym wsparciu dzieci, młodzieży i dorosłych. Bo rozwój specjalisty to zawsze większa jakość opieki nad drugim człowiekiem.
Podczas praktyk Pani Paulina zgłębiała wiele zagadnień, a jednym z tematów, w który szczególnie się zaangażowała, był mutyzm wybiórczy. Efektem tej pracy jest artykuł 📰, który z przyjemnością prezentujemy poniżej.
Pani Paulinie życzymy dalszej drogi 🛣️pełnej pasji, odwagi w podejmowaniu wyzwań i niegasnącej ciekawości w odkrywaniu świata logopedii. Bo kiedy wiedza spotyka zaangażowanie – dzieją się naprawdę dobre rzeczy.
„Mutyzm wybiórczy – milczenie które mówi”
Ważne jest, aby pamiętać, że milczenie nie jest świadomą decyzją dziecka, lecz reakcją na silny stres i lęk.
Mutyzm wybiórczy – jak go rozpoznać?
Mutyzm wybiórczy stanowi rodzaj zaburzenia lękowego, w którym dziecko potrafi mówić, lecz w pewnych sytuacjach towarzyskich nie jest w stanie wydobyć z siebie słowa. Objawy zazwyczaj występują w przedszkolach lub szkołach, podczas gdy w domu maluch swobodnie się komunikuje. Zgodnie z koncepcją przedstawioną w publikacji „Mutyzm wybiórczy. Strategie pomocy dziecku i rodzinie” (B. Ołdakowska-Żyłka, K. Grąbczewska-Różycka), cisza dziecka nie jest świadomym wyborem, lecz odpowiedzią na silny strach.
Jakie sygnały mogą niepokoić?
· swobodna rozmowa w domu, a brak mowy w szkole,
· brak ustnych reakcji mimo zrozumienia instrukcji,
· zauważalne napięcie, zastyganie, unikanie kontaktu wzrokowego,
· komunikacja za pomocą gestów, wyrazów twarzy lub pisania,
· problemy z nawiązywaniem relacji w sytuacjach towarzyskich.
Co warto wiedzieć?
· mutyzm wybiórczy nie jest nieśmiałością ani brakiem współpracy,
· naciskanie na dziecko i zmuszanie do mówienia może pogłębiać trudności,
· wczesne rozpoznanie i odpowiednie wsparcie znacząco poprawiają rokowania,
· skuteczna pomoc opiera się na współpracy rodziców, nauczycieli i specjalistów,
· terapia koncentruje się na poczuciu bezpieczeństwa i stopniowym oswajaniu mówienia.
Odpowiednie zrozumienie mutyzmu wybiórczego to pierwszy krok do realnej pomocy dziecku i wsparcia jego rozwoju emocjonalnego oraz społecznego.
PODSUMOWANIE
Fakty
· Mutyzm wybiórczy jest rodzajem zaburzenia lękowego, a nie przejawem złej woli.
· Osoba dotknięta mutyzmem wybiórczym ma zdolność mówienia, lecz strach uniemożliwia jej to w wybranych okolicznościach.
· Tego nie można porównać do zwykłej nieśmiałości.
· Zwykle pojawia się w sytuacjach towarzyskich, takich jak szkoła czy przedszkole.
· Wczesna interwencja i terapia przynoszą znaczną ulgę.
Mity
· „Dziecko wykazuje upór lub próbuje wpłynąć na innych”
· „Kiedy je zmusisz, zacznie komunikować się”
· „Rodzice są odpowiedzialni za tę sytuację”
· „Jeśli mówi w domu, powinno móc mówić wszędzie”
· „Rodzice są odpowiedzialni za tę sytuację”
· „Czasem po prostu to minie”
Autor: Paulina Brzezińska
